vrijdag 17 april 2015

Salie

Maandag zat er bij m'n portie groenten en fruit van de groentenman van de markt salie. Niet zomaar een bakje met een paar stengels. Maar heel veel bakjes! Minstens 20 stuks.

Er stond een houdbaarheidsdatum op van 18-04. Maar ik zag wel, dat ze dat niet gingen halen. De blaadjes waren al een tikje slap. De bakjes hadden wellicht in de zon gestaan, ofzo. Ik heb wel eerder van deze bakjes met verse kruiden gekregen en deed ze dan meestal in de diepvries. Zo'n bakje komt dan wel weer van pas als je een grote pan soep of pasta of iets dergelijks kookt, waar de kruiden in passen. Maar deze hoeveelheid was gewoon teveel. Want wanneer gebruik je nu een heel bakje salie in één keer? En hoelang doe je er dan over voordat je 20 bakjes verwerkt hebt? Veel te lang!

Ik ging daarom over naar plan b: drogen. Ik heb een grote voedseldroger met 9 roosters. Daar kun je dus best veel tegelijk op kwijt. Maar deze hoeveelheid paste toch niet in één keer erin. Voedsel wat je wil drogen moet je namelijk royaal uitleggen op de roosters, zodat de lucht er aan alle kanten goed langs kan. Ok. Dan in twee keer.

Ik knipte met een schaartje de blaadjes van de helft van de stengels en legde ze op de roosters.



Vervolgens ging het apparaat op 38 graden en de timer op 12 uur. Na die 12 uur had ik de helft van de salie prachtig gedroogd. Tijd voor de andere helft. Zo eenvoudig gaat dat.

Vanmorgen heb ik de tweede portie blaadjes uit m'n apparaat gehaald. En nu heb ik een schitterende hoeveelheid gedroogde salie. Heel lang houdbaar. Het zit in potten van doorzichtig glas. Eigenlijk moeten kruiden in van die bruine potten bewaard worden, beschermd tegen (zon)licht. Maar door de potten in een kast te zetten is dat probleem van de baan.

Met een minimum aan inspanning en voor een paar luttele eurootjes heb ik nu voor jaren salie. Salie om thee van te trekken als er iemand last heeft van keelpijn of van hoest. Salie om een gorgeldrank van te trekken voor als er iemand last heeft van ontstoken tandvlees. Salie om thee van te trekken voor wie last heeft van z'n spijsvertering. Salie die lekker mee kan trekken in stoofpotten met lam, kip of konijn. Salie die het goed doet in pastasauzen. Enzovoorts.

Hoe rijk kan je zijn met twee potten salie?




donderdag 16 april 2015

Ouders die het er maar druk mee hebben. Met de scholen van de kinderen....

Tja, zes schoolgaande kinderen is wel wat bovengemiddeld. En daardoor is de drukte die je als ouders van schoolgaande kinderen hebt natuurlijk ook wel bovengemiddeld. Maar op het moment is het bijna wat teveel van het goede. Bijna elke dag wordt er acte de présence verwacht op één van de drie scholen waar onze kinderen op zitten. Heel leuk. Heel nuttig. Maar ook wel een beetje druk. En dan heb ik toch al twee uitnodigingen van bezinningsavonden aan me voorbij laten gaan.

Vorige week donderdag toog ik naar Rotterdam naar Maria's school. Maria werkte aan een project over de Middeleeuwen. De kinderen hadden in groepen een Middeleeuwse stad nagebouwd en donderdag was het kijkmiddag. De stadjes waren prachtig. Ze waren van klei gemaakt. Twee stadjes vond ik er met kop en schouders bovenuit steken. Eén van die twee stadjes was het stadje waar Maria aan had gewerkt. Ik hoefde dan ook mijn geweten geen geweld aan te doen om haar stadje te nomineren voor de eerste prijs. Het was lastig om het bouwwerk goed op de foto te krijgen, want er was veel zon en schaduw. Maar hier toch een indruk:

De kleifiguurtjes zijn allemaal door Maria gemaakt. Hier een moeder met haar baby.

Trotse Maria

Bij de waterput


Vrijdag kwam Maria blij thuis. Haar stadje had gewonnen! De eerste prijs! Alle kinderen van haar groepje hadden een mok gevuld met lekkers gekregen. Wat leuk.


Vrijdagmiddag startte meteen onze volgende schoolgerelateerde activiteit: Koos ophalen van z'n stage-adres. En aangezien dat een adres in Duitsland was, had dat even wat voeten in aarde. Maar we  hebben gewoon het nuttige met het aangename gecombineerd.
Koos heeft stage gelopen op vakantiepark Küstelberg (zie ook de banner links). Hij doet de opleiding Bouwtechniek en heeft tijdens zijn stage o.a. een hekwerk getimmerd om de vakantiehuisjes op het park. Koos is er twee weken geweest en mocht in die tijd in een huisje 'wonen'. Ruimhartig had zijn werkgever gezegd, dat als wij Koos kwamen halen, we gerust in dat huisje mochten overnachten. Strak plan. We zijn vrijdagmiddag met z'n vieren (we namen Jan en Henk mee) naar Küstelberg gereden, hebben daar overnacht en zijn zaterdag op ons gemakje terug gereden. Het leek wel een mini-vakantie!
Vooral het laatste deel van de reis (door Sauerland) was schitterend.






