donderdag 27 juli 2017

Zomervakantie 2017, dag 18; zuster Teunie en haar jamfabriekje

Vandaag was ik eerst en vooral: zuster :-). En, ok, ik had maar één patiënt, maar heb mijn rol toch uiterst serieus genomen. Zuster (verpleegkundige durf ik niet te zeggen, want ik ben verre van kundig!) is niet iets wat me van nature goed af gaat. Ik moet er mijn best voor doen. Maar met een beetje goede wil, kom je een heel eind. Dus bevroeg ik mijn patiënt bij het ontwaken eerst uitgebreid naar de nacht en luisterde naar de pijntjes en de kwalen. Daarna trok ik haar elastische kous (tegen trombose) aan en zorgde voor haar ontbijtje. Moe was jammer genoeg erg misselijk vanmorgen. Maar een beschuitje ging er wel in. En ook het glaasje vers geperste sinaasappelsap. Daarna natuurlijk het was- en aankleedritueel. Alles kon en mocht op het gemakje. Intussen deed ik honderdenéén dingetjes tussendoor. Door de raar verlopen dag van gisteren lag er een aardig prakje werk op me te wachten.

Alles kwam goed. Moe zat om 10 uur aangekleed in haar stoel. Klaar om bezoek te ontvangen. Het eerste bezoek bracht een heerlijke slagroomschnitte van de bakker mee. Lekker! Gezellig! En het volgende bezoek zeulde een enorme doos sinaasappelen mee. Wat een rijkdom.


Moe kreeg aan het eind van de morgen een gezellig bordje met fruit. ¨Net of ik in mijn kraambed zit,¨ lachte ze :-).


Het bezoek zei steeds tegen me: ¨Kom er toch gezellig bij zitten!¨ Heel lief bedoeld, maar ik kan onmogelijk twee weken lang elke dag uitgebreid bij visite gaan zitten. En ze komen tenslotte voor moe.

Ik werkte stug door aan de was en de strijk.



Vanmiddag knapte schoonmama zienderogen op. Wat fijn! Ze kan er nu echt van genieten om vertroeteld en verwend te worden.

De post bracht een enorme fruitmand. Voor de patiënt en voor haar verzorgers :-). Wat lief!


Trijnie kwam ook even om het hoekje kijken en bracht een prachtig boeket voor oma mee. Daar kunnen we ook fijn met z´n allen van genieten!


Tussen de bedrijven door was ik druk met de webshop. Ik was vanmorgen om zes uur al muisstil naar m´n winkeltje geslopen om bestellingen in te pakken. De bestellingen van later op de dag maakte ik steeds tussendoor klaar. Er moesten gedroogde appelringen ingepakt worden.


En Maaike pakte kruiden voor me in en hielp met de zoveelste lading champignons voor in de droogoven. Aan het eind van de middag ging ze gezellig mee naar het postkantoor. Altijd leuker om dat samen te doen. En ook gemakkelijker natuurlijk, want het is een heel gesjouw.


We aten vanavond rundvlees met spercieboontjes, gekookte aardappels en vers gekookte appelmoes. Het was een genot om moe daarvan zo te zien smullen! Alleen beging ik volgens de kinderen een enorme fout. Ik had namelijk gezegd, dat ik rijstepap toe had. Dat was ook zo, maar het was geen zelfgemaakte, maar gekochte. Dat is dan ook iets wat ze nog nooit op hebben. En ze vonden het nergens naar smaken :-(. Dus heb ik beloofd om heel binnenkort zelf lekkere rijstepap te koken :-).

Vanavond na de koffie had ik het druk met de kroosjes (kleine pruimen), die nu echt verwerkt moesten worden. Ik maakte er jam van. Dit is mijn recept voor kroosjesjam:

Doe de kroosjes in een pan met een beetje water en kook ze zacht. Doe ze door de roerzeef. Weeg 2 1/2 kilo gezeefde kroosjes af en doe die in een pan. Voeg 1 eetlepel speculaaskruiden toe en 2 pakjes geleisuiker speciaal. Breng de massa aan de kook en laat het 1 minuut borrelen. Daarna kan de jam gloeiend heet in brandschone potjes.

Ik maakte maar liefst 43 potjes (ze komen binnenkort in de webshop) en ik kan nu even geen pruim meer zien. Ik had namelijk van de week ook al 31 potjes Opal pruimenjam gekookt!

Zuster Teunie (met d´r jamfabriekje) heeft de patiënt net lekker onder gestopt en gaat nu zelf ook haar ogen sluiten.

woensdag 26 juli 2017

Zomervakantie 2017, dag 17; Zó snel?!

Mijn dag is totaal anders verlopen, dan ik van tevoren bedacht had.

Ik zou vanmorgen met schoonmama gaan oefenen in het ziekenhuis en was van plan daar tegen tienen heen te rijden. Natuurlijk was er voordien nog van alles te doen :-). Ik wil mijn voorraad groenten en fruit niet laten verpieteren. Daarom stond ik al vroeg een nieuwe voorraad champignons schoon te maken en in plakjes te snijden voor in de droogoven. En daarna kookte ik de eerste paar kilo kroosjes tot moes.

Zo zien kroosjes eruit. Ze zijn zo groot als walnoten
Ook pakte ik een volgende doos Opal pruimen, maakte ze schoon, halveerde ze en haalde de pitten eruit. Tussendoor genoot ik samen met Willem van ons favoriete ontbijt: havermout. Tja, als iets gezond is en ook nog een heel lekker...

Mmmm. Met rozijnen, kaneel en kluitje boter

Het idee was, om, als ik weer terug kwam uit het ziekenhuis, de pruimen tot jam te koken, de kroosjesmoes door de roerzeef te halen en ook daar jam van te koken, nog weer een volgende lading champignons te drogen én de overhemden-was te draaien. En vanmiddag kon ik dan meteen de kamer een beurt geven, schoonmama's bed opmaken en koffie, melk en koeken halen. Zo zou alles mooi gereed zijn, om moe morgen te kunnen ontvangen.

Het liep dus anders!

Toen ik in het ziekenhuis aankwam, bleek dat moe vandaag al naar huis mocht!!

