dinsdag 19 september 2017

Advertorial


Spelregels
Vooraf even de ´spelregels´ voor wie hier nog maar kort meeleest en zich afvraagt: ¨Een advertorial op deze blog? Hoezo?¨
Aan de linkerkant van m´n blog (en soms bovenaan) draaien banners van adverteerders. Dit zijn speciaal geselecteerde adverteerders, die producten of diensten aanbieden, die passen binnen ¨Eenvoudig Leven¨. Niet zelden ken ik de mensen en/of hun producten of diensten persoonlijk en kan ik uit eigen ervaring ze van harte aanbevelen.
Voor nieuwe adverteerders schrijf ik altijd een advertorial, om ze goed onder de aandacht te brengen. Terugkerende adverteerders vragen soms ook, of ik een advertorial wil schrijven. Bijvoorbeeld om aandacht te vragen voor een nieuw product, een actie, of iets dergelijks.
Omdat niemand zit te wachten op verborgen reclame, geef ik zo´n bericht altijd de titel ´Advertorial´ mee. U kunt dan zelf beslissen, of u verder wilt lezen, of de reclame aan u voorbij laat gaan. Elke maand verschijnt er maximaal één advertorial.


Het is (bijna) herfst. En nu er dit jaar in de septembermaand weinig valt te nazomeren, zijn we al volop bezig om het in huis knus, aangenaam en gezellig te maken. De twee adverteerders in deze advertorial passen prima in deze periode van cocooning.

1) Boekenstek
Als eerste noem ik Boekenstek, een terugkerende adverteerder en voor veel lezers geen onbekende naam meer, denk ik.

Wie is de man achter Boekenstek?
Boekenstek is een boekhandel, die gedreven wordt door een gedreven man, om dit woord zomaar eens twee keer te gebruiken :-). Pleun-Jan Heistek. Pleun-Jan, in het dagelijks leven schoolmeester, zit al sinds 2002 in de (tweedehands) boeken. Het is een hobby, die zomaar onverwachts op zijn pad kwam en die inmiddels is uitgelopen op een serieuze bezigheid. Begonnen met het verkopen van tweedehands boeken op Marktplaats, kwam er in 2009 een echte webwinkel. Nu, na zoveel jaren, is Boekenstek uitgegroeid tot een plaats waar je zoveel méér kunt dan alleen tweedehands boeken bestellen.



Oud en NIEUW
Wat kun je dan van Boekenstek verwachten, behalve (veel!) tweedehands boeken? Pleun-Jan levert óók NIEUWE boeken. Hij heeft van alles in voorraad. Van ¨theologische boeken tot buitenlandse kookboeken¨, zoals hij dat zelf verwoordt.
Een aparte categorie binnen de ´nieuwe boeken´ vormt het aanbod van Nieuwe boeken met korting! Altijd leuk om hier rond te neuzen. Is het niet voor jezelf, dan vind je er wel iets om kado te geven.

Is het boek van je keuze niet op voorraad? Dan bestelt Pleun-Jan het voor je. Vaak heb je het gewenste boek dan binnen enkele dagen op je deurmat liggen. Is het verlangde boek moeilijk(er) verkrijgbaar, dan word je daarover geïnformeerd. Zo wilde ik van de zomer een boek, waarvan de levering een poosje duurde. Maar het was het wachten waard. En zolang je maar geïnformeerd wordt, vind ik zoiets geen enkel probleem.

Een totaalplaatje
Boekenstek is zoveel méér dan alleen een webshop voor tweedehands en nieuwe boeken. Om maar wat te noemen:

- Bezoeken. Je kunt Boekenstek ook bezoeken. Lekker snuffelen in de grote voorraad. Bladeren, kijken, kiezen, keuren. Je kunt elke zaterdagochtend in Nieuw-Beijerland bij Pleun-Jan terecht. Het is een reisje waard, want je krijgt bij afhalen 10% korting op alle tweedehands boeken. Pleun-Jan is trouwens ook regelmatig op markten te vinden. Ook daar: lekker snuffelen! Kijk voor meer informatie op de website. Of schrijf je in voor de nieuwsbrief.



- Zoekservice. Ben je -misschien al heel lang- op zoek naar een bepaald boek? Laat het Pleun-Jan weten! Hij zoekt met je mee. Je kunt hem mailen, maar een berichtje met je zoekopdracht in zijn gastenboek werkt ook.
- Lage verzendkosten. Vanuit je luie stoel bestellen en géén geld kwijt zijn aan benzine of parkeren. Dat is het gemak van thuiswinkelen. Als de verzendkosten dan ook nog eens laag zijn, is dat helemaal leuk. Je betaalt bij Boekenstek slechts 3,50 verzendkosten en boven de 35 euro wordt je bestelling zelfs gratis bezorgd.

Er is nog wel méér over Boekenstek te vertellen. Maar het beste is, om het gewoon zelf te gaan ervaren!

Blog
Nog één leuk ding om te noemen. Althans: ik vind het leuk. Maar dat komt misschien doordat ik zelf blogger ben :-). Pleun-Jan schrijft regelmatig op de Boekenstek-blog. Je vindt er de leukste verhalen. Met boeken in de hoofdrol natuurlijk. Dat spreekt vanzelf.

Heel veel leesplezier gewenst de komende herfst en winter met de boeken van Boekenstek. Van harte aanbevolen!


