woensdag 27 augustus 2014

Twee dagen met z'n tweeën

Het plan was er al een poosje. Maar of het ook uitvoerbaar was, was nog maar de vraag. Willem en ik wilden er twee dagen samen tussenuit. Even de batterij opladen. Even geen pa(pa) en ma(ma) zijn, maar gewoon Willem en Teunie.

Op de één of andere manier kregen we de puzzel rond. Op de dag dat wij Dirk naar Schiphol zouden brengen, zouden we daar 'onze' twee dagen meteen aan vast plakken. Drie kinderen, die bèst voor zichzelf konden zorgen, bleven thuis. Twee kinderen gingen een nachtje logeren. De rest was her en der op vakantie/op reis.

Zodra we Dirk hadden uitgezwaaid liepen we een beetje vreemd naar onze auto in de parkeergarage. Nu was de dag verder van ons! We hadden twee dagen daarvoor naar een hotel gezocht voor één overnachting. Eerst wilden we iets in Limburg doen, omdat we daar nog nooit geweest zijn (behalve er een aantal keren doorheen gereden). Maar echt handig is dat niet, als je vanuit Amsterdam (Schiphol) komt. Dan ben je een paar uur kwijt aan autorijden.
Daarom bedachten we dat iets aan zee ook leuk zou zijn. Dat is weliswaar duurder, maar ook een ervaring die we weleens wilden hebben.
We boekten een lastminute kamer in Wijk aan Zee. Zó leuk: een kamer met uitzicht op zee. Phoehee, wat een luxe!

We konden tot 18.00 inchecken en we hoefden dus niet meteen naar daar. We reden daarom eerst naar Haarlem. Daar wilden we wat door het centrum boemelen. Winkeltjes kijken, de Bavokerk bezoeken enzovoorts.

Tomtom bracht ons waar we zijn moesten en in toeristentempo liepen we door het centrum van Haarlem. We liepen een biologische winkel, Marqt, binnen. Zomaar lekker even rondsnuffelen. Willem kocht een ijsje, ik een pakje dadels. En voor thuis namen we twee soorten instantpindasaus mee. Gewoon eens benieuwd of die kon tippen aan onze zelfgemaakte natuurlijk ;-).

We liepen naar de VVV om er een wandelroute te halen. Maar intussen passeerden we de Bavo. Daar moesten we beslist in. Willem was vooral ook heel benieuwd naar het beroemde orgel. We hadden geluk. Er werd juist gespeeld. We gingen een poos zitten om te luisteren en om sfeer te proeven. Wat prachtig en indrukwekkend altijd, zo'n eeuwenoude hoge kerk.






Bij de VVV kregen we verschillende routes in handen geduwd. We kozen er één uit, maar al snel volgden we een eigen route. We keken liever naar wat er spontaan op ons pad kwam.

Het was droog, maar best koud. Ik was op den duur gewoonweg versteven. Tijd om naar de auto te gaan en ons op te warmen. En ach, laten we dan ook maar meteen naar Wijk aan Zee gaan. We waren heel benieuwd.

We checkten in bij het hotel en zochten onze kamer op. WOW! Wat een schitterend uitzicht! Echt een droom! We rukten nog net niet de vitrage van de roedes af in onze haast om naar dat moois te kijken :-)).



We installeerden ons en rustten even lekker uit. Ik had m'n haakwerk en boeken. Willem moest eigenlijk nog een rapport voor z'n werk maken. Maar toen hij daar een uurtje aan gewerkt had, heeft hij er uitstel voor gevraagd (en gekregen). Hij had er écht even géén zin in.

Ik zag iets van Italiaans eten en had daar acuut zin in. Willem zocht online of er iets in de buurt zat. En jawel, er was een leuk Italiaans restaurant in Wijk aan Zee. De recensies waren goed. We gingen er naar toe. En ja, het was er in één woord: geweldig! Het eten was verrukkelijk, de bediening gezellig. We genoten!

Terug op onze kamer was het vooral weer het uitzicht, nu over de donkere zee, wat zo heel bijzonder was.



En de stilte natuurlijk. Zomaar alle tijd voor elkaar. Super. We kwamen allebei helemaal tot rust. Willem was eigenlijk van plan om de volgende morgen bijtijds op te staan om een strandwandeling te gaan maken. Maar dat is er niet van gekomen. We waren heerlijk lui, stonden laat op, pakten onze spullen weer in en liepen pas tegen half 10 naar de ontbijtzaal. Ook al zoiets heerlijks. Een buffet vol lekkers waar je zomaar van alles van kunt nemen. Echt een feest.

Maar ook hieraan kwam een eind. We moesten uitchecken.  We hadden echter nog wel een hele dag voor ons. We hadden besloten om naar de Zaanse Schans te gaan. Daar waren we nog nooit geweest. En ik wilde die molens daar toch ook eens zien. Zouden ze net zo mooi zijn als 'onze' Kinderdijkse molens?

Toen we er aan kwamen begon het net serieus te regenen. We vluchtten het Museum binnen. Daar kochten we een kaart waarmee we het museum in konden, maar ook één molen binnen mochten én de kuiperij én hier en daar korting kregen als we iets kochten.

Ok. Eerst het museum dan maar. Eigenlijk dacht ik dat we daar van alles te zien zouden krijgen over de Zaanse Schans. Maar het bleek een museum te zijn rondom het 100-jarig bestaan van Verkade. Je weet wel, van de Verkade koekjes. En dat was onverwachts leuk. Er waren hele stukken fabriek nagebouwd, of terug opgebouwd, en alles was werkend te zien. Weliswaar met nep-koekjes, maar toch.