Super natuurlijk! Wat een blijdschap. Maar goed. Dat 'naar huis mogen' had natuurlijk de nodige voeten in aarde. We moesten eerst naar beneden, naar de apotheek, om een medicijnenrapport te halen en een voorraad medicijnen voor de komende zes weken.Weer terug op zaal kwam de fysiotherapeut om nog een keer de oefeningen door te nemen, te kijken hoe het lopen met krukken ging én een overdracht op te stellen voor de fysiotherapeut thuis. Daarna wilde de verpleegkundige even met eigen ogen zien, dat ik moe een Fragmin-spuitje kan toedienen. Vervolgens kwam de lunch. En pas dáárna was de 'nalichting', zoals ze dat daar noemen. Grappig woord, nooit van gehoord. Het bleek om het ontslaggesprek te gaan. Alle leefregels werden nog een keer doorgesproken. En als kers op de taart was er uiteraard nog een tevredenheidsonderzoek met minstens 50 items waar moe een cijfer tussen de 1 en 10 aan toe moest kennen.

Hè, hè. We mochten gaan!

Dat was nog een hele toestand. Ma in de rolstoel. De ingeklapte rollator aan de rugleuning. Een tas bij ma op schoot. Een tas aan mijn schouder. En, o ramp, ook nog twee krukken om te dragen. Wat was dat zwaar!! En ik had juist voor de grap op de heenweg de stappen geteld vanaf de parkeergarage tot en met de afdeling. Dat waren er maar liefst 800. Daar gingen we :-).

Buiten overkwam me nog iets heel speciaals. Ik werd ineens op mijn rug getikt: "Hé, ben jij Teunie?" "Ja, dat klopt!" "Nou, ik ben Irene van de GGM." Tssssss. Ik ken Irene online al een jaar of 17, denk ik. Maar we hadden elkaar dus nog nooit in het echt gezien. Wat grappig, dit! Heel speciaal!

Na deze ontmoeting duwde ik verder. Totdat ik vlakbij de parkeergarage een trottoir op moest en die zwaarbeladen kar onmogelijk over het randje kreeg :-(. Gelukkig was er een behulpzame meneer, die uit zijn auto stapte en het even van me overnam!! Ik besloot om moe daar even geparkeerd te houden staan en vast de tassen en rollator naar de auto te brengen en haar daarna te halen. Maar wéér schoot er een aardige meneer te hulp. Hij duwde de rolstoel voor mij de lift in. Echt fijn, hoor!

Na een voorspoedig ritje kwamen we dan eindelijk thuis aan. Ik geloof dat het toen half 3 was, zo'n beetje. Tja, een paar uur laten dan ik had bedacht...een vette streep door mijn planning! Maar niet erg. Moe was helemaal verrast, dat we ook haar sta-op-stoel hadden gehaald. Daar kon ze fijn in gaan zitten.

Ik slingerde snel een was aan, zette koffie, maakte moe d'r bed op. En kijk. Langzamerhand kwam alles nog wel aardig op zijn pootjes terecht.

Terwijl moe lekker uitrustte in haar stoel, maakte ik de pakjes klaar en bracht ze naar de post. Snel haalde ik ook de noodzakelijk boodschapjes. We rekenen op veel koffieklanten, de komende dagen. Dat begon al meteen toen ik thuiskwam. Er zat een broer van Willem op ziekenbezoek. Vanavond gevolgd door een zus en haar man. Kijk. De familie krijgen we er gewoon gratis bij :-).

Wat een feest om moe fijn aan tafel te hebben bij het avondeten. Natuurlijk kookte ik een lekker 'ouderwets prakkie'.

Vanavond moest ik tussen de bedrijven door nog wèl de pruimenjam koken natuurlijk. Ook vulde ik de droogoven met appelringen en bakte ik brood. Sorry, de kroosjes lukten niet meer. Moe was om tien uur echt helemaal op en die heb ik op bed geholpen. Gelukkig ben ik wel gewend om te improviseren met van alles en nog wat. Wat vandaag niet afgekomen is, komt vast morgen wel aan de beurt. Voor nu zijn we alleen maar blij. Toch?! Zó snel?!

dinsdag 25 juli 2017

Zomervakantie 2017, dag 16; oogst verwerken en blijdschap

Gisteren was ik nog even langs de groentenkraam op de markt gegaan. Ze hadden gebeld, of ik misschien interesse had in een partijtje kastanjechampignons. Ik had even een aarzeling: champignons zijn heerlijk om te drogen. Ik verkoop ook regelmatig gedroogde champignons in mijn webwinkeltje. En die zijn al best weer een tijdje uitverkocht... Zou ik?? Eigenlijk heb ik best een volgeplande week. Ja of nee? Het werd ja! Het aanbod was te verleidelijk. Zeker omdat ik zelf ook heel dol ben op paddestoelen :-).

Gisterenavond heb ik meteen al een bak soldaat gemaakt door bij de warme maaltijd gebakken champignons met uitjes te serveren. Vandaag zette ik mijn droogoventje aan het werk, om nog méér champignons te verwerken. Ik boende de champignons zorgvuldig schoon en sneed ze in niet al te dunne plakjes. Er ging ruim 3 kilo op de 9 platen van mijn oventje. Dat schiet op: zes grote bakken champignons!


Ik stelde mijn oventje in op 50 graden en zette de timer op 6 uur. Daarna had ik er geen omkijken meer naar en kon ik andere werkjes gaan doen. De was bijvoorbeeld :-). Ik was blij, dat die vandaag weer buiten kon drogen! Dat is 100 keer beter dan rekken nat wasgoed in huis!

Er was trouwens nog wel meer keukenwerk, want ik had ook wat kilo´s Opal pruimen. Ze waren verrukkelijk. Heerlijk zoet en met een losse pit. Maar ze moesten wel nodig verwerkt worden. Ik maakte er jam van.


De berg oogst om te verwerken werd er trouwens niet kleiner door. Een aardige mevrouw uit Hardinxveld-Giessendam bood me namelijk een lading kroosjes aan. (Voor wie niet wat dat zijn: een heel oude pruimensoort. Het zijn kleine, heel kruidig smakende pruimpjes).

Ik wist niet, hoe de dag zou verlopen en of ik vandaag ook nog aan kroosjes verwerken toe zou komen. Dat was echter ook niet heel erg nodig, want ze waren prachtig gaaf en konden ook wel tot morgen wachten.