2) Binnenkant
De tweede adverteerder die ik noem is: Binnenkant. Ook Jacquelien Koopman van Binnenkant is een terugkerende adverteerder. Jacquelien is opruimcoach en binnenhuisarchitect. Juist met de herfst en de winter in aantocht een goed moment om eens te kijken naar wat Jacquelien te bieden heeft.



Drempel
Als ik ´opruimcoach´ of ´binnenhuisarchitect´ noem, kan ik me voorstellen, dat je een drempel over moet. Want:

- Wanneer ben je nu op het punt aan geland, dat je de hulp van een opruimcoach gaat inroepen?

Of:

- Binnenhuisarchitect? Is dat niet overdreven? Is dat niet duur?

En natuurlijk kan ik dan vertellen, dat het helemaal niet nodig is, om drempels te ervaren. Dat Jacquelien een heel lieve, leuke, gewone, deskundige vrouw is. Dat een opruimcoach reuze fijn is. Dat een binnenhuisarchitect juist kan opleveren, in plaats van dat het kost. En nog veel meer. Maar je kunt veel beter gewoon zèlf kijken of zoiets en zo iemand bij je past. Bijvoorbeeld door gebruik te maken van de unieke en laagdrempelige actie, die Jacquelien voor je in petto heeft.



Actie en rondbrief
Wat voor actie is dat dan? Ik zal het je kort uitleggen. Wil je er álles over weten? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief van Binnenkant, die Jacquelien zo leuk Rondbrief noemt. Op 21 september (aan het begin van het nieuwe seizoen) komt de nieuwe rondbrief uit. Behalve over de actie lees je in de rondbrief weer allerlei leuks aan tips en inspiratie.

De actie is bedoeld om iedereen met aarzelingen over de drempel te helpen. Het is het spreekwoordelijke duwtje in de rug. En omdat dat duwtje ook nog eens helemaal gratis en voor niets is, heet het: het duwtje van de zaak.



Kies maar uit wat bij je past:

- Een inspiratiegesprek met koffie/thee op een maandagochtend - inloop
- Naar keuze een luisterend oor of een peptalk per telefoon of skype
- Direct toepasbare mailtips in antwoord op uw woon-, opruim- of bespaarvraag
- Het eerste half uur - gratis & voor niets - bij een opruimsessie
- Het eerste half uur - gratis & voor niets - bij een interieuradvies
- Dertig euro najaarskorting op de online thuisstudie: 'Opgeruimd wonen!'

Binnenkant vind je in Zutphen. En elke maandagmorgen kun je er zó naar binnen wandelen. Is Zutphen niet in de buurt? Dan is telefonische hulp of tips per e-mail ook een prima mogelijkheid. En wil je helemaal online en direct aan de slag? Kijk dan naar de thuisstudie ¨Opgeruimd wonen!¨ Ik heb er de eerste paar lessen van bestudeerd en kan je verklappen, dat deze studie heerlijk praktisch is. Een grote inspiratiebron en goed hulpmiddel voor wie komende winter wil genieten van een overzichtelijk en fijn opgeruimd thuis.

Ook voor Binnenkant geldt, dat ik uit ervaring spreek en van harte mijn aanbeveling doe!

maandag 18 september 2017

Inwinteren

Het is prachtig om te zien hoe bijen zich voorbereiden op het komende seizoen. Rond de kortste dag gaat de koningin eitjes leggen, zodat er voldoende bijen geboren zijn, als de eerste bloemen bloeien en er stuifmeel en nectar verzameld kan worden.
In de winter telt een bijenvolk slechts een 5000 bijen, terwijl het volk in de zomer wel 50.000 bijen kan tellen! Nog iets bijzonders is, dat zomerbijen maar 6 weken oud worden, terwijl winterbijen wel 6 maanden leven. Echt, die bijenwereld zit zó wondermooi in elkaar! Het is niet voor niets, dat ik imker ben geworden. Het is heel boeiend.

Ná de langste dag, gaat de koningin mínder eitjes leggen, zodat het volk kleiner wordt. Het ligt er aan in welk gebied het volk staat, wanneer dat precies gebeurt. In gebieden waar nog laat in de zomer nectar te halen valt (bij de heide of daar waar veel Springbalsemien bloeit), is dat later dan op plaatsen waar dat niet het geval is.

In de Alblasserwaard is het eind juli wel gedaan met de dracht en moet de imker de bijen gaan inwinteren. Je controleert dan of de bijen genoeg voer hebben om de winter mee door te komen. Haal je aan het einde van de zomer al de honing van je bijen, dan zul je ze suikerwater moeten voeren. Anders hebben ze niet genoeg te eten in de winter. De bijen maken van het suikerwater honing en slaan dat in de ramen op. Een volk heeft ongeveer 12 kilo voer nodig voor de winter. Als je de honing vroeger in het seizoen van de bijen haalt, hebben ze nog voldoende tijd om een wintervoorraad aan te leggen. In dat geval moet je hoogstens wat bijvoeren. Dit voeren is een werkje voor de augustusmaand. Dan is het nog warm genoeg voor de bijen om de suiker te verwerken.

Als imker moet je er ook voor zorgen, dat je bijen in een zo klein mogelijke behuizing de winter ingaan. De bijen moeten het broednest warm houden en dat gaan gemakkelijker in een kleine behuizing. En het kost ze dan ook veel minder energie.

Vrijdag ging ik een laatste controle doen en zag ik dat drie volken in een kleinere behuizing moesten. Ze zaten nu op twee kamers en moesten naar 1 kamer. Daar was ik wel even mee bezig. Maar nu is alles winterklaar.