Er was veel leuke en interessante informatie over het bakproces, over de arbeidsomstandigheden, over de theelichtjes van Verkade, over de beroemde plaatjes-albums enzovoort enzovoorts. Ook heel leuk om met kinderen te gaan kijken, trouwens.

In de museumwinkel zagen we heel leuke bijenmokken. Ja leuk, maar zoiets koop je toch niet? O nee? Nou, wij vandaag wel :-)). Willem vond het een leuk idee om twee mokken te kopen, waar we elke avond thee uit zouden drinken en waarbij we dan elke avond aan deze leuke dagen zouden denken.

Het was inmiddels droog geworden buiten. Er scheen zelfs een waterig zonnetje. Op naar de Schans dan maar!




We keken in een klompenmakerij. Heel leuk, die vitrines vol bijzondere klompen. Complete kunstwerken van houtsnijwerk (trouwklompen),


prachtig beschilderde exemplaren (kerkklompen),



smokkelaarsklompen met de hak aan de voorkant en de neus aan de achterkant, zodat degene die ze droeg een spoor in tegengestelde richting naliet, klompen uit alle delen van de wereld. Heel interessant. De klompenmaker liet een machine zien waarmee je in 5 minuten een klomp kunt maken. O. Dat wist ik dus niet ;-).

We bezochten een verfmolen.

Willem op de omloop van de verfmolen



Bezochten de kuiperij. Maakten een wandeling aan de overkant van het water, waar van die prachtige, oude Zaanse huizen staan.


De bijenkorf herinnert aan het geslacht van Honig


Keken in het oude Albert Heijn winkeltje en nog veel, veel meer.



We slenterden pas tegen vieren naar de uitgang en zagen met verbazing hoe daar nog bussen vol toeristen arriveerden. Terwijl het spul om 5 uur sloot! Chinezen en Japanners werden met een bloedgang door gidsen rondgeleid. Als ze geen foto's stonden te maken, waren ze klompen of molentjes aan het kopen.

Ik vond de Zaanse Schans echt wel mooi. En ook zeker de moeite waard. Maar toch vooral VERBIJSTEREND toeristisch! Geef mij dan het mooie, stille Kinderdijk maar. Daar staan tenminste molens die er al een paar honderd jaar staan en geen molens die vanwege het toerisme herbouwd zijn in een gearrangeerd rijtje....

Wat zouden we nu nog gaan doen? Een hapje eten aan het strand? Nee, we aten een hapje bij La Place in Hoofddorp. En daarna reden we langs binnenweggetjes richting het Zuiden. We zouden nog een strandwandelingetje gaan maken of even op Scheveningen rondlummelen.

Maar hoe dichter we richting huis kwamen, hoe meer het ging kriebelen. We wilden gewoon naar huis! Het was leuk geweest. Maar ook genoeg nu. We verlangden naar onze koters, naar onze eigen bank, wilden verhalen delen.

En zo kwam het dat we al rond koffietijd weer thuis kwamen. Net alsof we een hele week weg geweest waren! Heerlijk. Dit hopen we beslist vaker te kunnen doen.

maandag 25 augustus 2014

Dirk naar Suriname

Donderdag 14 augustus was de dag waar Dirk al heel lang naar uitgekeken en naar toegewerkt had. De dag waarop hij voor 4 maanden naar Suriname zou vertrekken om er zijn afstudeeropdracht te gaan doen.

Voordat het zover was, ging er nog wel een hele dag aan inpakken en afronden en regeldingen aan vooraf! Voordat toch echt die allerlaatste kleding keurig gestreken en gevouwen in de koffer zat (om maar iets te noemen)!


Ik zorgde voor de kleding en Dirk zorgde ervoor dat er niets aan alle benodigde apparatuur ontbrak. Daarna brachten we alles bijeen op de overloop om het definitief in te pakken. Toen de spullen zo handig en goed mogelijk verdeeld waren over ruimbagage en handbagage gingen de koffers op de weegschaal. Op beide koffers was er nog 200 gram ruimte over! En die ene spijkerbroek, die nog op Dirk z'n bed lag en eigenlijk ook mee moest, die moest dan toch maar thuis blijven ;-).


Tussen alle wasserij, strijkerij en inpakkerij door gingen Maaike en ik samen boodschappen halen. Dirk moest namelijk de volgende morgen om 9.15 uur op Schiphol zijn en daarom moesten we om 8.15 vertrekken. We hadden voor deze gelegenheid een afscheidsontbijt georganiseerd van 7.00 - 8.00 uur. Oma Luijk en Marinus (die juist jarig was) zouden komen, Opa en Oma Bakker, Geertje met de kinderen, echt leuk! Maaike en ik gingen er inkopen voor doen. Lekkere broodjes, croissants, luxe vleeswaren enzovoorts. Het moest een echt feestelijk ontbijt worden.


We reden meteen ook even naar de Kringloopwinkel, om daar weer de nodige spullen af te zetten. Er zou van verder minimaliseren qua spullen die week niets meer komen. Willem en ik hadden namelijk zomaar een mini-vakantie gepland! Als we Dirk op Schiphol hadden afgezet, zouden we twee hele dagen vakantie vieren. Samen. Toe maar ;-).