Dat is ook wat er uiteindelijk gebeurde. Ik ging namelijk vanmiddag bij schoonmama op bezoek in het ziekenhuis. En daar ging toch wel het grootste deel van de middag mee heen. Het ging bijzonder goed met schoonmama. Ze was vanmorgen al uit bed geweest en was juist van plan om een tweede poging te doen, toen ik de zaal op kwam. Het ging allemaal niet zo snel natuurlijk, maar ze deed het wel heel goed! Dat vond ook de fysiotherapeut, die kwam kijken.
We liepen zachtjesaan naar de huiskamer en dronken gezellig een bakkie koffie. Net als we altijd op dinsdagmiddag doen :-).

Aan het einde van de middag kwam de dokter langs. Die had de foto´s bekeken, die vanmorgen gemaakt zijn. Alles zag er prima uit. Hij was zó tevreden, dat hij zei, dat ma donderdag naar huis mag. Wat een blijdschap!! We hadden juist geregeld, dat we vanavond ma d´r bed en stoel enzo zouden gaan halen. Dat kwam nu dus mooi uit. We hebben alles geïnstalleerd en het staat maar alvast klaar. En dan hopen we haar eens lekker een poosje te gaan vertroetelen :-).

Vanavond haalde ik de champignons uit mijn droogoventje. Van de ruim 3 kilo champignons was er 180 gram over!






Gedroogde champignons zijn jaren houdbaar. Als het vocht eruit is, kunnen ze namelijk niet gaan schimmelen. Het is dan natuurlijk wel zaak om ze goed vochtvrij te bewaren. In een afgeloten glazen pot, bijvoorbeeld. Gedroogde champignons hebben een heel intense smaak en zijn zo een perfecte smaakmaker in jus, soep, saus, over een pizza, door de pasta of wat dan ook. Je hoeft ze niet te weken, maar kunt ze zó gebruiken. Weken kán wel, trouwens. De gedroogde schijfjes zuigen zich dan weer helemaal vol. Net zolang tot ze weer hun oorspronkelijke gewicht en volume hebben. Ik ben echt enthousiast over voedsel drogen. Doordat je op zo´n lage temperatuur droogt, blijven de vitaminen bewaard. Dat is anders dan wanneer je iets lang kookt, zoals je bij wecken doet. Voorlopig blijft mijn oventje overuren draaien. Ik heb nog meer champignons om te drogen. Maar ook nog appels. En mijn tuin staat vol goudsbloemen. Daar wil ik ook wat van drogen. Gedroogde goudsbloem is heerlijk om in huis te hebben. Om thee van te trekken, of als onderdeel van je eigen kruidentheemengsel. Om fijne olie van te maken voor je huid. Om mee te laten trekken in soep of mee te koken met rijst, als smaak-, maar vooral kleurmaker. Om fijne zalf mee te maken voor (schaaf)wondjes. Enzovoorts.

Ik zou mijn dagen best kunnen vullen in de keuken ;-). Maar er is meer te doen. En te laten ook, trouwens. Want het is evengoed belangrijk om tijd te hebben voor andere dingen, zoals een goed gesprek. Vanavond hebben Willem en ik dan ook nog even een ritje door de Alblasserwaard gemaakt. Wat is het dan fijn om even in alle rust van hart tot hart met elkaar te kunnen spreken...

maandag 24 juli 2017

Zomervakantie 2017, dag 14 en 15; zondag en ziekenhuis

Op zondag ben ik altijd offline. Dan is m´n webshop gesloten en blijft ook mijn laptop dicht. De zondagen verlopen altijd volgens een vast patroon. Daar heb ik al weleens eerder over geschreven. De dag staat grotendeels in het teken van kerkgang en gezin. Niet zozeer iets om steeds weer op mijn blog te verslaan. Maar zo af en toe schrijf ik er weleens iets over.

De tekst van de preek van gisterenochtend schreef ik in mijn weekagenda, zodat ik er steeds even aan kan denken, als ik die opensla.


Dat je iets waar je graag aan herinnerd wordt op een zichtbare plaats opschrijft, is trouwens iets van alle tijden. Toen wij vorige week in Zwolle rondliepen, vond ik deze mooie tekst op een gevel:

Hy weet niet wat hy
verliest
die het tidelyck voor
het geestelyck kiest

Als het komt op
en scheyden
soo heeft hy geen
van beyden


Vandaag begon de werkweek weer. Willem z´n laatste week voordat hij vakantie krijgt. Aftellen!!

Mijn werkdag was raar, want die moest ik rondom de ziekenhuisopname van schoonmama plannen. Ik was daarom al vroeg bezig om spullen voor de webshop in te pakken. Dat gaat nu eenmaal vòòr.

Henk had onverwachts een leuk uitstapje. Hij mocht met het gezin van mijn zus mee naar Avifauna. En ook Jan kreeg een verrassing: zijn vriend appte, dat hij volgende week een weekje met zijn familie mee mag op vakantie naar Drenthe. Wat een bofbipsen zijn het toch weer!

Om half 10 reed ik met schoonmama naar het ziekenhuis. Wat een inspanning is dat altijd daar bij het Maasstad ziekenhuis. Welke architect het ooit bedacht heeft om de hoofdingang op het allerverste plekje bij de parkeergarage vandaan te realiseren!!! Niet te geloven! Er rijden dan wel pendelbusjes, maar het is een hele tour om daar in en uit te klimmen als je niet goed mobiel bent. Afijn. We kwamen waar we wezen moesten: bij de opname. Daar vertelden ze, dat we op de derde verdieping moesten zijn. En zoals dat in zo´n groot ziekenhuis gaat: laaaaaaange gangen. Ma strompelde achter haar rollator en ik liep te zeulen met een grote tas, een kleine tas en krukken. Het opnamegesprek was de gebruikelijke riedel vragen. Voor de tigste keer mag je dan vertellen of en waarvoor je allergisch bent en welke medicijnen je gebruikt en en en.

Toen ma op haar kamer was, kwam de afdelingssecretaresse met een fijne mededeling: de beschikbare röntgenfoto was niet recent genoeg. Of we maar even naar de afdeling radiologie wilden gaan om een nieuwe te laten maken. Dat is dus wéér helemaal naar beneden. Ma was bekaf toen we er waren. Terug heb ik dus maar een rolstoel gepakt en haar erin gezet. Rollator ingeklapt aan de achterkant opgehangen. Het leek wel zwaar transport ;-).

Uiteindelijk vertelde de zuster, dat schoonmama om kwart over 3 aan de beurt zou zijn voor de operatie. Dat was nog 3 uur wachten!! Omdat ik verder ook niets meer voor ma kon betekenen ben ik maar naar huis gegaan. Daar begon zo rond half 6 het wachten op het telefoontje van het ziekenhuis. Dat kwam pas half 7! Maar gelukkig is de operatie goed verlopen. En verder moeten en willen we nog maar even niet kijken.