Juist tegen zonsondergang kwamen we bij het park aan.



Wat zijn we trots op onze kanjer!



Hij heeft het hem toch maar mooi geflikt: twee weken van huis, gewerkt, alleen gewoond etc. Hij is tenslotte nog maar 15. We pakten de boel uit, maakten de bedden in orde, praatten bij, aten een kom soep en schoven in bed. We waren best moe.

In het rechtse huisje 'woonde' Koos
De volgende morgen is Willem met Jan en Henk een stuk gaan wandelen. De omgeving is zó mooi.

Uitzicht vanuit het huisje. Hier en daar lag nog sneeuw!
In die tijd hebben Koos en ik samen het huisje schoongemaakt en alles ingepakt. Rond 11 uur begonnen we aan de terugreis. We hebben een ruime etenspauze genomen en tegen 16.00 reden we Alblasserdam weer binnen. Dat was de stage.

Maandag gingen de schoolactiviteiten vrolijk verder. Op de basisschool waar Jan en Henk op zitten werd de aftrap gegeven voor het project: (rest)afvalvrije school. Het verzoek was om als ouders daar getuige van te zijn. We werden om kwart voor 11 verwacht. Op het schoolplein lagen grote bergen lege drinkpakjes. Ze vormden de letters AFVALVRIJ.



De klassen kwamen één voor één naar buiten. Toen het spul compleet was speechte de directeur. Daarna was het woord aan de wethouder. En tenslotte was daar Koos de Vuilnisman. Elk van hen bracht op de eigen wijze het belang van afvalvermindering en afvalscheiding te berde. Het was de kinderen duidelijk. Er moet nodig iets gebeuren aan de afvalberg! De hele dag zijn de kinderen nog bezig geweest met het thema. Zo hebben ze o.a. een kunstwerk gemaakt van afval. En aan het einde van de dag was er voor iedereen een kado: een beker en lunchdoosje met de eigen naam erop.


Nu hoeft er nooit meer iemand een drinkpakje of verpakte koek mee naar school te nemen. Dat scheelt alvast heeeeeeel veeeeel afval. Overigens is dat voor onze kinderen niets nieuws. Ik ben nooit aan verpakte zooi begonnen en geef ze altijd al drinken in een beker en lekkers in een bakje mee. Maar ik heb begrepen dat onze kinderen daarmee zo ongeveer de uitzondering op de regel waren...

En toen dacht ik het qua scholen even gehad te hebben. Behalve dan dat er voor vandaag (donderdag) nog een 10 minuten gesprek gepland staat en dat Maaike vrijdagochtend om 4 uur op school verwacht wordt voor een dag naar Parijs. En dat we haar zaterdagochtend om half 6 weer mogen ophalen.

Maar...

Toen was daar een telefoontje van de school van Maria. Maria had (weer) een aanval van hyperventilatie gehad. En helaas hadden ze haar daarvoor met de ambulance naar de eerste hulp moeten laten afvoeren, omdat ze er na anderhalf uur nog steeds niet uit was. Ok. Dan laten we ons werk hier thuis maar weer uit handen vallen, regelen toezicht voor Henk en z'n vriendje en tuffen naar Rotterdam. Het is gelukkig allemaal meegevallen. Hyperventileren is wel eng. En zeker als het zo lang duurt. Maar het is niet gevaarlijk. Het was helaas wel erg druk op de Eerste Hulp, zodat er pas na half zes een kinderarts langskwam. Maar Maria was toen gelukkig weer helemaal de oude. De controles waren goed. En we mochten weer gaan.

Vanmorgen betekende dat: een briefje schrijven, dat Maria haar huiswerk niet heeft kunnen doen. Een e-mailtje om de docenten te bedanken voor het verlenen van eerste hulp. Een e-mailtje naar de begeleider met de vraag, of Maria vandaag eerder naar huis mag.
Daar kwam nog bij: een e-mailtje naar twee docenten van Koos, voor vakken waarvoor hij onvoldoende scoort, met de vraag hoe we hem kunnen helpen die cijfers op te vijzelen.

Je kunt het er maar druk mee hebben. In elk geval zó druk, dat er van bloggen even niets kwam...

donderdag 9 april 2015

Dertig uur, of drie weken???