Ook wij mensen zijn ons aan het inwinteren. Dat betekent in ons geval onder andere dat de houthokken helemaal vol moeten, zodat we de kachel kunnen stoken.

Het kost ons twee zaterdagen. Afgelopen zaterdag was de tweede hakdag. De halve familie was opgetrommeld: Wim (die meteen ook voor z´n eigen kachel zaagde), Dirk, Leendert, Hans, Maaike, haar vriend Jaap, Willem en ik. Het was een gezellige familiedag. We hebben hard gewerkt. Om 7 uur begonnen we, na een bord Brinta.

Een deel van het hout moest nog gekloofd worden. Daarna werd het per aanhangwagen naar Alblasserdam vervoerd en twee karren gingen naar Streefkerk (voor Wim). Op beide locaties werd er gelost en gestapeld. Het liep allemaal gesmeerd.




Tussen de middag werd er met 12 man bij ons geluncht. De kleinkinderen waren ook van de partij. En Jan, die intussen de hele dag hard aan het inpakken was voor de webshop. Dat moest immers ook doorgaan.



In no time was er een grote pan tomatensoep leeg en ook schalen vol broodjes verdwenen als sneeuw voor de zon.




Om 3 uur lag er bij ons tien kuub hout in het hok! Het was tot de laatste centimeter vol gebouwd! Wat een rijkdom! En wat waren we blij, dat het allemaal zo voorspoedig was verlopen.





De mannen waren nog wel even bezig met het terugbrengen van de kloofmachine en van de geleende aanhangwagen. En alles moest natuurlijk ook weer netjes zijn.

Zelf was ik in huis bezig. Op deze koudste 16 september ooit gemeten, en ook nog eens vreselijk nat, was er aardig wat troep binnen gelopen. Ondanks dat iedereen z´n schoeisel had uitgedaan.



Normaal eten we op de houtdag buiten. Maar dat was nu geen optie. Het zaagsel werd meegenomen aan de kleding en ik kwam het ook vandaag nog overal tegen. Maar goed. Wat rest is: een mooie gezinsherinnering, een hok vol hout en een voldaan gevoel over zoveel handen, die het werk licht maakten!

´s Avonds na het eten reed Willem nog even een rondje door de Alblasserwaard met mij. Henk ging ook mee. Heel even wat anders zien, dan de Karper en even ontspannen. Je kan me niet blijer maken ;-).

Wat een prachtige Lakenvelders!


Geen zaterdag zo kwaad, of de zon schijnt; vroeg of laat.

donderdag 14 september 2017

Ledigheid is...

Ook vandaag was ik weer niet alleen thuis. Maria en Henk hadden vrij. Gezellig weer. Maar natuurlijk moet er wèl gewerkt worden. Door mij, maar ook door de kinderen. Ledigheid is des duivels oorkussen, immers?

Maria had haar programma al klaar. Zij zou de hele ochtend aan haar stage-verslag gaan werken en dan vanmiddag wat opruimen enzo.
Voor Henk had ìk het programma maar opgesteld. Als ik dat aan hemzelf zou overlaten, denk ik dat hij niet veel verder zou komen dan achter de laptop hangen ;-).
In de frisheid van de pasbegonnen ochtend mocht hij zich eerst over z´n huiswerk buigen. Namen en Feiten (Bijbelkennis) en Engels voor morgen. En vast een beginnetje maken met Topografie voor volgende week.
IJverig ging hij aan de slag. Maar zo rond koffietijd was het met die ijver al een eind gedaan. Dat was ook niet zo erg, want hij had al flink wat gedaan en had tenslotte de hele dag nog om de boel aan te punten.

Na de koffie had ik nóg een opdracht voor hem. Eén die hij heel leuk vond. Hij mocht de presentjes inpakken, die de klanten van de webshop bij hun bestelling krijgen. Het is handig als ik die royaal op voorraad heb en ze zó uit de doos kan pakken. Hij mocht daarom 60 zeepjes inpakken.


Zo. En nu wilde ik voorlopig even níet gestoord worden, want ik had ook mijn bezigheden. De gang stond helemaal vol met spullen die uitgepakt, geprijsd en in de schappen gezet moesten worden. Daarnaast moest van deze producten ook de voorraad in de computer aangepast worden. Dus: ssssst. Mama is bezig.


Aan het einde van de ochtend was de gang leeg en waren de zeepjes ingepakt. Willem belde, dat hij verder thuis kwam werken. Hij kwam vanuit Goes en had de halve ochtend in de auto gezeten. Er was hier vanmorgen in de tunnel een ongeluk gebeurd en daardoor was er een compleet verkeersinfarct ontstaan. Toen Willem van huis vertrok stond er 8.50 uur als aankomsttijd in zijn routeplanner. Maar hij kwam uiteindelijk pas om 9.45 in Goes aan. Bijna een uur te laat!
Ook van Maaike, Trijnie en Dirk was het gemekker op de familie-app vanmorgen niet van de lucht. Maaike had er maar liefst 20 minuten over gedaan om met de bus vier haltes verderop in het dorp te komen. Het goede nieuws: er zijn geen slachtoffers gevallen bij het ongeluk in de tunnel.

Wat heb ik het dan luxe met mijn thuiswerk :-).

Tegen lunch-tijd arriveerde Willem. En zo zaten we gezellig met z´n vieren aan tafel. Een kom warme tomatensoep ging er best in! Wat was het koud en nat vandaag!

