zaterdag 18 oktober 2014

Zo gaar als boter

Gisteren ging ik Koos naar logeeropvang De Welkamp in Elspeet brengen. Ik had van school toestemming om hem daar om 14.00 op te halen. Om vijf over half twee reed ik bij huis vandaan weg.
Eerst naar Rotterdam om Koos op te halen. Ik was er precies om 14.00 uur en al snel kwam Koos aanlopen. Mooi!
Daarna reden we naar Kralingen om een meisje op te halen, dat ook naar De Welkamp ging. We hebben het mooi verdeeld. Ik bracht vandaag de kinderen en de vader van het meisje haalt ze dinsdag weer op. Dat scheelt een flinke rit.

H. stond al klaar en met twee honderduit kletsende tieners in de auto wurmde ik m'n auto tussen het drukke verkeer op de snelweg.

Ik had er al rekening mee gehouden, dat het behoorlijk druk zou kunnen zijn. Vrijdagmiddag en dan ook nog eens het begin van de herfstvakantie.
Maar zoooo druk? Pffff. Het schoot echt niet op :-(.

We werden tussen 15.00 en 16.00 op de Welkamp verwacht. Ik had daar al aangegeven, dat het eerder tegen 16.00 uur zou worden dan rond 15.00 uur. Maar het werd uiteindelijk 10 voor half 5 toen we arriveerden. Ik had er toen dus al drie uur autorijden op zitten en voelde me aardig gesloopt.

Snel dronk ik een kopje koffie. Een keer met een schepje suiker erin om even wat op te kikkeren. Met 10 minuutjes zat ik alweer in de auto. Ik wilde graag op tijd thuis zijn voor het avondeten. Ik had bedacht om stamppot rauwe andijvie te eten. Maar dat moest nog wel worden klaar gemaakt.

Geertrui van de Welkamp verraste me nog met een flinke pompoen. Leuk! Daar kunnen we lekker van eten!

Welgemoed begon ik aan de terugreis, in de hoop dat het naar het Westen toe een stuk rustiger zou zijn. Mis dus. Ook de terugreis was het één en al file. Steeds als ik weer even een stukje goed kon doorrijden, zag ik in de verte alweer lichten knipperen: 90, 70, 50. En dan stond ik weer een tijdje, of reed op zijn best stapvoets.

Het was precies 5 over half 7 toen ik zo gaar als boter thuiskwam. Op de minuut af had ik er 5 uur over gedaan!

Onderweg had ik al geappt, dat er van stamppot andijvie niets meer zou komen. We zouden maar even pannenkoeken eten. Dat is overigens voor niemand een straf. Eigenlijk had ik gehoopt, dat er iemand alvast op het idee zou komen om aan de pannenkoekenbakkerij te beginnen. Maar zo inventief was er niemand geweest ;-).

En dus sprong ik direct achter m'n aanrecht om pannenkoekenbeslag te maken. We waren maar met z'n vieren, want verder was iedereen werken, logeren of nog niet thuis. Ik bakte rap pannenkoeken van 1 pond zelfrijzend bakmeel, 3 eieren, een liter melk en een snuf zout. Pannenkoeken naturel en pannenkoeken met kaas. Met twee pannen tegelijk is het bakken een fluitje van een cent en om 7 uur konden we al aan tafel. Ik had nog geen halve pannenkoek op, of er kwamen nog twee hongerige kinderen thuis, die trek hadden in pannenkoeken. Toen heb ik m'n kunstje nog maar een keer gedaan en opnieuw van een pond meel pannenkoeken gebakken. Alle buikjes waren in no time gevuld. Er bleven zegge en schrijve vier pannenkoeken over. En die vonden hun weg toen Maaike rond half 9 uit haar werk kwam en trek had :-).

Een feestelijk (maar wat mij betreft botergaar!) begin van de herfstvakantie!


woensdag 15 oktober 2014

Fenna garen

Vorig jaar las ik op verschillende handwerkblogs al jubel-berichtjes over Fenna garen van de Wibra. Toen ik van de zomer (ergens rond 1 augustus) dan ook las, dat er weer een nieuwe collectie Fenna garen te koop was, ben ik meteen naar de winkel gesneld. Pas bij de derde Wibra-vestiging waar ik heen ging had ik het geluk, dat er nog enkele bollen te koop waren! Ik was dan ook wel heel benieuwd naar dit kennelijk zo bijzondere materiaal.