Intussen zaten wij aan een heerlijke prak: geglaceerde worteltjes, lekker kruimige aardappels en vis. Voor mij geen vis, maar kastanjechampignons. Mmm. Ik smulde alsof ik een week niets gegeten had ;-).



Na het eten was ik helaas nog niet klaar. Mijn lievelingsklus (NOT!!) stond op het programma: de administratie. Een webshop is echt leuk, hoor. Maar wát een papierwerk toch altijd.



Ik ben er nog niet helemaal klaar mee, maar het is genoeg voor vandaag. Er staan twee broden in de oven en als die gaar zijn, ga ik fijn nog even iets ontspannends doen!

zaterdag 22 juli 2017

Zomervakantie 2017, dag 13; Jan jarig!

Ik was vanmorgen al vroeg wakker en ik lag een poosje te mijmeren. Jan is vandaag jarig! En als vanzelf denk je dan als moeder terug aan het moment van de geboorte. Hoe ging het ook al weer? Hoe laat werd hij geboren? Wie waren erbij? Enzovoorts. Ik bedacht me, dat ik toentertijd een bevallingsverslagje had geschreven voor op de mailgroep van de GrootGezinManagers en was daar best nieuwsgierig naar. Ik sloop m´n bed uit en dook achter m´n laptop de archieven in. Het duurde even, maar ik vond het! Wat leuk om dat nog weer eens te lezen. Ik was toch wel het één en ander vergeten, merkte ik. Nu ik het verslag las, kwam alles terug. Zelfs de gesprekken die we voerden tijdens het wachten tussen de weeën door. Ik ben blij, dat ik het terugvond:

Al nachtenlang was het steeds rommelen zo tussen 12 en 3. Harde 
buiken, wat weeen enzo. En telkens als ik dacht dat het ging 
doorzetten en dat ik Willem moest gaan wekken, zakte alles weer af, 
viel ik in slaap en werd de volgende morgen weer ontnuchterd en 
vermoeid wakker. Maar maandag op dinsdagnacht leek het toch echt te 
gaan doorzetten. Het was half 3 en Willem was nog aan het werk, toen 
ik besloot dat ik naar het ziekenhuis wilde. Willem vroeg nog 
bloedserieus of ik niet nog een nachtje kon wachten :-) Maar nee, ik 
had het ineens gehad. Ik belde naar het ziekenhuis en mocht meteen 
komen. Ik werd op een verloskamer geparkeerd en natuurlijk waren de 
weeen totaal verdwenen :-(( Ik baalde ervan en dacht al dat ik TOCH 
te vroeg gekomen was. Maar de arts-assistent kwam me onderzoeken en 
constateerde toch 3 tot 4 cm. onsluiting en alles was mooi rijp en 
week. Maar ze voelde ook iets, waar ze niet zo blij mee was: het 
handje van de baby zat naast z'n hoofd! En zo kan een kindje niet op 
de gewone manier ter wereld komen. Ze ging daarom overleggen met de 
gyn. wat er moest gebeuren. Omdat de weeen totaal verdwenen waren en 
het kindje nog helemaal niet was ingedaald, besloot de gyn. dat we 
maar eens even moesten gaan afwachten wat er zou gebeuren als het 
allemaal ging doorzetten. Ik mocht niet meer van bed, kreeg een 
waakinfuus en werd op het ctg aangesloten. Af en toe kwam er eens 
iemand kijken, maar er gebeurde helemaal niets. Willem zat gapend 
naast m'n bed en de aardige zuster reed een bed voor hem naar binnen. 
Kon hij in ieder geval een tukkie gaan doen. Zelf kon ik daar de rust 
niet voor vinden. Ik heb maar wat tijdschriftjes liggen lezen tot het 
eindelijk ochtend was. Om 8 uur kwam m'n eigen gyn. helemaal 
enthousiast binnen: He, da's aardig, dat je op dinsdag komt!! :-) 
Nou, ik vond het ook erg leuk, dat ze dienst had. Ze had dan wel 
poli, maar mij 'deed' ze er tussendoor bij :-)) Ze toucheerde me en 
voelde inderdaad die 3 tot 4 cm. onstluiting, maar ook, dat het 
handje van de baby weg was! Gelukkig! Nu kon het kindje in ieder 
geval gewoon geboren worden. Ik mocht van bed af om naar het toilet 
te gaan en daarna kreeg ik een infuus met weeenopwekkers. Om een uur 
of 10 hebben ze de gyn er nog even bijgeroepen, omdat de hartslag van 
de baby telkens over de 200 vloog. Ze heeft toen gekeken of de 
navelstreng wel goed zat. Dat was gelukkig zo. Het infuus werd even 
niet verder opgevoerd om de baby tot bedaren te krijgen. Om 11 uur 
ging het infuus werken en kwamen de weeen terug. Een uur lang had ik 
telkens weeen om de 2 tot 3 minuten. Maar het waren helemaal geen 
krachtige weeen. Ik hoefde niet eens te puffen. Om 12 uur had de gyn 
lunchpauze en kwam weer kijken. Er was nog niets veranderd. De baby 
daalde ook nog steeds helemaal niet in. Daarom besloot ze om de 
vliezen te breken. Inmiddels was de hoofdzuster er bijgekomen om te 
assisteren. Dat vond ik heel leuk, want ook haar ken ik al jaren. Zij 
was ook bij de geboorte van ons eerste kindje, wat toen is overleden. 
De gyn brak de vliezen en, o help, het was 1 grote groene golf!! De 
baby had in het vruchtwater gepoept en het groene water stroomde over 
het bed en de vloer. Toen de ergste rommel was weggeveegd kwamen 
eindelijk de sterke weeen waar we op zaten te wachten. Het echte 
werk dus! Puffen, puffen en weer puffen. Toch ging het wel relaxed, 
want er zat steeds wel een tijdje tussen. We babbelden gezellig over 
van alles en nog wat. Voerden zelfs diepzinnige gesprekken en haalden 
herinneringen op aan vorige keren dat ik in het ziekenhuis lag. 
Telkens onderbroken door een felle wee, waarbij ik hard in Willem z'n 
hand kneep. Eindelijk raakte m'n geduld een beetje op en wilde ik die 
rottige pijn niet meer. Ik verzuchtte: 'k wou dat het kind NU maar 
kwam. Joh, beurde de gyn me op, hij is er bijna! Je doet het 
harstikke goed. Doe maar wat je voelt. Er kwam nog 1 gemene wee 
waarbij ik het koppie in het geboortekanaal voelde zakken en weer 
terugglippen. Daarna volgde 1 lange lange perswee, waarbij ik alleen 
maar dacht: hij MOET eruit! En daar was ie dan: onze Jan!!Geboren om 
1 uur. De gyn. was vreselijk verbaasd, dat het zo'n groot kind was. 
Ze had aldoor gezegd, dat het een kleintje zou zijn, van nog geen 6 
pond. Maar dit was een stevig kereltje met een dik breed hoofd! O, 
wat onbeschrijflijk heerlijk als je dan je kindje eindelijk op je 
buik krijgt. Wat een opluchting. Wat een blijdschap. En wat een 
verwondering. Na een paar minuten kwam de placenta. Prachtig mooi en 
groot. Ik begrijp nu waar ik steeds maar zo moe van was: het kereltje 
woog maar liefst 3720 gram. En dat is echt groot voor mijn doen, ja. 
Verder nog die enorme plens vruchtwater en een grote placenta. Ja, 
dan sjouw je toch aardig wat met je mee, de hele dag :-) Ik kreeg 
meteen medicijnen via het infuus om een nabloeding te voorkomen 
(zoals ik bij Maria had gehad) en daarna mochten we de familie gaan 
bellen. Er werden beschuiten met muisjes binnen gebracht en alles was 
zo feestelijk. De zuster verbood me te gaan douchen en waste me 
ouderwets op bed. Ik vond het prima. Was toch wel erg moe. Daarna 
werd ik met Jan naar zaal gebracht. Ze zouden me een paar uurtjes in 
de gaten houden en als alles goed ging mocht ik aan het eind van de 
middag naar huis. Willem ging weg om aangifte te gaan doen (dan kon 
hij de volgende dag weer gaan werken) en even thuis te gaan douchen. 
Ik lag heerlijk uit te rusten, kreeg een dienblad met eten en 
luisterde naar de verhalen om me heen. We lagen er met z'n vieren. 
Allemaal net bevallen. Om 5 uur kwam Willem me ophalen. De vrouw aan 
de overkant hoorde dat we het over 'de andere kinderen' hadden en 
wilde toen heel nieuwsgierig weten, 't hoeveelste kindje Jan was. 
Toen we zeiden, dat het onze 9e was, riep ze vol verbazing uit: De 
NEGENDE??!! En u ziet er nog zo goed uit!! Hardnekkig vooroordeel 
toch, he, dat je er met 9 kinderen oud en afgesloofd uit moet zien :-
)) Afijn, m'n dag kon al niet stuk natuurlijk, maar toen helemaal 
niet meer :-) Op 1 grote roze wolk reden we naar huis. De kinderen 
stonden al op de uitkijk. Ze kwamen meteen naar buiten gestoven, toen 
we voorreden. Wat is dat toch ook onbeschrijflijk mooi, die blije 
kinderkoppies, die grote ogen, het voorzichtige aaien... PRACHTIG!