Vanmiddag had Henk vrijaf. En ik ging aan m´n huishouden. Ik had eigenlijk nog wel weer een krat of mand willen gaan uitpakken. Maar daar kwam ik niet aan toe. Tussen het wassen en opruimen en poetsen door, bakte ik brood. Een Moermanbrood voor m´n nichtje en Triangels van Waldhornmix als probeersel voor de webshop.

degen in de narijs

de triangels, net uit de oven

Maria´s lunch voor morgen ;-)

Die Triangels houden we erin. Mmm, zó lekker. En ook zo gezellig om met zo´n lekker broodje te lunchen. Maria heeft er één in haar broodtrommel gedaan om morgen mee naar school te nemen.

Aan het einde van de middag pakte ik met Maaike de bestellingen voor de webshop in en reden we samen naar de Primera. Ik kocht daar meteen een kado-card voor een nicht, die morgen hoopt te trouwen, maar waar we niet persoonlijk heen kunnen. De kaart en de envelop had ik thuis al geschreven en dus wilde ik bij de Primera de bon in de envelop stoppen en hem in de brievenbus doen. Maar ze zeiden, dat ik de kado-card beter eerst in aluminiumfolie kon wikkelen. Iets met sorteermachines en het magnetische veld op de card, wat problemen kon geven. OK. We haalden maar even een rol aluminiumfolie aan de overkant bij AH. Zo gezegd, zo gedaan. De kaart kon op tijd op de bus.

Thuis gekomen was het weer tijd om de maaltijd te gaan bereiden. En na een dag van maaltijdsoep (dinsdag) en een dag van spaghetti (woensdag), wist ik wel wat iedereen verlangde: een ´gewoon prakkie´. Maaike dopte anderhalve kilo spercieboontjes. En ik braadde vier kippenpoten. Ik had ze eerst doormidden gesneden, zodat ik 8 stukken had. Genoeg voor 7 vleeseters. Daarna schilde ik snel een pan aardappels en terwijl die kookten schilde ik ook nog een pannetje appels voor appelmoes. Oh, oh, wat een rijkdom toch weer. We hebben met z´n achten zitten smullen. En dan moet ik denken aan Koos, die nu op bivak is. Brrr. Nat en koud. En wat zou hij te eten krijgen? Wellicht zo´n pouch met gedroogde rommel. Daar moeten ze dan heet water bij doen, even laten wellen en ze eten het zó uit die zak. Pff. Dat hij dat nou leuk vindt....

woensdag 13 september 2017

Gewijzigd programma

Vandaag was het de bedoeling, dat ik naar Zeeland af zou reizen, om iemand te gaan helpen. Maar vanwege het barre weer, is dat plan afgeblazen. Of weggeblazen. ´t Is net hoe je het bekijkt, met zo´n storm als vandaag!



Maria en Jan gingen (vanwege het weer) met de bus naar school. Normaal fietsen ze; 22 kilometer heen en weer 22 kilometer terug. Helaas was het een rommeltje met die bussen. Ik snap dat echt niet, hoor. Als er zulk weer voorspeld wordt, dan kun je toch wel bedenken, dat er extra bussen ingezet moeten worden? #daarhoefjetochnietvoorgestudeerdtehebben. Maar nee. De stampvolle bus reed gewoon zonder te stoppen langs de halte. Dus moest Maria wachten op de volgende. Die bus had geen rechtstreekse verbinding. Dat betekende: in Ridderkerk overstappen. Daar stond letterlijk een hele buslading scholieren te blauwbekken. Al met al was Maria pas om kwart over 9 op school.
Jan had meer geluk. Zijn school begint pas om kwart voor 9 en dus eigenlijk nèt na de drukke ochtendspits. Daardoor kon hij een paar bussen later nemen en was het probleem van overvolle bussen niet meer aan de orde.

Nadat ik even heen-en-weer naar de basisschool gereden was om de lege melkemmer voor een volle om te wisselen, stapte ik thuis in een vacuüm. Dat heb je met een gewijzigd programma. Ik moest even bedenken, wat nu het handigst was om te gaan doen. Het voelde als een onverwachtse vrije dag. Maar dat was het uiteraard niet. Ik besloot om een was weg te strijken en ondertussen mijn gedachten te ordenen. Zo gezegd, zo gedaan. De strijkbak maakte ik helemaal leeg.


Nou ja, één ding lag er nog in: een versleten pyjama-shirt van Willem. Ik had dat ding al eens gerepareerd, maar nu zat er vlak onder de reparatie opnieuw een flinke scheur. Gewoon versleten dus.