En ja. Ik ben om :-). Fenna garen is heerlijk om mee te werken. Zo lekker zacht. Prachtige kleuren. En ook nog eens heel aantrekkelijk geprijsd (1,79 per bol). Jammer dat de Wibra het niet standaard in het assortiment heeft!

Ik haakte een omslagdoek in de Southbay steek en maakte er een randje aan wat ik van het blog van Lindevrouw haalde.

Het werd een leuke doek. Een kadootje voor mijn jarige nichtje.






dinsdag 14 oktober 2014

Naar de beurs

Ik ga naar de beurs. Nee, niet met mijn kapitale onderneming, zodat jullie aandelen kunnen gaan kopen ;-). Ik houd het een stuk simpeler. Ik ga naar gezinsbeurs Wegwijs.

De Wegwijs wordt gehouden van 21 t/m 25 oktober in de Ahoy in Rotterdam. En elke middag houd ik er om 13.30 een lezing: ¨Dat doen we zelf wel - op weg naar een eenvoudig leven¨. En elke middag om 15.30 geef ik een mini-workshop Brood Bakken.

Het is allemaal een beetje onverwachts gegaan. Want eigenlijk geef ik al in geen jaren lezingen of andere 'optredens' meer. Maar er was op die beurs nog iemand nodig en een nicht van me dacht, dat het vast wel wat voor mij zou zijn.

We hebben de tijd genomen om erover na te denken. En daarna besloten we ervoor te gáán. Ja, 'we'. Want ik moet hier natuurlijk wel Willem en de kinderen in mee hebben. Als ik 5 dagen lang een hele middag van huis ben, en dat nog wel in de vakantie, dan moet iedereen een handje helpen om het hier thuis in goede banen te leiden.

En ja. Nu ligt mijn 'ja' daar...En natuurlijk begint het dan te kriebelen. Want hoe ga ik dat nu weer aanpakken? Op zo'n podium, met zo'n microfoon, en allemaal onbekende mensen. Of bekenden! Dat is nog enger misschien ;-). Nou ja, ik krijg van iedereen hetzelfde advies: Gewoon jezelf zijn en dan komt het 'vanzelf' goed. Dat gaan we dan maar doen.

Al met al is dit een mega volgepland weekje. Want behalve de voorbereidingen voor de beurs, heb ik woensdag hier thuis nog een broodbakworkshop (waar trouwens nog 1 plaatsje op vrij is, want er was een afzegging). Donderdag ga ik pannenkoeken bakken voor de basisschool, waar een kinderboekenfeestje is. En omdat er te weinig voorleesmensen waren, ga ik tijdens de lunch ook maar voorlezen. Vrijdagmiddag ben ik kwijt aan het heen-en-weer rijden naar logeeropvang De Welkamp in Elspeet, waar Koos gaat logeren. En zaterdag komen onze lieve vrienden Ellen en Marco uit Zwitserland. Ik zal jullie niet vermoeien met de rest van m'n agenda. Hij staat gelukkig helemaal vol met allemaal leuke dingen!! En dus hoor je mij niet klagen ;-).

vrijdag 10 oktober 2014

Het werd pizza

Zoals ik bedacht had, aten we gisteren pizza. En de haas bleef in de pan voor vanavond. Nou ja, een déél van de haas dan. Want Willem had m'n blog gelezen en al de hele dag lopen likkebaarden bij het idee dat hij haas zou gaan eten. Hij heeft dus pizza gegeten én een stuk haas. De liefde van de man....

Pizza maak ik (uiteraard zou ik bijna schrijven) zelf. Ik maak dan eerst brooddeeg voor wit brood van 500 gram bloem, 300 ml water, 2 tl zout, 2 tl gist, een scheut olijfolie en een schep oregano. Gisteren greep ik mis naar de oregano. Daarom heb ik in plaats van olijfolie een bbq-kruidenolie gebruikt, die ik nog had staan (uit een kerstpakket of zo denk ik). De pizzabodem werd er heerlijk van.