We liepen nog even een rondje door de Kringloop en vonden daar (volgens mij ongelezen!) Flows voor maar 0,25 per stuk. Maaike zocht er 3 uit. Voor haarzelf. Maar ik vond het ook wel leuk om er één mee te nemen 'op vakantie'. We vonden elk nog een paar boeken die ons leuk leken. Altijd goed. Als ze uit zijn brengen we ze wel weer terug. 


We zaten even te genieten in de koffiehoek en bekeken intussen onze gevonden schatten. Op hetzelfde moment bedachten we dat we voor zó weinig geld nog wel meer Flows konden meenemen. Ik liep terug naar de tijdschriftenhoek. Maar het was al te laat. Iemand anders was ons voor geweest. Ook goed.


Het was een heerlijke break op een toch wel heel drukke dag. Behalve het zorgen voor de spullen van Dirk en de voorbereidingen voor het afscheidsontbijt moesten er nog méér tassen ingepakt worden. Henk zou twee dagen bij Wim en Geertje gaan logeren en Jan zou bij mijn zus Maaike gaan logeren. En, o ja, Willem en ik moesten ook nog een tas inpakken voor onze vakantie ;-). Er zouden drie kinderen thuis blijven. En hoewel die het natuurlijk bést zouden redden zonder mij, vond ik het nodig om daar toch ook nog weer van alles voor in huis te halen en te regelen en af te spreken. Dat leer ik toch nooit af.


De laatste was werd gedraaid, de laatste vaat werd gewassen 






En zo werd het dan toch


donderdag 14 augustus 2014


Echt leuk hoor, om zo met de hele familie om 7 uur aan een luxe ontbijt te schuiven. 






Zoiets moest je eigenlijk ook 'gewoon' eens doen, zonder dat er een afscheid op stapel staat. Het ontbijtuurtje vloog om. We eindigden met het lezen uit de Bijbel, een gebed en zongen op verzoek van oma Bakker ook nog een psalm met z'n allen. Toen was het moment van afscheid nemen en uit zwaaien. Niet het leukste om te doen...

Precies volgens de planning reden Willem en ik met Dirk om kwart over 8 Alblasserdam uit. Dag mensen, dag dorp. Op naar Schiphol.


Daar was het nog even geduld hebben bij de Seal&Go. Ik vond het wel grappig om te zien hoe mensen daar voor dat standje ineens nog allerlei spullen moesten gaan overpakken om kloppende gewichten te hebben :-). Dirk z'n koffers bleken op de weegschaal van Seal&Go zelfs elk nog 500 gram ruimte te hebben. Na het sealen was dan ook voor ons echt het moment van afscheid. Daar ging Dirk langs de incheckbalie en langs de douane. Dag, dag.










Voor wie het leuk vindt om Dirk z'n belevenissen in Suriname te volgen: zie zijn blog.

zaterdag 23 augustus 2014

Station Luijkensteijn en minimaliseren qua spullen

Het was hier net een station, die maandag  de 11e augustus. Reizigers kwamen en gingen.

De eerste reizigers arriveerden om half 9. Dat waren Ellen en Marco. Zij kwamen de auto die ze van Dirk geleend hadden weer terugbrengen en dan zou ik ze naar Schiphol gaan brengen. Ze gingen na een heerlijke vakantie weer terug naar thuis in Zwitserland.

Terwijl Ellen en Marco aan de thee zaten, arriveerden mijn zwager en zus met hun kinderen. Zij kwamen de aanhangwagen ophalen die bij ons stond. Zou zouden die dag gaan inpakken en dan de volgende dag naar Winterberg in Duitsland vertrekken. De aanhangwagen werd aangekoppeld. De kampeeruitrusting van Leendert werd meteen meegegeven, want Leendert zou ze later nareizen om een weekje bij hen op de camping te kamperen. Ja, ja, het was net echt, dat station Luijkensteijn. Tassen, koffers, tenten en zwaaiende mensen :-).

Adrie en Maria reden de straat uit en vanaf de andere kant reden mensen de straat in. Leendert ging namelijk met drie vrienden een week naar Portugal. De vrienden werden één voor één bij ons afgeleverd. Met koffer en al natuurlijk ;-). Willem zou de jongens naar Schiphol brengen.

Hoewel het vliegtuig van Ellen en Marco een uur of twee later zou vertrekken dan het vliegtuig van de jongens, hadden we afgesproken om met twee auto's tegelijk naar Schiphol te rijden. Wel zo gezellig, niet?

Bij mij was er nog ruimte in de auto, maar die werd snel opgevuld. Dirk moest nog langs het consulaat in Amsterdam om zijn visum in orde te laten maken. Het kwam mooi uit, dat hij kon meerijden. En tenslotte schoof Henk nog naar binnen. Die ging mee voor de gezelligheid.

Na anderhalf uur van binnenkomende en vertrekkende mensen, van opgewonden jongens die van zenuwachtigheid nog wel 10 keer hun koffers wogen om te zien of die niet te zwaar waren, van intussen nog 101 dingetjes te doen die beslist gedaan moesten worden, reden we weg.

Op Schiphol verdwenen de jongens in een zucht achter de douane. Ze keken nauwelijks meer achterom. Want wat hadden ze zin in hun vliegreis en hun vakantie! De allerlaatste hug en goed bedoelde adviezen en daar vertrok Leen.

Het vertrek van Ellen en Marco ging heel wat rustiger :-). Ze hadden dan ook alle tijd, want moesten nog wel een uur of 3 of langer op hun vlucht wachten. Maar het was dan tóch zover. Snik, afscheid nemen is echt helemaal niet leuk! Ook niet als je weet dat je elkaar weer binnen afzienbare tijd hoopt weer te zien. Dag lieve vrienden...