Maar...nog prima bruikbaar als sopdoek! Toen Maaike en ik van de week op die Optidee-party zaten, hebben we stiekem zitten gniffelen. Ze verkochten daar namelijk vaatdoekjes. Geen gewone, maar heel speciale. Door de heel speciale vezel, waarvan ze worden gemaakt, gaan deze doekjes niet stinken. ¨Maar,¨ beijverden de aanwezige dames op te merken, ¨ik doe hem tóch elke dag in de was.¨ Nou kijk, ik doe m´n vaatdoek ook elke dag in de was en heb daarom dus helemaal geen heel speciale vaatdoek, van heel speciale vezels, met een heel speciale prijs, nodig! Als je elke dag je vaatdoek in de was gooit, krijgt die simpelweg de kans niet om te gaan stinken. Van welk materiaal het ding ook is gemaakt. En dus volstaat voor mij een oude pyjama. Of een oud hemd. Of een oud t-shirt. Misschien vind je dat overdreven zuinig? Gierig? Armoedig? Mag hoor! Weet je wat ik vind? Dat zo´n oude lap héééééérlijk werkt! En als je weet, dat textiel produceren zeer vervuilend is, dan is het alleen maar prima, om textiel helemaal ´op´ te gebruiken. Versleten kledingstukken van katoen worden dus in pasklare lappen geknipt en doen nog heel lang dienst als vaatdoek of als sopdoek. Ik hou van een lekker grote doek, niet zo´n nikserig prutslapje. Van het pyjama-shirt knipte ik de mouwen en de hals. De ´romp´ is mijn nieuwe vaatdoek. De mouwen liggen op het stapeltje poetslappen en zijn ideaal om lamellen mee te poetsen (met je hand erin). Alleen de halsbies gooide ik weg. Bij het oude textiel. Zo dan.






Intussen had ik bedacht hoe mijn dag eruit zou zien. En ik had het niet alleen bedacht, maar ook opgeschreven. Dus werd het verder een kwestie van het lijstje afwerken. Wat ik allemaal zoal deed? Ik draaide drie wassen en hing die te drogen. De laatste kon zelfs nog naar buiten. Het waaide lekker en de zon scheen. Ik kreeg hem tussen 3 en 5 uur bijna droog!


Ik stelde mijn maandboodschappenlijst op. Betaalde (weeeeeeer) een viertal fakturen. Maakte bestellingen voor de webshop klaar. Kookte een enorme pan tomatensoep. Bakte drie broden. Maakte een nieuwe voorraad Lamme Teun.



En, o ja, ruimde ook weer een krat van Maaikes kamer leeg! Daar gaat nu heus schot in komen. Er kon wat naar de kringloop. De rest kreeg een plaatsje in moeders kastje. Dat gaat nu aardig vol raken.



Er zat een stapeltje cd´s in de krat. We hebben geen muziek-afspeelapparatuur meer. Een klein stapeltje cd´s heb ik bewaard. Voor als er misschien ooit nog weer eens een cd-speler komt. En sowieso de cd´s met herinneringen, natuurlijk. De begrafenissen van mijn ouders, bijvoorbeeld.


Vanmiddag vond ik het kil genoeg, om de kachel voor het eerst aan te maken. Eén kachelvullinkje maar. Toen was het lekker warm. Genieten! Als ik het koud heb, doe ik niets meer. Dan ga ik ergens opgekruld in een stoel zitten kleumen. Maar er was nog van alles te doen. Hup dus maar!

Ik kookte spinazie met spaghetti, champignons en roomkaas. Een receptje wat ik van de week bij de Lidl zag (op zo´n receptenkaartje bij de groentenafdeling). Het smaakte precies, zoals ik dacht: mmmmmmmmm! Twee kinderen beliefden het niet. Daar deed ik niet moeilijk over. Zij mochten tomatensoep met brood eten. En ondanks dat ik voor 8 personen had gekookt (en er dus maar 6 van de spaghetti aten), kwam de pan helemaal leeg. Geslaagd recept.

Vanavond reden Willem en ik, na de koffie, naar de molen voor nieuwe meelvoorraad. En zo kwam de dag, mét gewijzigd programma, weer netjes vol. Helemaal vanzelf :-).

Intussen zit ik met een half oog mijn telefoon in de gaten te houden, omdat ik in spanning wacht op nieuws over een kind van mijn vriendin. Dat zijn dan van die dingen, die je op de achtergrond ook nog bezig kunnen houden...


dinsdag 12 september 2017

Hij draait!

Vanmiddag kwam de windkap voor op de kachelpijp binnen! Lekker snel! Ik wilde hem direct op de pijp gaan plaatsen, want ik kon niet wachten om de kachel te gaan stoken. Maar ik mocht van Willem het dak niet op :-).

Aan het einde van de middag heeft Willem zelf de kap op de pijp geplaatst. Dat was een fluitje van een cent. De kachel heb ik daarna trouwens niet meer aangedaan. Het was 21 graden in onze woonkamer en dan is kachel stoken pure verspilling.

Aan het begin van de winter is kachel stoken altijd zó leuk. Aan het eind van de winter kan ik er daarentegen weleens naar uitkijken, dat het niet meer nodig is. Want hoe je het ook wendt of keert: kachel stoken is toch altijd een werkje. Het begint er al mee, dat de houtmand steeds gevuld moet worden. Dan ´s morgens de kachel aanmaken en hem natuurlijk de rest van de dag brandend houden. Daarbij geeft kachel stoken altijd extra stof, dus moet je vaker stoffen. Je moet er echt wat voor over hebben.

Onze houtkachel is aangesloten op de CV. Daardoor kunnen we er het hele huis mee warm stoken. Dat is fijn voor als straks de was de hele winter weer binnen hangt. In het trapgat, waar de warme lucht opstijgt, is de was altijd binnen een dag droog.

Tja. Het gaat toch gebeuren: het wordt weer herfst/winter en koud. Brrr. Ik hou niet van kou. En niet van donker. Maar er helpt geen moedertjelief aan. Dus probeer ik er het beste van te maken. Ik heb gisteren alvast een heerlijk warm vest gekocht. En vandaag aten we verwarmende maaltijdsoep: goulashsoep.