Na het kneden en de voorrijs rol ik het deeg uit tot een grote lap, die de hele bakplaat van de oven bedekt. En daarna begint het versieren. Eerst tomatensaus (uit de weck) en dan wat er in huis is. Gisteren werd dat: gegrilde groenten (nam Trijnie mee van een beurs) zoals tomaat, paprika, aubergine en courgette, veel verse tomaten, ananasstukjes (uit een blik), op één plaatpizza deed ik salamiworst (de andere maakte ik vegetarisch), stukjes verse puntparika, kaas en Italiaanse kruidenmix. Na de narijs schoof ik de pizza's één voor één voor 20 minuten in een hete oven. Het was smullen! We hadden al een hele tijd geen pizza gegeten. En het grappige was, dat Maria onderweg naar huis juist bedacht had: ¨ Ik hoop dat we vanavond eens pizza gaan eten.¨ Kwam haar wens mooi uit!

Ik vind het altijd best een werk. Het voordeel is, dat er weinig vaat is (geen pannen). Dat kwam goed uit, want we hadden weer een ouderavond op de planning staan en moesten daarvoor al om 19.00 uur de deur uit.

We hebben dit jaar al twee keer een ouderavond voor Koos gehad: één als voorbereiding van het kamp en één als nabeschouwing. Eén oudermiddag voor Maria: kennismaken met de mentor en rondkijken op school. Eén ouderavond voor Hans: toelichting op het examenprogramma en kennismaken met de mentor. En gisteren dan een ouderavond voor Maaike: toelichting op het examenprogramma en kennismaken met de mentor. Het vergt allemaal behoorlijk wat tijd en aandacht om alle schoolontwikkelingen op de voet te kunnen blijven volgen. Maar we willen toch graag op de hoogte zijn, zodat we de kinderen goed kunnen begeleiden. Dus als het even kan bezoeken we de ouder- en informatieavonden.

Vandaag wil ik hard aan de slag om alles klaar te maken voor het weekend. Als ik nu een stapje harder doe, heb ik het morgen minder druk. Wellicht kunnen we dan fijn een boswandeling gaan maken. Daar heb ik echt zin in!

donderdag 9 oktober 2014

Het haasje

Nee, ik bèn niet het haasje. Ik hèb een haasje. In de pan dan wel te verstaan. Maandag bracht de meneer, van wie ik pas een lam kocht, een haas voor me mee. Daar weten we hier wel raad mee. Ik braad hem en de rest eet hem op ;-).

Vanmorgen dacht ik, dat het tijd was om die haas eens klaar te gaan maken. Ik heb hem aangebraden en in de slowcooker gedaan. Vanavond is hij gaar. Alleen zit ik er nog op te broeden of ik hem vanavond of morgenavond op tafel zet. Dat ligt er aan of het met de rest van mijn plannen wil vlotten vandaag.

En ja. Dat lam...

In de koelbox, bij de haas, zat nóg een zakje. Daarin zat...de kop van het lam. Die was die meneer eerst vergeten te geven, maar hij heeft hem nu bij de haas meegegeven.  Geen haar op mijn hoofd die eraan gedacht had, dat er ook nog een kop van dat lam moest wezen. Ik hoefde hem eigenlijk helemaal niet. Maar ja, nu heb ik hem. Ik heb overwogen om hem weg te gooien, want ik vond het gewoon een beetje griezelig zo'n lamskop. Dat is misschien wel hypocriet, om bij een ander stuk van een dier níet die griezelgedachten te hebben, terwijl het toch eigenlijk allemaal hetzelfde dier is.

Weggooien kon ik toch niet over mijn hart verkrijgen. Soep van kopvlees dan? Mmm, nee, toch maar niet. Ineens wist ik het. Ik zou de kop koken voor het zwerfkatje dat hier al heel lang om de deur loopt en wat ik elke dag iets geef. Dat katje zal er vast blij mee zijn. Nu zoek ik eigenlijk nog een vrijwilliger die straks het vlees van/uit die kop gaat pulken. Of....ben ik tòch het haasje en moet ik dat zelf doen?

woensdag 8 oktober 2014

Vrouwen

Vanmorgen gaf ik een broodbakworkshop aan negen vrouwen. Tot nu toe zijn er nog geen mannen komen bakken ;-). De vrouwen kenden elkaar niet, behalve dan twee, die sámen kwamen. Het viel me opnieuw op, hoe snel vrouwen 'eigen' met elkaar zijn.

Het leuke was, dat dit nu juist ook in de pauze ter sprake kwam. Ook het belang van uitwisselen van ideeën en inzichten enzo bij bijvoorbeeld het opvoeden. Hoe waardevol het is als vrouwen dat soort dingen met elkaar delen, maar dat we dat een beetje kwijtgeraakt lijken te zijn.