Echt. Het voelde dinsdagavond alsof we drie weken weggeweest waren! En toch waren het maar dertig uur. Als je er écht even 'helemaal tussenuit' bent, dan voelt het heus of je van een lange vakantie thuiskomt, terwijl het in werkelijkheid een dag en een nacht was. Voldoende om de accu weer lekker op te laden. Er weer klaar voor te zijn om 24 x 7 ¨Maham¨ te zijn. ¨Maham¨ die weet waar die trui of die sportkleding is. ¨Maham¨ die weet wat we gaan eten. ¨Maham¨ die moet zeggen of het goed is dat een vriendinnetje komt. ¨Maham¨ die wel even taxi wil spelen als dat zo uitkomt. Enzovoorts, enzovoorts.

Maar goed. Dertig uren lang was ik gewoon Teunie. Teunie van Willem ;-).

We hebben genoten!

We waren in Bed & Breakfast De Willemshoeve in Wageningen. Ellen en Marco hadden daar voor ons het bakhuisje gereserveerd.



En, oh, wat was dat leuk! Het was een bruidssuite-arrangement, compleet met brandende geurkaarsen bij de deur,



rozenblaadjes op het bed,



wijntje op tafel



en extra lang verblijf, zodat we konden uitslapen.

We kregen bij aankomst meteen koffie, installeerden ons en genoten van het prachtig verbouwde bakhuisje. De oude balken waren origineel uit 17honderdzóveel. Indrukwekkend!


Het uitzicht was landelijk.


Het was erg genieten.

Voor de avond had ik bedacht om naar de Psalmzangavond in de Cunerakerk in Rhenen te gaan. Dus gingen we vroeg in de avond op pad. In Rhenen wilden we in een snackbar met uitzicht op de Cuneratoren (in de steigers op dit moment) een lekker patatje eten.


Dat was tenminste het plan. Maar dat hadden meer mensen bedacht. We hebben een half uur op de patat moeten wachten. En intussen zagen we al hordes mensen langskomen, die richting de kerk liepen. We smikkelden onze patat dus snel op en stapten ergens rond 10 over 7 de kerk binnen. Wat denk je? Die zat al stampvol! Gelukkig vonden we nog twee stoelen en keken toe hoe mensen ná ons een plekje achter het koor kregen en hoe de kerk echt tot de laatste plaats vol raakte. Hoe prachtig en ontroerend is het om dan met zó enorm veel mensen die eeuwenoude Psalmen (in de ook al eeuwenoude berijming van Petrus Datheen) te zingen! Ja, dat was beslist heel fijn. 

Na de zangavond wilde Willem nog even terug naar de snackbar voor een ijsje. Maar onderweg kwamen we langs een echte ijssalon en daar konden we niet voorbij komen :-). Nou vooruit. We zijn tenslotte uit. Ik koos een hoorntje met bosbessenijs en citroencakeijs. En een dot slagroom. Geen vraag, of dat lekker was :-)



¨Thuis¨ op de Willemshoeve hoefden we geen haast te maken en was het ongewoon stil. Een glaasje wijn. Mmm. Gezellig! Zakje noten erbij. En ja. Die stilte...

Dat was ook meteen het eerste was ons opviel, toen we de volgende morgen wakker werden. Onwaarschijnlijk stil gewoon. En heel zachte bedden. Ook zo luxe.

Tegen negen uur werd er op de deur geklopt. Op mijn 'Goedemorgen' werd er gezegd, dat de ontbijtmand voor ons klaarstond. Dat hadden we de dag ervòòr mogen kiezen: ontbijten in de gemeenschappelijke ruimte, óf een ontbijtmand op de kamer. We kozen voor de mand. En wat voor een mand! We waren wel even bezig om al dat lekkers 'uit te graven' :-).




Brood, beschuit, croissantjes, beleg, verse eitjes, fruit, verse jus, koffie, thee......

Omdat we alle tijd hadden, deden we het met alle aandacht en op ons gemakje. Seniorentempo. Althans, zo noemden wij dat maar gekscherend. Sowieso kwam dat woord 'senioren' die dag vaker langs, want we kwamen haast alleen maar ouderen tegen. Dat gaat zo dus, buiten de schoolvakanties :-). Nog even, en dan horen we ook bij de grijze golf...

Op ons gemakje douchen. Nog weer wat lezen. Plannen maken voor de dag. Willem wilde erg graag een wandeling gaan maken. Het was er ook perfect weer voor. Hij zocht op internet naar een geschikte wandeling in de buurt. Eigenlijk had hij er al één uitgezocht, toen hij zich ineens realiseerde, dat een echt lange wandeling niet zo handig is met mijn bekkenklachten. Dus besloten we het anders te doen. We zouden een stuk van een autoroute rijden en dan ergens onderweg een wandeling maken. Ook goed. Het werd de Heuvelrugroute, waar we vlakbij op konden aanpikken.