En de windkap draait. Dat ook :-).


maandag 11 september 2017

Opruimen

Vandaag was het hier een echte klusjesdag. Ik heb heel veel losse eindjes weggewerkt en uitgestelde klusjes opgepakt. Fijn! Het geeft veel voldoening.

Van alle kinderen was alleen Maaike thuis en het was dus lekker rustig. Ik heb eerst twee uur lang geconcentreerd achter de computer gezeten. Er moest weer van alles besteld worden voor de shop.

Maar er lagen ook nog veel mailtjes op antwoord te wachten. De vragen, die ik even snel op m´n mobiel kan beantwoorden, werk ik meestal meteen af. De rest spaar ik op en doe ik dan in één keer achter elkaar achter m´n laptop. Dat tikt een stuk comfortabeler dan op m´n mobiel.

Er waren ook nog wat facturen te betalen en ten slotte bestelde ik een nieuwe windkap voor op de kachelpijp. De vorige is er in het voorjaar vanaf gewaaid. Daar zijn we toch weer mee door het oog van een naald gegaan. De kap was al heel lang instabiel. De schoorsteenveger had gezegd, dat we ongemerkt een schoorsteenbrandje hadden gehad en daardoor waren de lagers van de kap beschadigd. Willem was bij ieder stormpje bang, dat de kap van de pijp los zou komen. Maar volgens Hans, die verschillende keren op het dak was geklommen om de boel te inspecteren, kon de kap echt niet loskomen. Hij zat met een aantal flinke bouten vast. En toch is die kap er op een keer vanaf gekomen en lag hij beneden op de oprit! Je zou hem op je auto of -nog erger- op je hoofd krijgen! Daar moet je niet aan denken. Ik heb nu voor een ander systeem gekozen. Deze windkap zit niet met bouten en moeren vast, maar wordt met een insteekstuk in de kachelpijp geklemd. Bovendien zitten de lagers aan de buitenkant, zodat bij een brand of oververhitting deze niet beschadigen.

#TUZ150CHCH-PTU

 Artikel 2 van 22 
TURBOWENT Draaikap 150mm met draailager buiten de kap en insteekpijp #TUZ150CHCH-PTU


















    Na al dat computerwerk was ik wel aan een bakkie koffie toe. Kijk, dan is het wel erg gezellig als je dochter thuis is :-). Koffie met een stroopwafel. Mmm.

    Na de koffie ging ik aan het opruimen. Gewoon voor de voet op. De krantenbak puilde uit. Het lege glas naar de auto. De sokken uit de eenzame-sokken-mand bij elkaar zoeken. Hè, ik kwam helemaal in de flow en liep naar boven, om een krat van Maaikes kamer te pakken en die leeg te ruimen. Er staat nog een aantal onuitgepakte kratten van sinds we de nieuwe vloer kregen en onze grote kast in de kamer weg ging. Ik pakte gewoon de bovenste krat van de stapel en heb alle spullen uitgezocht en een nieuw plekje gegeven. De meeste spullen konden in mijn moeders kastje.



    In de bijkeuken ligt nog zo´n uitgestelde klus. Keurig achter deurtjes, dus niet zichtbaar. Maar het ís er wel: toen mijn ouders vorig jaar zijn overleden, kwamen er dozen vol kaarten bij mij in huis. Mijn moeder was niet erg bewaarderig, maar kaarten had ze dus wèl bewaard. Van jaren en jaren her. Allemaal keurig gesorteerd in dozen per gelegenheid. Bijvoorbeeld van een ziekenhuisopname, een huwelijksjubileum enzovoorts. Aan mij de taak om deze dozen na te kijken. Want zoiets zet je natuurlijk niet zomaar bij het oud papier. Ik pakte de voorste doos. Het was een doos met alle kaarten van de laatste maanden dat mijn ouders leefden. Een hele schoenendoos vol. Alle kaarten heb ik door mijn handen laten gaan om te zien of er nog wat van bewaard moest worden. En hoewel mijn ouders nu alweer anderhalf jaar geleden zijn overleden, voelt het als vorige week. Het doet nog zoveel pijn. Ik was blij dat dit klusje gedaan was en ik wacht er weer even mee voordat ik een volgende doos pak. Ik kwam ook het foto-album tegen van toen ze 50 jaar getrouwd waren (in 2010). Uiteraard wordt dit bewaard! Deze albums laten we in de familie circuleren. De kinderen vonden het leuk om dit album te bekijken. Wat waren ze toen nog jong en schattig ;-). In de ogen van kinderen/jonge mensen is 7 jaar dan ook zó lang geleden....

    Het fijne, na dit emo-klusje, was, dat ik nu wat ruimte terug had in het kastje in de bijkeuken. En van het één kwam het ander. De apparaten op mijn aanrecht vond ik al langer niet fijn. Rommelig! Deze konden nu mooi in het leeg gekomen vak.

    onhandig en rommelig, alles in de hoek op het aanrecht

    Wacht. De thermoskan, die een zwervend leven leidt, kan er mooi ook nog bij:

    Keurig in de kast!

    De hoek van het aanrecht is nu een stuk leger. Het moet nog beter. Al die potten moeten gewoon ook in kastjes. Maar dat komt goed. Ik probeer gewoon steeds zo´n doos met emo-spullen op te ruimen. Dan komt er vanzelf ruimte.