We zijn inmiddels 4 daagjes verder. Jan is een voorbeeldige baby. 
Alles gaat werkelijk van een leien dakje. Hij is heel rustig. Komt 
maar 1 keer op een nacht. Drinkt goed aan de borst. Wat wil je nog 
meer. Dit gun je echt iedereen!


En nu is dat babietje van toen inmiddels een knul, die me boven het hoofd gegroeid is (alleen letterlijk, gelukkig ;-)). Een knul die na de zomervakantie al naar 3VWO gaat, de baard in de keel heeft en nog altijd een makkelijk kind is.

Er zouden niet veel mensen op zijn verjaardag komen, want er is veel familie op vakantie. Ik had daarom bedacht om zijn verjaardag met een bbq te vieren. Jan vond dat zelf ook een leuk plan.

Omdat er regen voorspeld was, spanden Willem en Hans vanmiddag een zeil. Willem maakte ook de rest in orde: er werd geveegd, de stoelen werden schoongemaakt, er kwamen geïmproviseerde tafels enzovoorts. Ik ging intussen in de keuken aan de slag. Het leek een beetje zwaan-kleef-aan, want uiteindelijk zou er nog wel een mannetje of 20 op de bbq afkomen. Dat is nog aardig wat keukenwerk! Wat maakte ik klaar?

Gekruide minikrieltjes en allerlei groenten. Die deed ik in (herbruikbare) aluminium bakken. Wat olijfolie en wat zeezout erover en die stonden klaar om op de bbq te gaan.


Ik haalde allerlei vlees uit de vriezer om te laten ontdooien. In het bbq-seizoen koop ik regelmatig afgeprijsd vlees. Als het een paar dagen achter elkaar regenachtig is, is er van alles te koop met een kortingssticker. Als je dat meteen invriest, is er niets aan de hand.

Ik had ook spareribs in de vriezer. Die had ik een poosje geleden bij mijn broer gekocht. Ik zette ze in grote bakken voor een paar uur in de marinade.


Ik maakte een grote schaal groene salade: een krop ijsbergsla, een handje rucola, een handje spinazie, wat snoeptomaatjes, stukjes geitenkaas en walnoten. Met een heerlijke dressing van olijfolie, limoenazijn, een beetje gembersiroop, een klodder honing, een scheut yoghurt en wat Italiaanse kruiden. Lekker!



Ik bakte zes stokbroden af. Gewoon die goedkope dingen van 49 cent per twee. Stokbrood van de warme bakker is vast lekkerder, maar wij vinden dit ook best. Zeker met een lik van m´n zelfgemaakte kruidenboter, of Willem z´n lekkere pindasaus!

Ik zette een groot dienblad vol kadetjes neer om er een hamburger of worst tussen te doen.

Ook kwam het drinkvat tevoorschijn. Ik heb dat ding een jaar of 15 geleden via Marktplaats gekocht. Het is een geïsoleerd drinkvat met een tapje. Ik deed er gekoelde aanmaaklimonade in en vier bevroren koelelementen. Zo heb je een paar uur lang heerlijk koel drinken. Het vat heeft een inhoud van een gallon en dat is bijna 4 liter. Handig voor een grote club.


Het was best een klus, alles bij elkaar. Maar ook wel gezellig, om zo samen (Willem buiten, ik binnen) Jan z´n feestje voor te bereiden!