En daar stonden we dan: Dirk, Henk, Willem en ik. Met toch wel zoiets als een soort kater. Maar Willem wist daar wel iets op: koffie met iets lekkers. En dus zochten we een tentje op voor een bakkie troost met een taartje ;-). Daarna liepen we in optocht naar de electronicawinkel, waar ze ook pasfoto's maken. Dirk had nog een pasfoto nodig voor op z'n visum. Ziezo, nu was alles in orde. We konden richting consulaat.

Eigenlijk wilde ik alvast met Henk naar huis rijden. Maar Willem vond het leuker als ik nog even meeging. We lieten daarom mijn auto in de garage staan en reden met z'n vieren naar het consulaat. Dirk had de week ervoor er nog over gebeld en er was gezegd, dat hij met 10 minuten weer zou buiten staan. Het consulaat was maar 7 autominuten van Schiphol vandaan. Appeltje eitje, zou je zeggen.

Het liep alleen anders. We waren net goed en wel onderweg, toen Dirk te binnen schoot, dat de benodigde papieren bij míj in de auto lagen. Ok. Rechtsomkeert dan maar. Willem wachtte buiten de garage, terwijl Dirk naar binnen holde voor de papieren. Al snel waren we op weg voor de tweede poging. We vonden met behulp van de tomtom snel waar Dirk zijn moest en Dirk ging er naar binnen. Inderdaad kwam hij met 10 minuutjes naar buiten, maar zonder visum! Er klopte iets niet in zijn papieren. Het moest aangepast worden en dan moest hij morgen maar terugkomen. Maar wij hadden niet zo'n zin in nóg een ritje naar Amsterdam, nu we er toch al waren. Dus bedachten we een ingewikkelde constructie. Goede papieren werden naar Dirk gemaild. We reden naar een copyshop waar ze genegen waren om een mail uit te printen. Dirk stuurde de mail door naar de copyshop en daar werd alles uitgeprint.

Nou, om een heel lang verhaal heel kort te maken: Dirk heeft uiteindelijk z'n visum op zak gekregen, maar vraag niet hoe :-).

We waren dus heel wat later thuis dan gepland. Maar precies op tijd voor de kapper die kwam. Fijn, want er was hier weer genoeg te knippen :-). Zes mannen werden van hun te lange haardossen verlost. En intussen mocht Henk kiezen wat we zouden gaan eten. Hij koos poffertjes. Nou, dat is toch een prima vakantiemenu, niet? Ik bakte twee schalen vol en maakte er nog maar een grote schaal fruit bij klaar voor de nodige vitamientjes.


Mijn poffertjesrecept voor 6 personen:
 600 gram bloem, 1 liter lauwe melk, 1 1/2 tl. zout, 1 1/2 eetlepel gedroogde gist en 1 1/2 eetlepel suiker tot een klontvrij beslag mixen. Een uurtje laten rijzen. En bakken maar. Ik heb een gietijzeren bakplaat en dat werkt als een trein. 
Meestal vervang ik een deel van de bloem door meel. Net zo lekker maar met meer voedingsstoffen.


Dinsdag presteerde ik het om nog 25 dingen te verzamelen die weg mochten vanuit het oogpunt van minimaliseren. Maar tegelijk besloot ik om dat minimaliseren de rest van de vakantie maar even te laten rusten. Het kost teveel tijd en aandacht. Tijd en aandacht die ik nu liever besteed aan vakantievieren met ons gezin. Kijk, dit is voorlopig de laatste portie die ons huis uit gaat:

.

De teller staat op totaal 377 dingen die weg gingen sinds ik hier eind juni mee begon.

's Middags heb ik het werk het werk gelaten. We hebben fijn twee familiebezoekjes in Zeeland afgelegd. Dat ging nu eens mooi in onze thuisblijfvakantie! Ik geniet geweldig van alle reuring en al dan niet geplande activiteiten!

woensdag 20 augustus 2014

Druk in de vakantie, deel 2

Ik blog nog maar even verder over die vakantiedrukte. Drukte met een vette knipoog dus. Want het is vooral toch genieten van al de reuring rond me heen!

Vrijdag
Vrijdag 8 augustus, de dag nadat Henk jarig was, was ik weer vroeg van de partij. Er gingen die dag twee kinderen op vakantie en dus moesten er twee tassen met voldoende schone kleding enzo klaarstaan.

De eerste die vertrok was Hans. Hij ging per vliegtuig naar Engeland waar zijn vriendin met haar familie op vakantie was. Hij ging daar voor een week heen en zou met hen per auto weer terugkomen.

Gelukkig kon Hans vanaf The Hague Airport (wij zeggen nog altijd gewoon 'Zestienhoven') vertrekken en hoefde ik niet eerst een autorit van een uur naar Schiphol te maken.
Ik reed Hans naar het vliegveld, stopte bij de Kiss&Ride, gaf hem een dikke hug en daar ging meneer. Die zou het verder wel vinden.

