maandag 22 januari 2018

Mengelmoes

Vorige week was een aparte week. Mijn gedachten werden gedomineerd door het ongeluk, wat Leendert z'n collega's overkwam. Vooral de eerste dagen had ik continu een steen op mijn hart, vanwege het grote leed, zo heel nabij. Pas op woensdag kwam er weer plaats voor andere dingen. En als ik dan terugkijk in mijn foto's van de laatste 10 dagen, dan valt het me weer op, hoeveel dingen er dagelijks de revue passeren. En vooral ook de verscheidenheid is opmerkelijk. Het is met recht een mengelmoes! Leuke dingen, saaie dingen, noodzakelijke dingen, bijzondere dingen, emotionele dingen, sleur-dingen, binnen-dingen, buiten-dingen, vrouw-dingen, moeder-dingen, oma-dingen, familie-dingen. Ik maak een kleine selectie om weer ''bij'' te bloggen. Om beter bij te blijven zou het fijn zijn, als ik m'n laptop weer terug had. Maar helaas is die nog in reparatie. Nog even afzien dus en af en toe me achter Willem z'n computer installeren :-).

Ik bak sinds 1999 al ons brood zelf. Dat is dus een echt routineklusje. Meestal worden het gewoon bruine broden, al dan niet met zaden/pitten erover of erdoor. Voor de zondag wil ik nog wel eens speciaal brood bakken. Dit vlechtbrood is gemaakt van zes strengen deeg. Zo'n brood op de ontbijttafel maakt het meteen feestelijk.



En ook nog maar wat gewone broden ;-).
Maaike heeft al heel lang een huur-instrument: een cello. Hij moest naar de cello-winkel voor onderhoud en Maaike informeerde naar de aankoopprijs. Hoewel het nog altijd een flinke hap was, heeft ze de knoop doorgehakt. Eigenlijk had ze een spaarpotje aangelegd om een autootje te kopen. Maar het werd een cello. In elk geval een stuk waardevaster :-). Willem en ik gingen de cello ophalen. De winkel, De Lutiers, bestaat juist 30 jaar. En daarom kregen we niet alleen de cello, maar ook een kadootje mee. In de auto maakten we het schatkistje open. WOW!!! Zo bijzonder!! Een kam (deel van een strijkinstrument, waar de snaren over lopen) en dan ieniemienie gefiguurzaagd. Een echt kunstwerkje! Het staat nu te pronken in Maaikes kamer.

's Avonds, toen Maaike uit haar werk thuis kwam, moest er METEEN cello gespeeld worden :-). De jas belandde op de bank, Willem sprong achter de piano, Dirk (die juist ook bij ons was) greep een blokfluit. En...oefenen maar!!


De puzzel van de kerstman was af en er werd een nieuwe op tafel gelegd. Vooral Maria heeft de smaak te pakken. Binnen twee dagen was ook de nieuwe puzzel al weer af.



Trijnie en ik gingen naar een beurs om nieuwe spulletjes voor de webshop in te kopen en ideetjes op te doen. We zagen veel moois, maakten praatjes en hadden intussen een gezellig moeder-dochter-dagje.




Mijn vriendin Marjolein nodigde mij uit voor een High Tea ter ere van mijn 50ste verjaardag. Wat hebben we het gezellig gehad bij De Wachter in Alblasserdam! Echt een goed idee om zo eens in alle rust en onder het genot van allerlei lekkers bij te praten. Beide hebben we een groot gezin (en ook allebei veel kinderen 'met een etiket') en dit vriendinnen-moment was een super idee van Marjolein! We hebben wel tweeëneenhalf uur gezeten.



Het was sowieso een week van uitstapjes. Zaterdag gingen we met Willem z'n werk naar het Openluchtmuseum in Arnhem. Wij hadden slechts drie kinderen bij ons: Maria, Jan en Henk. Het paste dus mooi in één auto. Onderweg heb ik lekker zitten breien, want woensdag ben ik eindelijk wol gaan kopen voor de poncho met kolkraag, die ik voor Maria zou gaan maken. We hebben uiteindelijk gekozen voor een mooie kleur roze. Ik werk op naadlnummer 6 en het schiet dus lekker op :-). Het Openluchtmuseum was geweldig! Bij aankomst was er eerst koffie/thee met koek in de Kasteelboerderij.