    Toch al een hele verbetering


    Vanmiddag heb ik gewoon maandagmiddagwerk gedaan. En natuurlijk had ik m´n dagelijkse ritje naar het postkantoor. Op verzoek van Maaike aten we rode kool. Mmm. En vanavond ging ik met haar naar een party van Optidee. Ik kende dat helemaal niet, maar vond het wel leuk, om met haar mee te gaan. Ik heb een lekker warm vest gekocht en denk, dat ik daar veel plezier van kan hebben, van de winter.

    En zo was deze dag vooral gevuld met opruimen. Eigenlijk werk wat ik in de zomervakantie had willen doen. Maar goed. Dat het wat later is, geeft niets. Als het maar een keer gebeurt. Wie weet, wordt het hier ooit een keer echt netjes ;-)



    Hakdag

    Nog even en dan gaat onze houtkachel weer aan. En iedereen die houtkachel stookt weet het: je wordt er twee keer warm van: één keer als je het hout zaagt en klooft en één keer als je het stookt. 

    Wij hebben drie houthokken en normaal gesproken liggen die voordat het stookseizoen begint allemaal tjokvol. Dit jaar loopt het een beetje anders. Twee hokken liggen vol met hout van vorig jaar. Daarmee kunnen we deze winter fijn stoken. Maar het grootste houthok was nog leeg. Er kan 10 kuub hout in dit hok en dat is een flinke berg!

    Vorige week is het kachelhout bezorgd en afgelopen zaterdag is alles gezaagd en de helft gekloofd. Dat was het werk van vier mannen en een knul: Willem, Wim, Dirk, Leendert en Henk. 

    Deze week wordt de werkploeg nog even flink uitgebreid. Dan wordt het een heel familiegebeuren, om al het hout verder te kloven, van de zaagplek naar Alblasserdam te vervoeren, in het hok te stapelen. Een mega-klus. Maar vele handen maken licht werk. En zo'n familie-hakdag is ook nog eens heel gezellig. 







    vrijdag 8 september 2017

    Nat!

    Na het ontbijt en nog vòòrdat Willem en Henk vertrokken waren, stapte ik de deur uit om bij schoonmama te gaan mantelzorgen. Dat zorgen heeft niet zo heel veel meer om het lijf, maar mijn aanwezigheid dient ook een stukje gezelligheid. In je uppie koffie drinken is immers nooit zo leuk als met z´n tweetjes ;-).

    Schoonmama woont op de vierde etage en dan neem je natuurlijk niet de lift (behalve als je iets mankeert). Hup met de beentjes, we moeten méér bewegen!

    Toen ik laatst bij de manueel therapeut was en blij vertelde, dat ik weer wandelen kon, knikte hij maar lauwtjes. Wandelen was best goed, hoor, maar niet genoeg, vond hij. Ik moest er bij gaan sporten! OK....Nu dacht ik toch eigenlijk, dat een groot gezin runnen en er ook nog een webshop bij hebben aardig topsporten was. De peut dacht misschien, dat huishouden vanzelf gaat??
    Afijn. Op mijn voorzichtige vraag aan welke sport hij dan dacht, zei hij: ¨Dat maakt niet uit. Gewoon wat je leuk vindt.¨ Ik heb maar niet gezegd, dat ik geen enkele sport leuk vind. Behalve wandelen dan. En verder denk ik, dat ik genoeg sport c.q. beweeg. En als het kan, beweeg ik extra. Dus geen lift, maar 8 trappen als ik naar moe ga :-).


    Ik deed m´n klusjes en m´n zorgjes en moe en ik deden een bakkie en nog een bakkie. Maar toen was het heus tijd. Ik had een afspraak met de bekkenbodemfysiotherapeut (het blijft een prachtig scrabblewoord).

    De peut was blij om te horen, dat het een stuk beter met de pijn gaat. Maar ik ben er nog niet klaar. De spieren in mijn bekken moet nóg beter gaan samenwerken. Ik kreeg allerlei nieuwe oefeningen. O.a. ook oefeningen op een balansbal. Die moet ik nu aanschaffen en dan thuis elke dag oefenen. Wat zullen ze lachen, hier ;-).

    Ik maakte de ochtend vol met allerhande huishoudklusjes. Maaike was ook thuis en ik was juist bezig om een gezellige lunch voor 3 personen klaar te maken, toen Willem voor kwam rijden. Hij was ´s morgens zijn salade vergeten mee te nemen en kwam hem nu maar even thuis opeten. Onderweg was hij Henk tegengekomen en natuurlijk had hij hem meteen een lift aangeboden. Henk blij. Want wat is het NAT vandaag!! Ik mikte vier eieren in de pan, warmde het restant courgettesoep van gisteren op en sneed brood. Dat smaakte!

    Ik had in mijn hoofd om na de lunch even tegen de binnenkant van mijn ogen te gaan kijken. Maar onderweg naar boven kwam ik niet voorbij de dozen met handel voor de shop. Die riepen: ¨Pak ons uit!¨ En zo belandde ik niet in bed, maar in de shop. Alle spullen werden uitgepakt, geprijsd, in de schappen gezet en de voorraad in de computer bijgewerkt.



    Ik werkte totdat de kinderen één voor één thuis kwamen. Maria had haar twee weken stage er op zitten. Ze heeft op een gesloten afdeling bij demente mensen gewerkt en het daar erg naar haar zin gehad. Wie weet gaat ze wel verder leren in de ouderenzorg! Voorlopig moet ze nu nog 13 keer op donderdag daar stage gaan lopen. Dan kan ze ervaren of het écht iets voor haar is.