Ik reed terug naar huis, maar maakte een tussenstop in Barendrecht. Daar ging ik naar de Makro omdat er boxers en schoenen in de aanbieding waren. Ik kocht een 10-pack boxers voor Dirk, die de volgende week voor 4 maanden naar Suriname zou vertrekken, en schoenen voor Willem.
Als ik bij de Makro ben kijk ik ook altijd even in het schap met afgeprijsde waren. Soms zijn het dingen die aan de datum zijn. Andere keren zijn het gescheurde of gedeukte verpakkingen waardoor de producten voor een koopje weggaan. Ik had geluk. Het was nog best vroeg (net na tien uur) en het schap lag vol. Ik scoorde voordelige koek voor het aankomende weekend, wat goed uitkwam, omdat ik niet veel tijd voor bakken zou hebben. Ook was er afgeprijsde limonadesiroop. Slechts 0,50 euro per blik. Ik nam van twee smaken elk 4 blikken. Gelukkig keek ik na de kassa de bon na, want 1 smaak stond er voor 1,89 per blik op! Ik ging met de bon terug naar de klantenservice en kreeg 5,90 terug. Ping, ping, kassa! :-).

Thuis stond Maria al op me te wachten. Zij zou om 13.00 opgehaald worden om mee te gaan met het gezin van mijn broer en schoonzus naar Julianadorp. Haar tas was al gepakt, maar er miste nog iets: ze wilde een joggingbroek mee, omdat ze een keer zouden gaan klimmen. Nu moest er nog een joggingbroek aangeschaft worden voor de gymles op school en we besloten die maar snel te gaan kopen. Dan kon ze hem meenemen. We gingen naar Schoenenreus en hadden (alweer) mazzel. Nog één broek in haar maat en dat met 70% korting. Ik grabbelde ook nog maar even in de leggingbak en scoorde er twee in haar maat voor slecht 0,40 euro per stuk. Ik werd steeds blijer :-). Maria mocht ook nog wel even kijken voor sandaaltjes. Ze had niet veel bijzonders meer aan zomerschoeisel. En jawel, we vonden ook nog leuke sandaaltjes. Bij de kassa nam ik nog een grote bus spray mee om schoenen mee tegen vocht en vlekken te beschermen, leverde mijn volle spaarkaart in en moest per saldo nog 3 euro zoveel bijbetalen. Dat is leuk winkelen ;-).

En zo stond ook Maria op tijd in de startblokken.

Zodra ze was uitgezwaaid ging ik als een haas aan de was. Het was gelukkig prima weer en de was wapperde in no time droog. Dat kwam mooi uit, want voor zaterdagmiddag stond er ook weer het een en ander op het programma. Ja, ja, druk, druk, druk, hoor ;-).

Intussen keek ik de klok naar half zes. De tijd dat Willem zou thuiskomen uit z'n werk. De tijd dat ook voor hem eindelijk de vakantie aanbrak!! Jippie!!

Zaterdag
En zo werd het zaterdag 9 augustus. Willem z'n eerste officiële vakantiedag!

Voor mij een dag van toch weer vroeg uit de veren. Dat is overigens nooit een straf voor mij. Het is meer mijn natuurlijke ritme. Ik word gewoon altijd vroeg wakker.
De zaterdagse huishoudelijke bezigheden moesten in een ochtendje gepropt worden. 's Middags zouden we namelijk fijn met onze vrienden, Marco en Ellen, op stap gaan. Marco was in juli jarig en, hoe hip, wij gingen hem een belevenis-kado geven. Willem had bedacht om met Marco te gaan kitebuggyen.

Maar eerst dus nog maar even wassen en boodschapjes doen en opruimen en de vaat doen. Je kent het riedeltje wel. Tegen de middag kwamen Dirk, Leendert en Hans thuis van kamperen. Dat gaf opnieuw een bult was en rommel. Geeft niet. De wasmachine draait gelukkig vanzelf en ook vandaag was er lekker veel wind om alles in een ommezien droog te wapperen.

Leendert wilde graag mee kitebuggyen. Prima. Zelf ging ik met Jan, zijn vriend Gerard en met Maaike en Henk mee om van het Ouddorpse strand te genieten en -natuurlijk- lekker met Ellen te kletsen.
Omdat onze vorige poging om met z'n allen een stranddagje te hebben mislukte, hadden we het nu anders aangepakt. We zouden Marco en Ellen in Dinteloord ophalen. Daar waren ze bij Ellen haar oma. We zouden dan met twee auto's achter elkaar naar Ouddorp rijden, waar Willem de workshop kitebuggyen voor drie personen had gereserveerd.

En zo gebeurde. De mannen genoten van het fysiek en sportief bezig zijn:





Wij vrouwen kletsten (en ik haakte fijn verder aan de omslagdoek).
En de kinderen speelden op het strand en bij/in de zee.

Aan het einde van de middag namen we afscheid van Marco en Ellen. Zij gingen met familie tapas eten. Wij hadden de skottelbraai bij ons en hadden het voornemen om broodjes hamburger klaar te maken. Er stond bij het strand echter veel te veel wind om de skottelbraai brandend te kunnen houden. We reden een stukje om te kijken of we een plekje in de luwte konden vinden. Willem gaf de moed al snel op. Die wilde aan de friet van een frietkar. Maar nee, hoor, wíj wilden skottelbraaien. Veel te leuk ;-). Ik stelde voor om onderweg een picknickbank te zoeken en daar alsnog de skottelbraai aan te steken. Nog voor we de Brouwersdam echt achter ons gelaten hadden, vonden we het ultieme plekje. Heerlijk beschut, nét van de weg, picknickbank en vuilnisbak. Wat wil je nog meer?