Om zes uur begonnen we met eten. Eerst was nog niet iedereen aanwezig, maar stukje bij beetje liep het uit op een soort familiereünie. Trijnie en Gerwin kwamen (vanmorgen thuisgekomen uit Curacao), Dirk kwam en nam Koos met z´n vrienden mee (die hij vandaag in Luik had opgehaald), schoonmama was er, mijn vriendin Wilma, mijn zus met 5 kinderen, neef Henk (die we zo ongeveer geadopteerd hebben deze vakantie ;-)), nog wat vrienden en vriendinnen. Hè, ouderwets gezellig!!








Nu is het wachten op Maaike, die elk moment kan binnenstappen. En intussen krijgen we de prachtigste foto´s geappt van Leendert. Die rijdt momenteel door de woestijn. Wat bijzonder. Maar wat zal ik blij zijn, als iedereen weer veilig op honk is...



vrijdag 21 juli 2017

Zomervakantie 2017, dag 12; honing slingeren

¨Oma, wanneer gaat u weer honing slingeren?¨ vroeg kleinzoon Willem vorige week. Hij wilde dat zó graag eens meemaken. ¨Volgende week,¨ beloofde ik hem. En vandaag was het zover! Dinsdag had ik al een bijenuitlaat geplaatst om de bijen uit de honingkamer te laten gaan. En toen ik vanmorgen vroeg ging kijken, bleken bijna alle bijen weg te zijn. Mooi, want nu was het maar een klein werkje om de honingramen bijen-vrij in een bak te hangen en naar de keuken te sjouwen. De honingramen zaten goed vol en zo´n bak vol ramen weegt dan ook behoorlijk zwaar. Ik was blij toen die klus geklaard was en alles klaar stond om vanmiddag het slingerfeest te vieren.

Eerst was er ander werk te doen. Om te beginnen de webshop-bestellingen van gisteren klaarmaken. Daar was ik wel even mee bezig. Daarna maakte ik meteen ook twee groentenpakketten klaar, want die zouden om half 10 opgehaald worden.



Ik maak graag nog even gebruik van de gelegenheid om te wijzen op de facebookgroep Samen Eten Delen. Ik heb er al eens eerder over geschreven. Maar voor wie dit gemist heeft, of nog een duwtje nodig heeft om zich aan te melden:

In de groep Samen Eten Delen komen mensen bij elkaar die eten nodig hebben en die eten over hebben. De groep is actief in Nederland en in België en heeft ruim 1300 leden. Als je om welke reden dan ook tijdelijk of structureel geen geld hebt om eten te kopen, kun je je aanmelden en dat kenbaar maken aan het beheer van de groep. Zij doen dan een oproep in de groep en koppelen vraag en aanbod. Als je geen eten nodig hebt, maar juist óver hebt, dan kun je dat in de groep meedelen en dan kunnen mensen die het nodig hebben reageren. Van de week had ik een groentenoverschot. En via de groep zijn er twee pakketten bij mensen terecht gekomen, die daar weer blij mee zijn.
In het afgelopen half jaar heb ik elke maand wel een keer iemand kunnen helpen met een boodschappenpakket. Het werkt dus goed. Maar we zouden écht verschil kunnen maken, als de groep (veeeeeeeel) groter en bekender was. Daarom dus nog maar een keer dit verhaaltje. En nu maar hopen, dat er heel veel leden bij komen ;-).

Intussen had de havermout een poosje op een laag pitje staan pruttelen en was gaar. Tijd voor het ontbijt. Wel even wat anders dan het ontbijtbuffet van gisteren ;-).
Willem moest weer gewoon naar zijn werk. Nog één week. Dan heeft hij vakantie en daar kijken we heel erg naar uit!

Toen Willem was vertrokken had ik nog een uurtje de tijd, voordat ik naar schoonmama zou vertrekken voor mijn vrijdagse mantelzorgochtendje. Ik hing snel een was op en daarna vulde ik mijn MP-winkeltje met wat boeken. Net een mooi klusje voor een verloren half uurtje.

De ochtend was bijna voorbij, toen ik weer thuiskwam. Maria zat intussen kant-en-klaar om een weekje mee op vakantie te gaan met het gezin van mijn broer. We zijn nog maar met een heel klein clubje over, nu: 5 personen! Maar morgen hopen Koos en Maaike weer thuis te komen. Dan is het al een stukje minder kaal.

Ik sleepte zakken meel en bloem en een emmer kruiden naar de keuken om daar te gaan inpakken voor de webshop. Precies toen ik de laatste zakjes kruiden stond dicht te plakken werd kleinzoon Willem gebracht. Timing!



Voordat we honing zouden gaan slingeren, zou Wim mij even bij de garage brengen, waar mijn auto ter reparatie stond. Prima hoor. Willem vond het niets erg om te moeten wachten. Die vond het veel te leuk om met Jan, Henk en neefje Henk te spelen.

In de garage zat het niet echt mee. Mijn auto was nog niet klaar, maar wel bijna. Daar wachtte ik dus even op. Maar toen het laatste onderdeel op de juiste plek zat en de computer was uitgelezen, bleek één van de twee sleutels, die ik ingeleverd had, kwijt te zijn. Ik hielp de monteur met zoeken, maar tevergeefs. Hij belde twee collega´s, maar die konden hem ook niet verder helpen. Ten lange leste ben ik dus met maar 1 sleutel naar huis gegaan, in de hoop dat de andere binnenkort boven water komt. Maar door dat grapje was het bijna half vier, toen ik thuis kwam en was het een beter plan, als ik éérst de pakketjes naar het postkantoor zou brengen. Het is namelijk niet zo handig, als je zoiets halverwege het honing slingeren moet doen. Ik legde het Willem uit. Gelukkig. Hij had genoeg geduld om nóg langer op oma te wachten ....

Eindelijk, eindelijk, kon het slingerfeest beginnen. Ik liet Willem de bak met honingramen zien.


Pak zo´n raam maar eens vast, Willem, dan kun je voelen hoe zwaar het is.


Ik liet Willem zien, hoe de bijen over elk honingcelletje een laagje was hadden gemaakt. Die was sluit de honing netjes af. Net zoals wanneer je de dop op de pot met honing doet.


Om de honing eruit te krijgen, moeten de was-dekseltjes eraf. Daarvoor heb ik een soort kromme vork, die ´ontzegelvork´ heet. Met de vork schep je voorzichtig de dekseltjes eraf en maak je de honingraat open.