Zo verwonderlijk is dat trouwens niet. Veel vrouwen zijn erg druk met werken buitens- én binnenshuis. Dan schieten er weinig natuurlijke momentjes over voor ontmoeting en uitwisselen. Dat moet dan allemaal een stuk geplander en gaat niet meer zo spontaan.

Wij hadden in elk geval zo'n moment. Zomaar met 10 vrouwen die overal vandaan kwamen. Met verschillende achtergronden, verschillende opleidingen, verschillende gezinnen, noem maar op. Wat verbond: het vrouw-zijn. En het samen brood bakken en brood eten natuurlijk :-)).

Het was weer erg gezellig. En ik ben benieuwd wat er bij die vrouwen de komende tijd aan lekkere broodjes uit de oven komt!

Vanmiddag ben ik eerst een half uur heerlijk gaan slapen. De workshops zijn behoorlijk intensief. Het begint al een dag van tevoren met een aantal extra broden bakken. En op de dag van de workshop ben ik vanaf een uur of 5 stevig in de running om iedereen te kunnen ontvangen in een opgeruimd huis, met lekkers op tafel, een schoon toilet en deeg in allerlei stadia. Na de lunch ging bij mij dus de stekker er echt even uit :-).

Na een half uurtje was ik weer in de benen. Precies op tijd om het allerlaatste brood (dat aan het einde van de workshop in de narijs was gegaan en wat ik vòòr m'n middagdutje in de oven schoof) uit de oven te halen.

Henk had zin om lekker in bad te gaan spelen. Goed plan. In de tijd dat hij zich vermaakte met 'duiken' en bellenblazen enzovoorts, ging ik als een speer door het huis. Bedden werden opgemaakt, de huiskamer weer aan kant gebracht, een was opgehangen en na een dik uur doorwerken zag het er weer toonbaar uit.

Ik stelde Henk voor om samen naar de bieb te gaan. Daar wilde meneer wel voor uit bad komen. We hebben het er eens lekker van genomen en zochten een grote stapel boeken uit. Voor mezelf heb ik er ook weer drie genomen. Heerlijk! Met die lange(re) avondjes is er toch niets lekkerder dan óf met een haakwerkje, óf met een boek, opgekruld op de bank te kruipen!

En dat is wat ik vanavond ook maar eens ga doen. Morgenavond staat er weer een ouderavond op de planning. Dus dan komt er ook niets van. Tegenwoordig zijn 'lege' avondjes ook zo ongeveer een zeldzaamheid...:-(

Nu nog maar even aan de vaat. Er staat weer zat :-).

dinsdag 7 oktober 2014

Wassen in de wintermodus

Nu zaterdag de laatste nazomerdag was en we naadloos in de herfst beland zijn, moest ik mijn wasritme omgooien naar de wintermodus: al het wasgoed moet weer binnen gedroogd worden.

Het vergt even aanpassing. Aan was heb ik uiteraard geen gebrek. En daar hoor ik meer mensen over ;-). Zelfs wanneer men (nog) maar met z'n tweetjes is. Het is daarom echt lonend om eens wat minder gedachteloos van alles en nog wat in de wasmand te kieperen. Iets wat je maar 1 dag gedragen heeft is soms nauwelijks vuil. Een rokje of jurkje of broek, kan je ook best een paar uur luchten en weer in de kast leggen. Althans, dat is mijn mening. Ik ben er in elk geval nooit ziek van geworden :-).

Maar goed. Die wasmand (ik heb er twee) komt een keer vol en dan moet er gewassen worden. Liefst met volle trommels, op lage temperatuur en met precies genoeg wasmiddel. Dan ben je het zuinigst bezig. O nee, het kan nog zuiniger: wassen tijdens daltarief.

Na het wassen gaat alles op de lijn. Sinds een jaar heb ik geen droger meer en ik mis hem niet. Maar eerlijk is eerlijk: ik vind het 100 keer fijner om al het wasgoed lekker buiten te kunnen hangen, dan binnen. Het scheelt sowieso een hoop ruimte en het scheelt vocht in huis. Maar vooral: buiten drogen gaat sneller! (en de was ruikt zo lekker, mmmm!).

Ik heb 5 lange waslijnen op m'n dakterras. Er staat daar altijd wind en de was wappert dus in no time droog. Ik kan op een mooie dag er gerust een wasdag op nahouden en een trommel of 5 - 6 wasgoed op één dag wegwerken. Zoiets komt weleens goed uit, als ik op andere dagen van de week andere bezigheden heb. Dan kan ik met een gerust hart die was een dagje vergeten en het de volgende dag in een sneltreinvaart inhalen.