Aan het thuisfront was Dirk intussen aan het kokkerelen voor hemzelf en voor Koos. Ik had die morgen een semi-kant-en-klare maaltijd gekocht. Vlees, groenten en rijst. Het moest enkel maar volgens de aanwijzing opgebakken worden. Nou, dat lukte prima, hoor :-)




Een kind kan de was doen. Dirk kan koken. Toch? ;-)


plaatje van internet

Ik ben benieuwd wat hij er in Suriname van bakt ;-)










dinsdag 19 augustus 2014

Druk in de vakantie

Ik heb het druk. Druk in de vakantie! Klinkt dat niet raar? Ja, dat klinkt raar! Maar dat komt omdat ik geen ander woord voor 'druk' kan bedenken. Vakantiedrukte is namelijk helemaal niet erg, terwijl 'druk' best wel erg klinkt. Ik heb er tenminste een hekel aan om het woord 'druk' te gebruiken. Nou ja. Tot zover mijn gedachtenspinsels over 'het druk hebben'. Ik ga er maar eens snel over bloggen.

Vorige week schreef ik al over de verjaardag van Henk. Henk was op donderdag 7 augustus jarig. Die dag daarvòòr was ook zo'n gezellige vakantiedag waarover geblogd moet worden ;-).
Het was dus woensdag. Woensdag 6 augustus. En ik had bedacht om die morgen een taart te gaan bakken voor de kookrubriek in Terdege. Juist toen ik mijn fotohoekje had ingericht en de eerste foto had gemaakt stopte er een bekende auto voor de deur. ¨Tante Ellen en ome Marco!!¨, juichten er meteen een paar kinderen. En ja hoor, daar waren ze :-).

Ellen had heimwee naar me, zei ze. En dus waren ze al vroeg uit Tholen vertrokken en via een omweg naar Alblasserdam gereden, in de hoop dat we thuis waren. Jawel hoor! En we zetten eerst eens gezellig een pot thee.

Ellen vond dat ik maar verder moest gaan met mijn bakwerk. Geen denken aan! Die taart schoof ik heerlijk door naar 'morgen'. Vrienden gaan voor. Al snel had Ellen een plannetje bedacht. Marco zou met de aanwezige kinderen naar een speeltuin gaan. Het werd de speeltuin/kinderboerderij in Hendrik Ido Ambacht. Jan wist wel ongeveer de weg en met de route op de tablet erbij moest dat goed komen.

Intussen hadden Ellen en ik de gelegenheid om de praatdraad weer verder op te nemen :-). Maar Ellen had óók nog een ander plannetje. 'Wanneer denk je dat Maria thuiskomt,¨ vroeg ze. ¨Nou, ik denk rond de middag,¨ zei ik. ¨Zullen we dan naar de stad gaan om haar schoolspulletjes te gaan kopen?¨ Keileuk plan! Gelukkig kwam Maria al snel thuis en was dolblij toen ze van het plan hoorde.

We reden gezellig met z'n drietjes naar Dordrecht. Het was voor mij al de tweede keer die dag dat ik naar Dordrecht reed. 's Morgens om 8 uur had ik namelijk Leendert en Koos daar op de trein gezet. Leendert had twee dagkaarten gekocht en zou samen met Koos naar Limburg gaan.

Ok dan. Twee keer Dordrecht in een paar uur tijd. Da's dan vakantiedrukte, of zoiets ;-).

We liepen naar V&D. Want daar mocht Maria van suikertante Ellen alles kiezen wat ze maar mooi vond. Wat een feest voor de aanstaande brugpieper! Ze mocht bovendien ook nog de allermooiste tas uitkiezen, want die geeft oma Bakker traditiegetrouw aan elk kind dat naar de Middelbare School gaat. Maria koos een heel leuke Pip-rugtas, waar zelfs al 20% korting op zat. Het loont kennelijk om niet al te vroeg zulke schoolinkopen te doen! Daarna koos ze een Oilily-agenda, Oilily schriften en een Oilily-etui. Ook alle andere benodigdheden -potloden, rekenmachine, puntenslijper, schaar enzovoorts- werden met zorg en op kleur gekozen. En, zo leuk, volgens mij genoot Ellen er net zo van als Maria!

Om de keuze te vieren én omdat het inmiddels al ver na lunchtijd was, trakteerde ik op iets lekkers bij La Place. Ellen en Maria gingen voor een saucijzenbroodje, zelf nam ik iets vegetarisch. Het was heerlijk genieten daar op het dakterras!

We dwaalden op onze tocht naar beneden nog wat langs de uitverkoopbakken en ik zag daar echt mooie dekbedhoezen voor de bedden van Leendert en Dirk. Ik was daar al een tijdje naar op zoek en nu liep ik er zó tegenaan. Heerlijk afgeprijsd, compleet met bijpassende hoeslakens voor maar 3 euro per stuk. Blij liep ik naar de kassa en kreeg daar bijna ruzie met  werd daar blij verrast door Ellen. Zij stond erop de hoezen voor me te kopen. Veel te gek, zo'n zus vriendin :-)

Toen we thuiskwamen was Marco met de kinderen ook juist thuis. Prima timing. Marco ging even  voor een powernap op één van de bedden van de jongens. Ellen en ik strekten onze beentjes terwijl we kletsten. Voor we het wisten was de middag om en kwam Willem thuis uit z'n werk. ¨Blijven jullie toch wel eten,¨ vroeg hij aan Ellen en Marco. ¨O ja, leuk,¨ vonden ze. Maar wat zouden we gaan eten dan? Ik had vage plannen voor een pan nasi, waarvoor ik alles in huis had. Maar Ellen riep spontaan: ¨Pannenkoeken!¨ En die roep werd, even spontaan, gevolgd door een echo in veelvoud: ¨Pannenkoeken. Pannenkoeken. Pannenkoeken.¨