Nu kunnen de ramen in de honingslinger.



Dat is een soort centrifuge. Als je aan de hendel draait, gaat de trommel met de ramen ronddraaien en wordt de honing uit de ramen geslingerd. Heel eenvoudig.

Als ik het kraantje van de honingslinger openmaak, loopt de honing er in een dikke straal uit.



De honing gaat door een zeef, zodat er geen wasrestjes in de honing komen. Je ziet, dat ik koud slinger. Je zult het vast weleens op een honingpot hebben zien staan: KOUD geslingerde honing! Alsof dat iets bijzonders is. Zal ik je eens wat verklappen? WARM honing slingeren bestaat niet eens! Stel dat ik de honingraten zou verwarmen. Dan zou de was smelten. Die was zou dan bij het afkoelen weer stollen en dan zou je honing met wasstukjes krijgen. Dat wil niemand, hoor! Bovendien is een imker heel zuinig op de honingramen. Deze ramen worden volgend jaar gewoon weer gebruikt, zodat de bijen niet eerst heel veel energie hoeven te steken in het bouwen van honingramen. Ze kunnen de ramen meteen in gebruik nemen.

Willem vond het interessant, hoor. Hij mocht natuurlijk ook even aan de slinger draaien. Het leukste was het proeven. Daar had hij zich echt op lopen verheugen :-).

Pas om half zes was ik klaar. Hoog tijd om de warme maaltijd klaar te maken. Vreemd genoeg was ik de hele dag bezig, maar heb ik het gevoel niets gedaan te hebben. Dan voel je je moe van het niets doen. Tja. Zulke dagen heb je nu eenmaal er ook bij...

donderdag 20 juli 2017

Zomervakantie 2017, dag 11; uit en weer thuis

We hebben een fijne dag gehad. Al met al zijn we maar anderhalve dag weggeweest, maar het voelt als een complete vakantie. En dat is fijn, want nu voelen we ons opgeladen om onze taak weer op ons te nemen.

We werden vanmorgen al vroeg wakker van een onweersbui, maar zakten daarna weer in slaap. De bedden lagen heerlijk. Ik moet eerlijk zeggen, dat ik ons eigen bed ook altijd heerlijk vind. Maar je merkt wel het verschil tussen fijne boxsprings met dikke matrassen en ons 15 jaar geleden tweedehands gekochte bed, met dunne matras en 30 jaar oude dekens. De hotelbedden voelden heel luxe. We zetten ze maar op ons verlanglijstje :-).

We sliepen voor ons doen lang uit, tot ná achten. Toen vonden we het welletjes. We hadden zin in het ontbijt. Zo´n ontbijtbuffet is het allerleukste van een hotelovernachting, vind ik! We hebben gezellig zitten smikkelen.

We konden tot 13.00 uur in het hotel blijven. Dat was onderdeel van de gratis upgrade, die we bij de boeking kregen. Ik had bij het boeken eerst rechtstreeks op de site van Van de Valk gekeken, maar vond dat veel te duur: een overnachting met ontbijt voor twee personen voor 130,00! Al surfend vond ik dezelfde kamer via Hotels.nl voor 85,00 met daarbij een gratis upgrade naar een ruimere kamer én de mogelijkheid tot laat uitchecken. Leendert vertelde, dat je, als je ná 18.00 bij het hotel aankomt om voor dezelfde nacht te boeken, je zelfs nog 50% korting krijgt. Je moet het maar weten (en het risico willen nemen, dat er niets beschikbaar is).

Maar van het late uitchecken maakten we geen gebruik. We hadden het wel gezien op onze kamer. Hoe heerlijk rustig het ook was. Het uitzicht was trouwens ook mooi, ook al was dat vanmorgen een stuk minder, doordat het grijs weer was.


We wilden de stad (Zwolle) in. Eigenlijk wilde ik graag wat kleren voor mezelf kopen. Ik heb deze zomer zegge en schrijve één jurkje van 15,00 bij de Hema gekocht. En vorig jaar zomer ook alleen maar 1 vest en een shirtje. Ik dacht, dat ik zó een paar jurkjes bij elkaar zou shoppen. Maar dat was fout gedacht. Op de één of andere manier vond ik niet wat ik zocht. Kan ook zijn, dat ik gewoon niet in de stemming was om kleding te kopen, hoor. Het was ook niet erg. Ik doe het wel met wat ik heb. Zo lang duurt de zomer ook niet meer ;-).

We vonden het evengoed leuk om in de stad te zijn. Ik heb me alleen heel erg verbaasd over het e-nor-me horeca-aanbod daar. Echt niet normaal. Die hele binnenstad is bijna één groot terras. En daar hadden we nu net niets te zoeken, want we zaten allebei nog vol van het royale ontbijt. Dat was genoeg om meteen als lunch te dienen.

Op een gegeven moment waren we het slenteren moe. We bedachten om naar Waanders in de Broeren te gaan, de beroemde boekhandel in de Broerenkerk, waar we al eerder waren geweest. We wilden daar een bakkie koffie drinken en meteen wat uitrusten.

We vonden een plekje aan de leestafel. Gezellig! Willem nam cappucino en ik koos espresso. Mmm, wat een lekker bakkie!!

Terwijl Willem nog een poosje bleef zitten, zocht ik de hoek van handletterspullen op. Leuk om te kijken. Ik heb alleen niets gekocht. Kijken, kijken en niets kopen ;-).

Het weer knapte intussen op en we hadden genoeg van de stad. Langer slenteren was ook geen optie ivm mijn bekkenpijn. We besloten de tomtom op ´snelwegen vermijden´ te zetten een vast een stuk richting huis te rijden. Je komt dan langs de mooiste plekjes van Nederland!






En zo kwamen we uiteindelijk in Harderwijk terecht. Het liep al tegen het einde van de middag. Tijd om nog even de benen te strekken. We parkeerden de auto op een parkeerplaats waarvan de slagbomen kapot waren, zodat dat mooi gratis was en liepen op de bonnefooi het oude stadscentrum in. Wat mooi!




Door een poortje in de oude stadsmuur zagen we het Veluwemeer en zochten daar een bankje op. We genoten van de zon, het uitzicht, de wind langs onze hoofden, een hond die kwam zwemmen, vogels in het riet, zwanen op het water, elkaar.