We namen afscheid van de Willemshoeve en gingen op reis. Zo'n anwb autoroute is erg leuk om te rijden. Je komt dan op plaatsen waar je normaliter aan voorbij rijdt. Door dorpen en stadjes. Langs boerderijen en droomhuizen. Door bossen en langs heiden. En ja hoor. We vonden ook een heel geschikte wandelroute. Eéntje van een kilometer of vier. Met een paar klimmetjes en dalletjes. We zijn tenslotte op de Utrechtse Heuvelrug. Oh, wat was het mooi. En STIL. en tja, we kwamen alleen maar senioren tegen ;-)




Na de wandeling reden we weer een stuk route, dronken koffie, genoten.

Onderweg zagen we ergens een bord, waarop iets stond van 'Kip van het spit' ofzo. En Willem kreeg acuut trek in kip. Dat was wat hij 's avonds wilde eten! Hij zocht meteen op of er ergens op onze route een Kiprestaurant zat, toen hij bedacht, dat het dan wél iets moest zijn waar ook vegetarische schotels geserveerd werden (voor mij). Hij vond iets in Utrecht. Leuk. Daar zouden we dan onze vakantie gaan afsluiten.

De route voerde ons langs het Doornse Gat. Daar hebben we heel wat herinneringen liggen, want daar hebben we 'vroeger' nogal eens een zaterdagje met de kinderen doorgebracht. Ik wilde er even kijken, of alles nog was zoals ik het in mijn hoofd had. We reden het recreatieterrein op en snoven herinneringen. Alles was nog zoals het was. Alleen de brede glijbaan was weg. Er was helemaal niemand! We parkeerden de auto, deden de rugleuningen omlaag en knapten een uiltje. Lekker in het zonnetje. 



We genoten tot de laatste kilometer van de mooie autoroute. Toen we helemaal rond waren, was het niet ver meer naar restaurant Keuken & Deli in Utrecht.

Het restaurant was als een oude slagerij ingericht. Al direct bij de ingang stond er een enorm, ouderwets, houten hakblok. Wat leuk! Dat herkenden we meteen uit de oude slagerij van mijn vader. Een oude Berkel weegschaal en Berkel snijmachine zagen we ook. Tegeltjes tegen de muur. Gedroogde worsten aan het plafond. Erg leuk.

Waar ik ook heel enthousiast over was, waren de potten met likeur in wording die in de open houten kasten stonden. Glazen potten met citroenen en sinaasappels. Mooi!



De ober die onze jassen had aangenomen vertelde, dat heel veel van de menukaart huisgemaakt was. En dus ook die likeuren. Daar  houd ik van. Ook was (bijna?) alles biologisch wat er geserveerd werd.

We namen Flammkuchen als voorafje. Weer eens iets anders dan stokbrood. Willem smikkelde daarna van z'n kippetje. Ik hield het bij Risotto. Erg lekker, en leuk opgediend in een weckpotje. Wat is dat luxe als er zulk lekker eten voor je neus gezet wordt ;-). We rondden het etentje af met iets van de dessertkaart en kozen allebei voor amandeltaart met caramelsaus.





Intussen hadden we naar huis geappt, dat we wellicht iets eerder thuis zouden komen dan negen uur (zoals afgesproken). Maar we kregen appjes terug: het was wel goed, hoor. Maar toch beslist NIET eerder dan kwart voor negen. Hmmm.....???? We kregen het gevoel dat ze thuis iets in hun schild voerden. Eerlijk gezegd kreeg ik een beetje een knoop in mijn maag. Ik vond het maar spannend.

Maar goed. Wij moesten onze tijd uit zitten en dat was nu direct geen straf. Willem nam nog een wijntje. Ik zou terug rijden. Tijdens de terugweg zat Willem steeds maar met het thuisfront te appen. En ik kreeg niets meer te horen. Ik moest gewoon snel naar huis rijden, zei Willem. Nou, snel is bij mij gewoon hoe snel je mag. Dus hier een stukje 100 en daar een stukje 120. Ha, ha, Willem had zelf wel sneller gereden :-). 

Thuis stond er een heel ontvangstcomité klaar. Opgewonden kinderen, geurige koffie, bloemetje op tafel, alles spic en span. Ellen dirigeerde ons meteen naar de bank en was druk met koffie inschenken. We tetterden en taterden over van alles wat we hadden meegemaakt in die drie weken dertig uur. Marco was in de keuken bezig en riep: ¨Teunie, kom eens¨. ¨Ja,¨ mompelde Trijnie, ¨er is weer wat met die vaatwasser¨. Nietsvermoedend liep ik naar de keuken om te kijken wat ik daar moest doen en daar zakte mijn mond open: OHHHH!!!! Er lag een prachtige, nieuwe, tegelvloer in de keuken!!!!! Op mijn kreten kwam Willem ook meteen aangesneld. En alle kinderen en Ellen kwamen er glunderend bij staan. Suprise!!