In de winter is dat anders. Het wasgoed heeft binnen minimaal een dag nodig om droog te komen. Soms zelfs langer. En aangezien ik binnen nèt genoeg droogruimte heb voor twee volle trommels wasgoed, kan ik dus ook echt maar twee trommels per dag doen. Om niet achter te geraken moet ik èlke dag, wàt voor andere bezigheden of activiteiten buitenshuis ik ook heb, twee trommels wasgoed wassen en te drogen hangen.

En dat bedoel ik nu met de wintermodus.

Toch is dit ritme ook wel weer fijn. Moeilijk is het niet. Je hoeft er niet bij na te denken.

Mijn wasritme in de winter:

Elke werkdag zet ik om 5.00 een was aan (die al klaar staat). Van 5.15 tot 6.15 werk ik de strijk weg. Om 6.30 zet ik de volgende was aan. Als de kinderen naar school zijn haal ik de droge was af. Ik sorteer het wasgoed direct in vouwgoed en in strijkgoed. De mand met strijkgoed blijft staan tot de volgende morgen. De mand met vouwgoed gaat naar beneden. De twee wassen die al gedraaid zijn hang ik op. Ik sorteer meteen twee wassen voor de volgende dag. Wat er nog aan was bijkomt in de loop van de dag (en dus bovenop in de wasmanden ligt) sorteer ik snel nog even voordat ik de wassen aanzet. Er zijn dan altijd dingen bij, die direct mee kunnen. Ik vouw de mand met vouwgoed weg en vouw meteen  ook het 's morgens gestreken goed (wat over een stoel hangt). Ziezo. Nu alles in de kasten en ik hoef de hele dag niet meer aan wassen te denken.

mand met strijk voor morgen
en
de was die de kast in kan


Zie je dat het toch ook wel fijn is?

zaterdag 4 oktober 2014

Een toegift

En toen kwam er nog een toegift. Op 4 oktober heerlijk naar Ouddorp!

De één in z'n zwembroek, de ander in d'r vest. Allebei genieten.


4 oktober 2014

Bij de picknickbank waar we skottebraaien loopt een haan. Hij wordt getrakteerd op stukjes brood.
't Is tenslotte Dierendag :-)


Vandaag mag Maria smorrelen

woensdag 1 oktober 2014

Dag zomer, dag zon, dag zee

Al drie weken op rij zijn we op zaterdagmiddag steeds een paar uurtjes naar Ouddorp gegaan om afscheid te nemen van de zomer. Steeds dachten we dat het de laatste keer zou zijn, maar dan was het de volgende zaterdag weer zulk lekker weer, dat we zeiden: ¨Kom, we gaan nog even. Nu kan het nog. Straks is het winter.¨ En dan pakten we onze stoelen, handdoeken, zwemspullen en de strandspeeltjes in en daar gingen we weer. Al was het de laatste keer maar met één kind: Henk. Die kon er ook echt geen genoeg van krijgen. Hij heeft zaterdagmiddag tot 6 uur in de zee gelegen. Toen móest hij er van ons uit. Het was echt wel een beetje bibberen toen, hoor. Maar met een grote badhanddoek én een fleecedekentje om hem heen, was hij zo weer warm.



We hebben nog even lekker met z'n drieën een frietje gegeten en toen was het echt voorbij.



Nu is het 1 oktober. Tijd om ons echt op de herfst en de winter te gaan richten. De drie houthokken liggen al vol kachelhout. Wat dat betreft kan de kou gerust komen :-). Alleen moet de schoorsteen nog geveegd worden.



De voedselvoorraad is ook op peil. Als het straks koud en glad wordt, hoef ik er niet steeds voor het één of ander op uit. Dat geeft een rustig gevoel.

De bijen krijgen hun laatste suikerstroop om goed te kunnen overwinteren.

De cv-ketel en het mechanische ventilatiesysteem hebben hun jaarlijkse onderhoudsbeurt gehad.