Net voor een flinke bui losbarstte, zaten we weer in de auto. Op weg naar huis. We verlangden weer naar de kinderen. Onze vakantie zit er weer op! Dankjewel Willem, voor dit fijne Moederdagkado!!

woensdag 19 juli 2017

Zomervakantie 2017, dag 10; samen eropuit!

Ik heb niet heel veel uren slaap nodig. Maar het afgelopen nachtje was wel héél kort. We gingen na twaalven slapen en om 1 uur schrok ik wakker. Er circelde een heli in de lucht. Ik sprong uit bed om op het dakterras te kijken of hij ging landen, want hij maakte een beste herrie. Maar nee, vrij hoog maakte hij een circel. En nóg één. En nóg één. Ik keek op mijn telefoon of er nieuws was, maar kon niets vinden. Nou, dan maar weer proberen te slapen...

(vanmorgen las ik trouwens op de plaatselijke nieuwssite, dat ze met de heli zochten naar twee meisjes en dat die gelukkig ook gevonden zijn)

Ik had mijn wekker op 5 uur gezet en was van plan om dan eerst de strijk weg te werken. De droogmolen hing helemaal vol. Gisteren was ik er niet aan toe gekomen. En vandaag wilde ik alles weggewerkt hebben, voordat Willem en ik zouden vertrekken. Nog voordat de wekker afliep, schrok ik opnieuw wakker: regen op het dak! WAAHHH! Mijn was!! Ik rende in mijn badjas naar beneden en trok zo snel als ik kon de was van de lijn. Ha, ha, dat zal best een raar gezicht geweest zijn.

Nou ja. De strijkplank werd dus iets eerder dan het plan was uitgeklapt. Om een uur of 7 was alles klaar. Mooi.



Het plan was, dat ik om 10 uur eerst nog even een uurtje naar mijn schoonzus zou gaan. We hadden een zogenaamd haakochtendje afgesproken, om schoonmama nog wat afleiding te bezorgen voordat ze volgende week geopereerd moet worden. Dat haakochtendje was voor mij gereduceerd tot een haakuurtje, want Willem en ik wilden rond half 12 wegrijden. Vòòr tienen moest ik alles klaar hebben. De laatste was aan de lijn, de pakjes klaar om naar de post gebracht te worden, mijn tas ingepakt enzovoorts.

Het lukte. We brachten zelfs nog even mijn auto naar de garage (om wat mankementjes te laten verhelpen) en daarna draaiden we de snelweg op. Op naar Knulst raamdecoratie in Nunspeet, waar we om 13 uur een afspraak hadden.




Nadat we er naar volle tevredenheid zijn geholpen met de vloer, hadden we besloten om ook onze raamdecoratie daar te kopen. We werden al verwacht door Nettie, die alles weet van trends en mogelijkheden en kleuren en en en. Zij had al foto´s van onze raampartijen en had zich zodoende al een beeld gevormd. Dat bleek goed te kloppen met het beeld wat we zelf al hadden, doordat we ons in februari al door Jacquelien Koopman hadden laten adviseren voor wat betreft de vernieuwing van ons interieur. We waren er met anderhalf uur helemaal uit: de stof, de kleur, de soort plooi, de hoogte van de band, de rails, alles! Binnenkort komt er iemand langs om alles precies in te meten en dan wordt er een offerte gemaakt. Zo. Die knoop is doorgehakt!

Op naar Goor, naar Jeantique. Daar hadden we een paar maanden geleden al een bankstel uitgekozen, maar we hadden nog niet definitief opdracht gegeven. Dat was maar goed ook. We hadden een bankstel uitgekozen in bruin. Maar nu de nieuwe vloer er ligt, leek ons zwart toch mooier. Nu hadden we telefonisch al besproken, dat we de gekozen bank ´gewoon in zwart´ wilden hebben. Maar dat bleek te simplistisch gedacht :-). Weten wij veel! We konden maar beter langs komen, want er waren verschillende soorten zwart. Ok. Onderweg stopten we nog even bij hotel De Gouden Bogen voor een sanitaire stop en een portie frietjes. Ik had een maaltijdsalade meegenomen van huis en dat was samen met de friet een heerlijke lunch. Keurig op tijd kwamen we bij Jeantique aan. En ja, inderdaad bleken er verschillende soorten zwart! Dat heeft alles te maken met de manier van leder kleuren. Iets wat bij Jeantique in eigen huis wordt gedaan. We hebben gekozen voor vintage zwart.  We krijgen dan twee royale banken. Daarnaast hakten we ook de knoop door voor de losse stoel, die we er eigenlijk ook graag bij wilden hebben. Dat wordt een bruine. Ook van Jeantique komt er binnenkort een offerte. En daarbij was onze missie vervuld. Leuk hoor. Het is net een beetje opnieuw trouwen :-).



Nu hadden we verder de tijd aan onszelf en we reden naar Van der Valk in Zwolle, waar we een kamer voor 1 nacht hebben geboekt.

We genieten hier van de rust van lekker even met z´n tweeën zijn. We hebben heerlijk gegeten

Mosterdsoep vooraf. Wat leuk opgediend!

Voor Willem zalm, voor mij Val Dieu

en zitten nu op onze kamer.






We zitten op de vijfde verdieping en kijken heel ver weg. De avond valt en van het voorspelde noodweer is hier niets te merken. Ook thuis niet, trouwens. Want (leve de app) we hebben met iedereen contact, ook al zwerft ons gezin momenteel zo´n beetje over de hele aardkloot. Bij Trijnie en Gerwin op Curacao is er een (gelukkig niet heel zware) tropische storm.



Leendert is vanmiddag veilig geland in Lima. Maaike heeft het heel erg naar haar zin in Ouddorp. Alleen van Koos hoor of zie ik niets. Die is in de Ardennen. Maar hij schijnt af en toe wat op Instagram te posten. Tja...daar ben ik (nog) niet in thuis. Misschien moet ik me daar ook nog maar eens in gaan verdiepen. Pfff. Heb net Facebook een beetje onder de knie .... Het is toch niet bij te benen? ;-).

Thuis loopt alles op rolletjes. Maria heeft samen met een vriendin restaurantje gespeeld en heel lekkere broodjes hamburger gemaakt (met spek en cheddar en sla enzo) en ook nog eens een super toetje.



Fijn om te weten, dat het allemaal goed gaat. Want dat is het enige minpuntje aan samen weggaan: je laat (een deel van) je gezin achter. En dat is altijd toch een beetje slikken...