Het was het idee van Ellen geweest. Was zomaar bij haar opgepiept op hetzelfde moment dat wij 's maandags de straat uit reden. En denken en doen is bij Ellen nog weleens één. En zo kwam het, dat er meteen orders werden uitgedeeld. Marco ging met een paar jongens naar de bouwmarkt om tegels uit te zoeken. Hans haalde het oude, versleten zeil weg en regelde een tegelsnijder. Iedereen deed wat. En zo hebben ze het hem gelapt om ons 30 uur na vertrek te verrassen met een prachtige, strak gelegde, keurig gevoegde, mooie tegelvloer. Helemaal af!

Nu begreep ik waarom er die maandag niet was gegeten wat ik had klaar gezet. En waarom er fotootjes langsgekomen waren van een afhaalchineesmaaltijd....Toen lagen die tegels er al in, en mocht er twee uur niet op gelopen worden :-)).

We hadden elkaar zo heel wat te vertellen en te laten zien. Het was fijn om weer thuis te zijn.

Gisteren moest Willem weer gewoon naar zijn werk. Mijn vakantie werd nog gerekt met een dagje gezellig keuvelen met Ellen en Marco. De dag vloog om. Mijn vader had gezorgd voor biefstuk voor bij het galgenmaal. En daar zaten we om kwart over 5 (voor ons doen onwaarschijnlijk vroeg) aan biefstuk, een aardappeltje en verschillende groenten. Nog heel even genieten van het samenzijn. Maar de klok tikte onverbiddelijk naar 6 uur. Tijd om in te stappen en naar Schiphol te rijden. Tijd om weer afscheid te nemen. Nooit leuk. Maar het is niet anders.

Dag lieve, goede vrienden. Dag, dag. Tot ziens.

maandag 6 april 2015

Even wennen

Even wennen. Aan de stilte! Ja, want wij zijn zomaar, heel luxe, samen een dag en nacht op vakantie! Mijn lieve vriendin Ellen had het al maanden geleden, samen met de oudste kinderen, bekokstoofd: Tijdens haar Paasvakantie in Nederland zou ze samen met Marco ons gezin 'overnemen' en ons er 'even tussenuit' sturen. Stiekem werd alles geregeld. Een geweldig Bed & Breakfast werd uitgekozen. Aan alles werd gedacht. Een paar uur langer verblijf bijvoorbeeld, maar ook het vrij vragen bij Willem z'n werkgever. Tja. Dat is Ellen dus :-).

Vanmiddag om half 3 vertrokken we van huis. Er lag al een lange dag achter me. De wekker stond op 3.59 uur. Ik wilde namelijk echt de was van de dag weggewerkt hebben. En de troep van zondag opruimen. En, en, en. En dat moest allemaal in een paar uurtjes, want om 8.45 uur zouden we al met het hele gezin de deur uit gaan naar de kerk in Dordrecht, waar Trijnie's vriend vandaag Openbare Geloofsbelijdenis af zou leggen. Trijnie had ons gezegd, dat we écht om 9.15 in de kerk aanwezig moesten zijn, om een plekje te hebben waar we de plechtigheid goed konden zien. Nou, we waren er op tijd, hoor. We stonden (vanwege bijna geen verkeer op de weg) al voor negen uur bij de kerk. De deuren waren zelfs nog niet open :-). Het was een mooie en bijzondere dienst. De tekst was uit Handelingen 1: 8 midden: En gij zult Mijn getuigen zijn. De tekst die Gerwin persoonlijk meekreeg was Joh. 16 : 33b In de wereld zult gij verdrukking hebben, maar hebt goeden moed, Ik heb de wereld overwonnen.

Na de dienst zijn we bij Gerwin thuis koffie gaan drinken. We kregen ook een broodje en heerlijke soep. Dat was echt gezellig zo even bij en met elkaar.

Daarna zijn we naar huis gegaan. En daar stonden Ellen en Marco al klaar om ons de deur uit te duwen :-)

Wij zijn hier om half 4 gearriveerd en genieten van de stilte, van elkaar, van de luxe op onze prachtige kamer. Zucht. Wat is dit even heerlijk!!

dinsdag 31 maart 2015

Op bezoek bij Annemiek

Willem had voor gisteren vrij gevraagd van zijn werk. Wij wilden namelijk samen Koos gaan wegbrengen naar zijn stage-adres. Er stond echter al een belangrijke afspraak gepland bij een klant in Geleen. Willem moest daar om 14.30 met een aantal collega's zijn. Geen probleem. Het kon allemaal prima gecombineerd worden. Ik kreeg namelijk een goed idee. In de tijd dat Willem aan het werk was in Geleen, zou ik misschien wel een bak koffie kunnen gaan drinken bij Annemiek in Landgraaf. Ik mailde Annemiek of dat uitkwam en of ze het leuk zou vinden. Annemiek en ik kennen elkaar al jaren via m'n lijfblad Genoeg, via onze blogs en via af en toe mailcontact. Maar we hadden elkaar nog nooit in het echt ontmoet. Annemiek vond het nèt zo'n leuk idee als ik en zo kwam het dat ik gisterenmiddag om 15.00 uur bij Annemiek het hofje opstapte.