Helemaal klaar ben ik nog niet, hoor. De tuin moet nog gedaan worden. Maar daar ben ik altijd erg laat mee. Soms doe ik het pas in december. Er is dit jaar wel extra werk aan de winkel, want ik heb besloten om te stoppen met het moestuinieren op mijn moesdak. Niet dat ik dat niet leuk meer vind. Juist wel. Maar ik moet nu eenmaal keuzes maken. De bijen staan ook op het dakterras en die hebben volgend jaar meer ruimte nodig. Ik kan ze beter verhuizen naar de kant waar nu de potten en bakken van mijn moesdak staan. Bovendien kost het moestuinieren ook de nodige tijd. In de zomer moeten de potten en bakken elke dag water. Ik ben dan toch wel snel een half uurtje per dag met m'n moesdak bezig. Dat komt niet altijd even handig uit in m'n volle programma. Dus heb ik de knoop doorgehakt. Met pijn in m'n hart. Dat wel. Maar wie weet komt er ooit nog dat huisje in de polder, mét moestuin :-).

Er staat vandaag weer het nodige keukenwerk op het programma. Ik scoorde maandag 3 dozen witte druiven voor maar 3 euro. Die wil ik ontsappen. Er zitten echter schimmeldruiven tussen en dus moet ik ze eerst uitzoeken. Niet het allerleukste werkje. Maar goed. Het is zonde om alles zomaar weg te gooien. En straks heb ik een voorraadje lekkere sap.

Ik ga ook nog op kraamvisite bij m'n neef, die een zoontje kreeg. En vanmiddag komt de juf van Henk op ouderbezoek. Kijk, mijn dag is wel weer gevuld. Ik ga snel aan de slag :-)

zaterdag 27 september 2014

Vriendinnendag

Gisteren was het de jaarlijkse vriendinnendag van Wilma en mij. We zijn al zo'n 33 jaar vriendinnen en sinds 5 jaar gaan we elk jaar een keer een dagje uit. Het is nooit moeilijk om te verzinnen waar we eens naar toe zullen gaan. We hebben dezelfde interesses. Dus ja...;-).

Het werd deze keer een redelijk sportief gebeuren. Tenminste...als je dat kunt zeggen van een fietstochtje van zo'n 20 kilometer ;-). Maar goed, dat is dan ook niet waar we de hele dag over deden.

's Morgens om 9 uur zat ik al in de auto, want ik had afgesproken om om half 10 bij Wilma te zijn. Ik reed nèt Alblasserdam uit, toen ik bedacht, dat ik was vergeten om de kippen te voeren. Even nog dacht ik: ¨Dan moet Willem dat vanmiddag maar doen.¨ Maar toen ik me voorstelde hoe de kippen tegen het gaas op zouden vliegen van de honger, maakte ik rechtsomkeert. Dan maar wat later bij Wilma. Ik voerde de kippen en gaf ze schoon water en ging voor de tweede keer op pad.

Nog een staartje file zorgde ervoor dat ik uiteindelijk pas rond 10 uur bij Wilma was. Die zat al klaar met heerlijk vers gezette koffie en zelfgemaakte dadelkoek. Mmm! We genoten van de koffie en van nog even zitten en kletsen. Daarna hesen we onze fietsen op Wilma's fietsendrager en begonnen aan onze reis.

We hadden een beste rit voor de boeg, want we hadden bedacht om naar Bredevoort, de boekenstad, te gaan. Het was zo'n beetje anderhalf uur rijden. Maar met kletsen over koetjes, kalfjes en serieuze onderwerpen is zo'n rit òm voor je er erg in hebt. Wij hebben geen van beide een hekel aan een autorit.

We parkeerden in de buurt van de VVV, want daar moesten we nog de fietsroute die we uitgekozen hadden gaan betalen. Daarna hadden we twee uur de tijd om heerlijk van boekenwinkel naar boekenkast naar boekenkraam te dwalen. Wat was dat leuk! En dan te bedenken dat het toeristenseizoen nagenoeg voorbij is en Bredevoort al zo'n beetje in winterstand stond. Maar er was genoeg te snuffelen.


We genoten van de kruidentuin waar we langskwamen. Daar moesten we beslist even doorheen drentelen.










Uiteindelijk schrokken we om 7 over 2 ervan dat het al ná 2 uur was. We hadden om die tijd gereserveerd voor een lunch bij Bertram.

Wel, dat was slechts enkele minuten lopen en daar zaten we even een portie luxe te doen :-). Lunchen in een restaurant. Wilma koos brood met gesmolten brie en vijgenjam. Ik ging voor de gebakken paddenstoelen. We dronken er lekker thee bij uit een kroes. Bertram is namelijk een 'middeleeuws' restaurant en dat ziet er allemaal erg stoer uit!