Prima hoor. Voor pannenkoeken heb ik natuurlijk ook altijd alles in huis ;-). Ik maakte een teil met beslag en met mijn twee nieuwe pannen bakte ik in een ommezien een enorme stapel. Spek-, kaas- en naturelpannenkoeken. Aanvalluhhhh



Al snel na het eten gingen Ellen en Marco weer naar hun vakantiehonk. Ik had niet zoveel zin meer om nog huishoudelijk werk ter hand te nemen. Ik had meer zin om m'n nieuwe haakgaren te gaan uitproberen. Ja, ja, wat heb ik het toch druk, he? Wat is vakantiedrukte toch helemaal niet erg, he!



Afijn. De volgende morgen moest ik dan toch wel mijn schandalige geluier bekopen. Die dag moest ik extra vroeg uit de veren om alles weer op tijd in orde te krijgen voor Het verjaardagsfeestje van Henk

Maar ook dat kwam helemaal goed.

Wat zit ik me toch druk te maken over vakantiedrukte?

-wordt vervolgd-

woensdag 13 augustus 2014

Minimaliseren qua spullen (week 32)

Ook vorige week ben ik rustig aan verder gegaan met het minimaliseren qua spullen. Elke werkdag verwijder ik ten minste 10 items uit ons huis.

Weg met al die overbodige ballast. Op zoek naar ruimte :-). Letterlijk en figuurlijk! 

Vijf dagen lang 10 spullen verzamelen om weg te doen is me vorige week niet helemaal gelukt. Ik kwam op VIER dagen van 10 spullen. Geeft niet. Toch weer 40 dingen uit ons huis en uit ons leven verwijderd! Spullen waar ik nooit meer over hoef na te denken. Waar ik nooit meer energie in hoef te steken. Het voelt zó bevrijdend!

In mijn vorige logje over minimaliseren schreef ik al, dat ik aan de kast op de overloop begonnen was. Toen had ik overbodige dekens opgeruimd. Die kast is heel groot. Of liever: heel hoog. Hij loopt tot aan de nok van ons huis. Om bij het bovenste deel te kunnen moest ik mijn hoge huishoudtrap pakken en als ik dan op het hoogste plateautje ga staan kan ik er net bij. Onder het vak met dekens was nog zo'n vak waar ik nooit kom. Ook daar lagen spullen die voor het grootste deel weg konden. Na het opruimen konden de spullen die overbleven bij elkaar in één vak en was er één vak leeggekomen. Dat lege vak kreeg meteen een nieuwe bestemming. Leendert heeft namelijk het kampeervirus te pakken en heeft een basiskampeeruitrusting aangeschaft: een tent, luchtbed, slaapzak, pomp, lamp, opvouwbare picknicktafel en een stoel. Spullen die je maar één of een enkele keer per jaar gebruikt. Deze spullen konden mooi in het leeggekomen vak. Opgeruimd staat netjes. 

Het volgende vak in de kast is mijn bewaarplaats voor kadootjes. Ik koop altijd het hele jaar door leuke dingen voor 5 december, voor verjaardagen van onze uitgebreide familie, kinderfeestjes, jarige juffen en meesters, nieuw geboren kindjes enzovoorts. Het is heerlijk om zo'n grabbelkast te hebben vol met uitverkoopjes, buitenkansjes, aanbiedingen etc. waar je op het moment dat het nodig is het perfecte kadootje uit kunt pakken. Ook deze kast was aan een opruimbeurtje toe. Er bleken spullen te liggen die zo langzamerhand wel weg konden. Spulletje voor kleutermeisjes bijvoorbeeld, terwijl we geen kleutermeisjes in de familie hebben. Die konden mooi naar de Kringloop.

Het onderste deel van de kast is Willem z'n kleerkast. Ik had er al een beginnetje gemaakt. Maar nu heb ik 'operatie stofkam' voltooid. Alle kleding is uitgezocht. Maar ook de spullen die op de grond stonden, of achter de kleding weggestopt waren. Een doos met oude rollen behang bijvoorbeeld. 

De kast is nu netjes en luchtig en schoon. Het grootste deel van de buit kwam deze keer dus uit de kast. Maar ook verzamelde ik spulletjes uit andere hoeken en holletjes. De teller staat op totaal 352 dingen die weg gingen sinds ik hier eind juni mee begon. Dit ging vorige week allemaal weg:







dinsdag 12 augustus 2014

Henk acht jaar!

Donderdag was Henk jarig. ¨EIN-DE-LIJK,¨ verzuchtte hij, toen hij uit bed kwam. ¨Daar heb ik wel een jáár naar uitgekeken,¨ voegde hij eraan toe. Ha, ha, we lagen echt in een deuk :-).