Annemiek zat daar net prinsheerlijk onder haar afdakje van een paar zonnestralen te genieten. En, o, hoe leuk! Alles wat ik zag, herkende ik van de foto's. De potten met ontluikende groentenplantjes, de poes, de sla-ladder, alles was precies zoals ik dacht.

We gaven elkaar een knuffel en Annemiek ging meteen aan de slag met koffie zetten. ¨Doe alsof je thuis bent,¨ zei ze. En zo bijzonder: ik vóelde me ook meteen bij haar thuis! Dat ging helemaal vanzelf. Alsof ik bij m'n grote zus op bezoek was :-).

We dronken koffie met Annemiek's beroemde cake met vlierbesjam en slagroom. Mmm! Gespreksstof was er genoeg. Annemiek gaf me een rondleiding door haar hofje. Ze wees me de kippenren die al helemaal in gereedheid was voor de komst van drie krielen. Ze wees me de sla, de tuinbonen, de kruiden. Achter, opzij en voor. Haar zo prachtige tuin, in afwachting van weer een jaarrond zelfvoorzienend leven.

Er was nóg iets waar ik een rondleiding kreeg. Iets wat ik ook dolgraag wilde bekijken: Het Consuminderhuis! Een prachtig concept, helemaal door Annemiek uitgedacht. Waar hulp is voor iedereen die in onze maatschappij nèt buiten de boot dreigt te vallen. Bijvoorbeeld voor mensen die acuut de steun van een Voedselbank nodig hebben om te overleven, maar waar een wachtlijst is van een week of 12....Deze mensen kunnen voor noodhulp bij het Consuminderhuis terecht. Met maar één voorwaarde: voor wat, hoort wat. Iedereen kan hulp krijgen, maar iedereen gaat ook meteen aan de slag, om het Consuminderhuis draaiend te houden. Bijvoorbeeld door kleding te sorteren of iets dergelijks. Hoe moeilijk je leven op dat moment ook is, hoe je psychische gesteldheid ook is, maakt niet uit: er wordt meteen een karweitje opgezocht wat bij je past en wat je aankunt. Goed voor iemand's eigenwaarde. Goed om iemand in beweging te krijgen of te houden. Een andere verplichting is: deelnemen aan een Consuminderkring. Daar wordt geleerd, hoe je je financiële leven weer op de rails kunt krijgen. Door te budgetteren, door te koken met basisingrediënten en noem maar op. Allemaal stapjes die nodig zijn om er voor eens en voorgoed weer bovenop te komen.

Ik ben erg onder de indruk van het Consuminderhuis. Dat wás ik al, maar nu ik alles met eigen ogen heb gezien, ben ik het nog meer!

Toen we weer terug waren van het Consuminderhuis toverde Annemiek een heerlijke maaltijd te voorschijn. Ze had lekkere maaltijdsalade gemaakt. Op de haar zo kenmerkende manier maakte ze twee prachtige borden op. Met de allereerste sla van het seizoen uit eigen tuin. Met de salade. Met tomaat, eieren en perzik. Echt genieten!





Ik had een zelfgebakken brood voor Annemiek meegenomen en ze wilde daar wel graag van proeven. Dus sneed ik een paar sneden voor ons af. Nog een pot verse koffie, een mooi gedekte tafel, het was helemaal af. We smulden en praatten, praatten en smulden. Gelukkig hoefde ik geen haast te maken, want Willem was nog lang niet klaar met z'n werk :-).

Na het eten streken we nog even neer in de gemakkelijke stoelen. Nog een laatste bak koffie. Annemiek schonk mij haar laatst geschreven boek: Eten uit de eerlijke moestuin. Ze schreef er iets liefs voorin. Een voor mij kostbaar geschenk!

En toen was het toch zo langzamerhand tijd om terug te gaan naar Geleen. Een nieuwe vriendschap is geboren. Een vriendschap tussen twee vrouwen, heel verschillend van elkaar, maar toch ook met verrassend veel overeenkomsten. Wat mooi.

In Geleen heb ik nog wel een poosje op Willem moeten wachten. Maar dat was niet erg. Ik las het boek van Annemiek en genoot van de foto's.

Om een uur of half 10 kwam Willem naar buiten. We hadden toen nog een reis van zo'n 170 kilometer voor de boeg. We stopten even bij hotel de Gouden Bogen, omdat Willem nog niet gegeten had.