    Ik maakte vandaag Rendang klaar. Een rijstgerecht wat iedereen, behalve Hans, lekker vindt. En Hans zit toch nog in Zweden ;-). Vandaag hadden we eindelijk app-contact en stuurde hij wat foto´s. Hij heeft het zó naar z´n zin, dat hij met alle plezier een weekje zou bijboeken. Maar dat gaat niet. Morgenavond hoopt hij weer thuis te zijn. Ik ben benieuwd naar zijn verhalen.

    Vanavond was het de jaarlijkse Molenmarkt. Maar we hadden echt geen zin om ons kleddernat te laten regenen. Het was alleen heel lastig om het aan Henk te verkopen, dat we niet zouden gaan. Die had zich er de hele week zó op lopen verheugen. Maar ja. Het weer heb je nu eenmaal niet in de hand. We hoorden later vanavond van Thea, dat het op de markt helemaal niet druk was en dat er ook veel kramen niet waren. Echt jammer. Maar het is niet anders.


    Ik heb geprobeerd het leed te verzachten met appeltaart en slagroom en de gezelligheid van vrijdagavond. Maar ik moet zeggen, dat het maar ten dele gelukt is. De teleurstelling zat wel erg diep. Maar dat is ook wel een beetje Henk eigen, dat hij zich moeilijk over zoiets heen kan zetten.

    Wie weet verloopt de dag van morgen voorspoediger voor hem.

    Er staat hier voor morgen een familie-werkdag gepland. Evenals DV volgende week zaterdag. In twee zaterdagen moet onze voorraad kachelhout gezaagd, gekloofd, vervoerd en gestapeld worden. Voor morgen staan er alvast 4 volwassenen en een kind paraat. Mijn aandeel bestaat vooral in het verzorgen van de catering. Volgende week mag ik een dagje stapelen. Dat is een pittiger klus. Maar ook wel heel leuk. Wat zal het heerlijk zijn als het grote houthok weer tjokvol ligt!

    donderdag 7 september 2017

    Een dagje lekker huishouden!

    Vandaag had ik een heerlijk lege agenda. Leeg in de zin van: geen afspraken buitenshuis. Nou ja, op één kleintje na dan. Ik zou vanmiddag even met Maria meegaan naar de fysiotherapeut.

    Oh, wat voelde dat fijn, vanmorgen! Iedereen was naar school en werk en ik kon me ongehinderd op het huishouden storten. En dat huishouden kon wel wat aandacht gebruiken, zeg maar ;-). Maar eerst nog even een order plaatsen bij een leverancier. Anders grijp ik binnenkort op lege plaatsen in de shop en dat is iets waar ik een hekel aan heb. Ik nam pen en papier mee naar m´n winkeltje en liep de schappen af om te kijken wat er nodig was. Daarna zocht ik op de website van de leverancier de juiste artikelnummers op en maakte de bestelling compleet. Nog even betalen. Klaar.



    En dan nu de laptop dicht en gaan met die banaan.

    Wassen, strijken, opruimen, stofzuigen, het hele riedeltje kwam langs. Als kers op de taart poetste ik een stukje keuken. Ah, was m´n hele huis maar zo opgeruimd en schoon. Maar dat is een utopie.


    Juist toen Henk thuiskwam om te lunchen, stopte het werkbusje van de zonweringenmeneer voor de deur. Wij hadden al een tijdje een kapot rolluik en dat zou vandaag gerepareerd worden. De mannen bekeken het mankement, wisten hoe dat opgelost moest worden en in een half uur waren ze klaar. Hè, fijn! Kapotte spullen zijn zo´n ergernis!

    Ook vanmiddag kon ik nog even verder met het huishouden. Terwijl ik me bezighield met alle voorkomende klusjes, ontsapte ik een paar kilo druiven. Die had ik dinsdag al gekregen en moesten nu snel verwerkt worden. In mijn Weck-ontsapper is dat een fluitje van een cent. Het meeste werk is altijd die ketel te voorschijn halen en hem na gebruik weer schoon opbergen.


    Het leverde me mooi een halve emmer druivensap op.


    Om drie uur begon ik met het klaarmaken van de webshopbestellingen. Ik moest vandaag wat vroeger naar het postkantoor, want Maria had om half 5 een afspraak bij de fysiotherapeut. Het lukte allemaal precies. Om twee voor half 5 waren we bij de peut. Maria loopt daar vanwege de gevolgen van een gebroken arm, nu bijna 3 jaar geleden. Vandaag was ze voor het laatst bij de peut. Helaas lijkt de therapie niet geholpen te hebben. Maria kan nog steeds een bepaalde beweging niet/bijna niet maken, heeft heel weinig kracht in de arm en heeft bovendien ook last van een zogenaamde rusteloze arm. We kijken het nu even aan en anders moeten we er maar mee gaan dokteren.

    Willem had rond etenstijd een vergadering op z´n werk en zou niet thuis eten. Ik had daarom bedacht om iets gemakkelijks te eten: courgettesoep met brood. Willem houdt daar niet zo van. Maar de rest van het gezin vindt het prima. En aangezien ik nog twee reuzecourgettes had liggen, was het fijn om ze nu zo op te maken.

    We smulden!


    Vanavond was er nog was te vouwen en brood te bakken.



    Maar nu is er dan toch heus een flinke berg werk verzet. Dat geeft een voldaan gevoel. Wat zal ik lekker slapen, straks :-).