We hadden natuurlijk vooraf gepolst wat hij graag voor zijn verjaardag zou krijgen. Eigenlijk hoefde hij daar niet lang over na te denken: een bellenblaaspistool. En een bellenblaaszwaard. OK. Maar je mag ook nog iets gróóts bedenken. ¨Nou,¨ bedacht Henk, ¨mijn PSP is versleten. Ik wil graag een nieuwe PSP.¨

Een paar dagen voor het grote feest bestudeerde ik de 'versleten' PSP en vroeg Jan om raad. Wat was er nu precies versleten aan dat ding? De oplader bleek kwijt. Dat is geen punt. Zo'n ding is voor een paar euro te koop. ¨Maar is dat dan alles wat eraan kapot is?¨ vroeg ik. Nee, het joystickje (of hoe noem je dat ding) was óók kapot. Oei, dan wordt het al moeilijker. Als je zoiets wilt laten repareren ben je in de regel meer kwijt dan dat het ding waard is. Dus ging ik toch maar op zoek naar een 'nieuwe' PSP op Marktplaats. Ik vond een mooi, nauwelijks gebruikt exemplaar. Compleet met spellen, doos, hoes, oplader en extra geheugen. De koop was snel rond en woensdag kwam het pakje aan. Super!

Het kado viel in goede aarde. Oh, wat vond Henk het mooi :-).




En de bellenblaasspullen kreeg hij ook!






De verjaarsvisite kwam 's morgens gezellig op de koffie met taart. Taart die ik al vroeg op een holletje bij AH was gaan kopen. Bakken was er deze keer niet bij. Maar dat is een verhaal op zich. Want drúk dat ik het deze vakantie toch heb :-).

Voor het voordeel hoef je trouwens niet zelf te gaan bakken. Of ik had gewoon mazzel. Dat weet ik niet. Ik kocht een appelkruimelvlaai uit de aanbieding voor 4,49. En voor de heerlijke aardbeienslagroomvlaai betaalde ik ook zoiets. Die was namelijk in de aanbieding én ook nog eens 35% afgeprijsd. Een mooie 'acht' erop en klaar was ik.



Henk genoot volop van de aandacht en de kadootjes. Heerlijk om te zien. 's Middags kon hij fijn met zijn nieuwe spullen spelen. Dat kwam goed uit, want ik moest nog voor Terdege werken. En...bakte alsnog een taart (voor de kookrubriek).



Het kan verkeren...

dinsdag 5 augustus 2014

Het verveelt nooit

Vrijdag hadden we weer een stranddagje. Dat verveelt ons nooit. Nu is 'dagje' wel wat teveel gezegd. Willem had een middag vrij gevraagd, maar moest 's morgens naar een storing in Heerhugowaard. Dat liep allemaal nogal uit waardoor hij pas na 14.00 uur thuis was. Maar niet getreurd. Dat is evengoed een mooie tijd om nog naar Ouddorp te rijden. Tegen de tijd dat je je daar dan installeert gaan de meeste mensen al naar huis en heb je het strand nagenoeg voor jezelf!

's Morgens hadden we al contact gehad met onze vrienden Ellen en Marco. Zij hadden ook wel zin in een dagje strand. We hadden uitgelegd waar we altijd zitten en zij zouden zich daar vast installeren. Toen zij daar halverwege de ochtend kwamen bleek het er heel druk en ze konden geen parkeerplaats vinden. Daarom streken ze een stuk verderop neer. Geeft niet. We zouden elkaar wel vinden.

Willem hoefde zich enkel maar om te kleden, want verder stond alles klaar om in de auto gelegd te worden. Een grote teil met pastasalade als avondeten. Normaal gaat de skottelbraai mee, maar die was in gebruik bij Leendert en Hans op de camping. Pastasalade is ook lekker. Verder natuurlijk weer veel drinken, scheppen, visnetjes, kleden, strandlakens en de hele mikmak. Er ging een vriendje van Jan mee en we moesten ook nog even langs mijn broer en schoonzus om daar Maria en nichtje Noah op te halen. Bovendien ging Noah's hond Guusje mee. Wat fijn dat we een grote auto hebben!

Eindelijk kwamen we in Ouddorp aan. We hadden al wat appjes heen en weer gestuurd naar Ellen om uit te vogelen waar Marco en zij nu precies waren neergestreken. We hadden een hele beschrijving gehad, inclusief coördinaten. Volgens Willem was het in de buurt van Ellemeet. Maar daarna appte Ellen dat haar telefoon bijna leeg was en verdween het contact. Geen nood, dachten wij. We installeren ons gewoon op ons oude, vertrouwde plekje. Daar hoef je namelijk niet ver met je spullen te slepen. En daarna zou Willem op zoek gaan naar Ellen en Marco en ze bij 'ons' plekje brengen. Zo gezegd, zo gedaan. Alleen...Ellen en Marco waren niet te vinden. Samen met Maaike heeft Willem goed op de aangewezen plek rondgekeken. Maar helaas. We bleven dus met z'n achten.

Het was weer als vanouds genieten. Alleen was het een stuk kouder dan vorige keer. Dat was voor niemand een probleem (ze liepen totdat we om een uur of half 9 weer naar huis gingen gewoon in hun zwembroek/badpad), alleen voor mij. Ik ben een enorme koukleum en was vergeten iets warms mee te nemen om aan te trekken. Gelukkig lag er nog een vest van Willem in de auto. Dankbaar trok ik het mij mijlen te grote vest aan. De kinderen lachten zich naar om hoe ik eruit zag. Maar mij kon het niet schelen. Op den duur kreeg ik het zelfs met vest koud en heb ik nog een tijdje in de auto gezeten. Nooit meer mijn warme vest vergeten dus!! Ik heb besloten om nu echt eens een 'wij gaan naar het strand-checklist' te maken. Dan hoef ik nooit meer na te denken over wat er al dan niet mee moet!








Kijk, en dit waren de 'stoelen' die Marco alvast voor ons gegraven had. Maar die hebben we dus alleen maar op onze telefoons gezien, helaas..