En daarna naar huis. Wat een mooie dag is het geweest. Een dag met een gouden rand.

zaterdag 28 maart 2015

Dagelijks terugkerende bezigheden onder de loep

Woensdag was m'n laatste workshop 'Bak je eigen brood' van dit seizoen. Nu is het tijd om me weer een poosje meer te concentreren op de huishouding. Ik wil graag verder gaan met opruimen/minimaliseren. Fijn alles weer eens door m'n handen laten gaan en beslissen wat ik wil houden en wat niet niet. En alles grondig poetsen. In ons XL-huishouden vergt zoiets een plan van aanpak. Ik kan niet simpelweg 'maar wat gaan doen'. Er zijn nu eenmaal dagelijks terugkerende bezigheden, die voorrang hebben.

Deze week ben ik begonnen enkele van die dagelijks terugkerende bezigheden in kaart te brengen. Ik wil PRECIES weten hoeveel tijd ik kwijt ben aan de gewone dagelijkse taken. Dan kan ik de overige werkzaamheden daar omheen plannen.

Net zoals het belangrijk is om bij het grip krijgen op je financiën je inkomsten en uitgaven te noteren, is het voor het grip krijgen op je huishoudelijke werkzaamheden belangrijk om te noteren hoeveel tijd je aan welke taak kwijt bent.

Ik ben begonnen om nauwkeurig te noteren hoeveel tijd ik kwijt ben aan de was. Ik had er wel een idee over: ongeveer anderhalf uur per dag/zes dagen in de week. Dit blijkt verrassend goed te kloppen! Ik noteerde namelijk het volgende:

Maandag: strijken 40, was afhalen, 10, vouwen en in de kast leggen 15, ophangen 20, sorteren 5 = 90
Dinsdag: strijken 65, afhalen 6, vouwen en in de kast leggen 40, ophangen 16, sorteren 4 = 131
Woensdag: strijken 17, afhalen 5, vouwen en in de kast leggen 16, ophangen, 17, sorteren 6 = 61
Donderdag: strijken 50, afhalen 6, vouwen en in de kast leggen 20, ophangen 24, sorteren 5 = 105
Vrijdag: strijken 25, afhalen 7, vouwen en in de kast leggen 21, ophangen 19, sorteren 5 = 77

Het varieert dus nogal per dag, maar uiteindelijk kom ik inderdaad aan zo'n anderhalf uur per dag. Dat lijkt (is?) best veel, maar gedeeld door de 11 personen van ons gezin betekent het 8 minuten per persoon per dag. Dat valt dan best nog weer mee. Zeker gezien het feit, dat ik geen droger heb en dus alle was moet ophangen. En dat ik behoorlijk precies ben met strijken. En dat ik vrij sloom ben...

Ik timede ook hoeveel tijd ik kwijt was aan het dagelijkse rondje van de bovenverdieping. Dat rondje houdt in: de bedden opmaken, rondslingerende kleding/boeken/speelgoed opruimen, luchten, doek door de wastafels, borstel door de plee, een bed verschonen. Hier blijk ik elke dag gemiddeld 40 minuten mee bezig te zijn. Dat valt me eerlijk gezegd mee. Ik dacht, dat ik er langer over deed. Dat komt, omdat ik bijna nooit in één keer achter elkaar dit klusje afrond. Vaak doe ik tussendoor iets aan de was, of voer een telefoongesprek, of drink halverwege koffie, of laat me afleiden door het één of ander. Nu blijkt, dat wanneer ik me focus op dat ene taakje, ik er dus maar een goed half uur mee bezig ben. Leuk om te weten!! Als ik gewoon direct om kwart over 8 (wanneer iedereen naar school of werk is) me aan deze taak zet, kan ik al vòòr 9 uur de bovenverdieping aan kant hebben.

Het volgende wat ik in kaart wil brengen is: het bereiden van de warme maaltijd. Ik schat dat ik daar gemiddeld ook wel anderhalf uur aan kwijt ben. Maar wie weet, pakt dat heel anders uit. Het is in elk geval zo, dat de tijd die ik hieraan besteed per dag flink fluctueert. Deze week was er zelfs een dag bij, dat de timer op nul bleef staan! Ik hoefde zomaar een dag niet te koken :-). Dirk had steeds gezegd, dat hij graag met ons hele gezin wilde gaan wokken, als hij z'n diploma behaald zou hebben. En woensdag was het zover. We vierden het diploma, Dirk z'n verjaardag, én z'n baan. Redenen genoeg dus! We zijn met z'n vijftienen naar De wok van Ridderkerk geweest. Daar waren we nooit eerder geweest. Het was erg gezellig. We hebben heerlijk gegeten en de bediening was attent, gastvrij en heel aardig. Wat was dat genieten!









Dat de timer hier wat eten koken voor mij op nul staat, komt echter zelden voor. De volgende dag was het weer als vanouds en vond Willem me bij zijn thuiskomst weer op mijn plaats: achter het aanrecht :-). Ik bakte tongetjes, kookte rijst, maakte mosterdsaus, trok wortels en boontjes uit de weck open en maakte een fruitsmoothie voor het toetje.