Na deze verwennerij sjouwden we onze fietsen van de fietsendrager, pakten de routekaart en Wilma's knooppuntenboekje erbij en gingen op pad. We deden een deel van de 80-jarige oorlog-route. Niet dat we iets van die oorlog hebben meegekregen, hoor ;-). We genoten veel te veel van alles wat zomaar op ons pad kwam om erg te hebben in de overblijfselen die in ons boekje beschreven stonden.

Al direct buiten Bredevoort moest ik nodig even stoppen om een zakje Springbalsemienzaad te bemachtigen. Nee, die bloemen hoef ik niet in mijn tuin. Ik strooi het zaad hier in de berm in de hoop dat ze zullen aanslaan. Het zijn geweldige bijenbloemen! Wilma hielp wel even met plukken :-)



Daarna hebben we zo'n beetje op elke kilometer een stop gemaakt om iets geweldig moois te fotograferen of van dichtbij te bekijken. Man, man, wat is het daar mooi!! Alsof we in een Openluchtmuseum fietsten. Of nee, we fietsten gewoon in onze droom! Kijk maar eens:

Je zou daar wonen....


Of daar....


We vonden langs de kant van de weg een appelboom. De appels onderaan waren al verdwenen. Maar ik wilde toch graag proeven. Dus rekten en strekten we om er één te pakken. We namen elk aan een kant een hap. Mmm, lekker! De rest ging naar een reetje dan met haar reekalf in de wei stond en nieuwsgierig kwam kijken.



We fietsten langs een prachtige moestuin. Ho, stop. Even een foto maken om aan Clarien van Moeskers Moestuin te laten zien:


We kwamen in een dorp waar een mooie, hoge graanmolen stond. Die moest ik natuurlijk ook even van dichtbij bekijken.


De ruïne, die we snel na de molen op onze route tegen kwamen, stond in ons boekje beschreven. Een ruïne van een kapel die in 1440 werd gesticht. Wat oud!! Wat heel apart was: die ruïne stond nagenoeg bij mensen in hun achtertuin. En ja, óveral, óók bij die ruïne kwamen we stalletjes tegen waar je iets kon kopen. Walnoten in dit geval. Gewoon een pot of bus erbij waar je je geld in kon doen. Bij de walnoten mocht je zelfs zelf bepalen hoeveel die je waard waren :-).




Tijd om hier maar eens een selfie te maken. Want ja, Wilma had dan volgens Willem wel zo'n 'ouwewijvending' achter op d'r auto (de fietsendrager), we gaan toch heus nog wel met onze tijd mee, hoor. Vooruit. Eerst maar even een selfie appen naar de familie:




We fietsten langs het spoor. Ik moest zomaar denken aan ¨Het huisje in de sneeuw¨ van W.G. v.d. Hulst. Je weet wel, van: 'En het kannetje zei: ¨Kloek¨.' 


Toen het koffietijd werd, vonden we een kapschuur langs het fietspad. Ingericht om het vermoeide fietsers naar de zin te maken. Thermoskan op tafel, koek erbij en genieten maar!!





We kwamen later op de route trouwens nog wel meer bijzonder plekjes tegen om even te gaan zitten:


Het stalletje met gebreide spulletjes vonden we heel leuk.



Maar we kochten er niets. Wel bij een imker een stukje verderop. Daar kochten we allebei een potje koolzaadhoning. We zagen trouwens heel wat bijenkasten onderweg. De imkerdichtheid is daar beslist een heel stuk hoger dan in de Randstad.

We genoten van bos en van platteland. Van beesten en van bloemen.




Toen we allebei het zo ongeveer wel genoeg vonden hebben we gepuzzeld om te kijken hoe we weer zo snel mogelijk in Bredevoort konden komen. En dat was dan ook precies op tijd. Juist toen we bij de auto kwamen begon het te regenen. Mooi uitgemikt ;-).

We hadden nog één programma-onderdeel. Maar daar moesten we eerst vast een heel stuk terugweg voor rijden. We reden naar Zaltbommel. Kochten daar heel bescheiden elk een patatje speciaal, ingepakt. En hebben dat in de auto aan de kant van de rivier heerlijk zitten opsmikkelen. 

De avond was intussen gevallen. Wat hebben wij een geweldig mooie dag gehad. Een dag met een gouden vriendinnenrandje!