Het gasstel voor het vis bakken bekleden met aluminiumfolie voorkomt dat je daarna spatten moet poetsen



Volgende week wil ik er de timer eens naast houden. Evenals bij de laatste dagelijks terugkerende bezigheid: het aan kant maken van de benedenverdieping.

Als ik deze taken in kaart heb gebracht weet ik precies hoeveel tijd ik moet reserveren voor alle meest noodzakelijke klusjes. Een soort minimum van wat elke dag echt moet gebeuren.

Mijn huisvrouwenbestaan lijkt zo misschien best saai. Elke dag dezelfde dingen. Toch valt het reuze mee. Je moet er gewoon niet over nadenken en doen wat er gedaan moet worden. Daarnaast blijft er voldoende tijd over die ik zélf kan indelen. En waarin ik leukere en afwisselender dingen kan doen. En waarin er tijd is voor alle andere dingen die zich zo aandienen. Zo werd er van de week een allerschattigst nichtje geboren, waar we graag naar gingen kijken. Toen ik hoorde dat ze was geboren heb ik snel het jasje in elkaar gezet, wat ik had gebreid.



En omdat de nieuwe baby Maria heet, mocht onze Maria gezellig mee op kraamvisite. Hoe leuk is dat: grote Maria en kleine Maria!



Voor nu mag ik weer gaan uitrusten. Van alle noodzakelijk en minder noodzakelijke bezigheden. Van de geplande en ongeplande werkjes. Zondag, rustdag. Ook al duurt de dag morgen een uurtje korter vanwege het klokverzetten ;-).


maandag 23 maart 2015

Feestelijkheden en noeste vlijt

Het was al met al een feestelijke week, vorige week. Eerst was daar Dirk, die jarig was. Hij werd 24. We vierden z'n verjaardag in kleine kring, maar daarom niet minder gezellig. 's Morgens was hij met pompoentaart naar z'n werk gegaan.


Ik vroeg hem, of hij even wilde laten weten of die taart in de smaak viel. Dan wilde ik voor 's avonds er nóg één maken. Ik had namelijk nog een flink stuk pompoen over. De taart werd goedgekeurd en dus bakte ik er nog één. Ik had geen geschaafde amandelen meer in huis. Om in stijl te blijven, strooide ik er toen maar pompoenpitten over. Ook heel lekker.

Vrijdagavond was er opnieuw feest. Trijnie en Gerwin gaven een feestje vanwege hun verloving. Ze hadden daarvoor een zaaltje in Landvast gehuurd. Lekker luxe, met bediening. Zo was het voor mij dus een feestje waarvoor ik nu eens niet de catering hoefde te doen, maar alleen maar hoefde te genieten.

Trijnie houdt ervan om alles tot in de puntjes te organiseren. Zo waren er erg leuke gebakjes bij de koffie,


ballonnen voor de kinderen,


prosecco voor wie alcohol wilde, en heel gave mixdrankjes voor de kinderen of voor wie geen alcohol wilde.

Ze zag er uit om door een (verlovings)ringetje te halen, inclusief een kapsel waarvoor ik me nooit de tijd zou gunnen, geloof ik ;-).


Het was allemaal erg gezellig en het stel is erg verwend. Intussen zijn ze zich nu heel serieus op hun trouwdag aan het voorbereiden (ergens in het najaar) en vordert de bouw van hun huis gestaag.


Vandaag heb ik maar weer eens ouderwets m'n huishouden gedaan. Weliswaar nadat Willem en ik vanmorgen een klusje in Dordrecht hadden af te werken. We gingen bij Gonnie langs om te kijken naar de bomen die daar in stukken voor ons klaar lagen om af te voeren. Willem zag de klus wel zitten. Nadat hij mij thuis had afgeleverd ging hij met een aanhangwagen terug en is een paar uurtjes bezig geweest om al het hout naar onze houtopslag te vervoeren. Genoeg hout om weer een zaterdagje te zagen en te klieven en om weer een stukje winter warmpjes erbij te zitten.

En zo vloog de maandag voorbij. Wat mij aangaat: nogal krakkemikkig, eerlijk gezegd. Ik heb het sinds gisteren erg in mijn rug. Een raar, stijf, pijnlijk, tintelig gevoel. Ik had gisteren het gevoel alsof ik heel lang had gelopen en daar spier- en bekkenpijn van had. Maar ik had juist helemaal niet veel gelopen en ik vroeg me dan ook af, waardoor die pijn er was gekomen. Willem bracht me op het spoor: ¨Heb je soms veel gesjouwd, ofzo?¨ vroeg hij. En ineens herinnerde ik het me. Ik had zaterdag aan het eind van de middag eerst behoorlijk lopen sjouwen met zware tassen boodschappen en daarna had ik thuis 125 kilo meel (in zakken van 25 kilo) van de keuken naar de garage gesjouwd. Eigen schuld, dikke bult dus. Straks maar laten smeren met srl-gelei en op tijd naar bed.