Daarna kon je op eigen gelegenheid het Museum bekijken. Er was in het park veel stormschade van de storm van vorige week.






Daardoor reden de trammetjes niet en was het dus lopen geblazen. We hebben op de plattegrond gekeken naar wat we echt wilden zien en zijn daar zonder omweggetjes naar toe gegaan. We moesten er immers rekening mee houden, dat Maria niet veel energie heeft.

We bekeken de bierbrouwerij (en proefden daar winterbier en jubileumbier).



We bekeken heel uitgebreid het Groene Kruis-gebouwtje. Er kwamen heel wat herinneringen boven! Het was dan ook levensecht ingericht. Er hing zelfs een Lysolgeur!

Het was wel een koude dag. We warmden ons af en toe op bij de vuurtonnen, die overal stonden.



Maar echt warm werden we pas in het Depot. Daar was het heerlijk. En omdat het er ook nog eens heeeeeeeel leuk was (zó nostalgisch allemaal, ik kwam niet uitgekeken) hebben we er echt lang rondgelopen.





Daarna was het lunchtijd. We konden tussen half 2 en half 3 weer in de Kasteelboerderij terecht. We vonden precies nog één leeg tafeltje, toen we aankwamen! Er was een ruime keuze aan het buffet: broodjes, soep, warme worst, allerlei beleg. Willem had mij aangemeld voor een vegetarische lunch, Ik kreeg gefrituurde kaasstengels. Heerlijk hoor. Het was erg genieten.



Na de lunch gingen Jan en Henk schaatsen op het schaatsbaantje. Daar hadden ze enorm naar uitgekeken. Maria en ik liepen over de Zaanse Schans en Willem vermaakte zich in de buurt van de ijsbaan. Ik merkte dat Maria moe werd. We hebben nog een verhaal geluisterd in het Amsterdamse grachtenpand. Daarna zijn we met z'n allen naar de Canon gegaan. Het was inmiddels een beetje gaan regenen en de Canon is overdekt. Het was er vreselijk druk. We werden helemaal overwhelmed door alle prikkels, de mensen, de electronica. Al snel was het duidelijk: de koek was (zéker bij Maria) echt op. Het was ook mooi geweest. We willen zeker nog een keer teruggaan met de kinderen!

Vrijdagavond vierden Willem en ik onze verjaardagen. Er waren erg veel afzeggers vanwege veel zieken. Wij hadden Henk ook drie dagen ziek thuis. Maar verder komen we er tot nu toe nog goed vanaf.

Al met al was het een week vol afwisseling en ook deze week staat er heel wat op de planning. Willem moet woensdag naar Keulen, naar een klant. Dat is toch wel een uurtje of drie rijden. Er piepte een plannetje bij me op en dat heeft inmiddels handen en voeten gekregen. Ik rijd gezellig mee :-). Als Willem klaar is bij die klant, gaan we de Keulse Dom bekijken. Dat is iets wat altijd al op ons wensenlijstje stond. Daarna rijden we naar Limburg en verzilveren daar de hotelbon, die we van de kinderen voor onze verjaardag kregen. Donderdag hopen we dan wat leuks in Limburg te doen. Misschien gewoon wandelen, of iets bekijken, of een stad in. We weten het nog niet.

Nu dus hard aan de slag. Want er moet nog een hoop gebeuren  en geregeld worden, voordat we woensdagmorgen vroeg kunnen vertrekken.

maandag 15 januari 2018

Een vreemde, onvergetelijke, emotionele zondag

Wat hebben wij een onbeschrijfelijke zondag gehad. Ik kan er geen woorden voor vinden. Wat is er gebeurd?

Zaterdag had Leendert een uitje met zijn collega's. Ze hadden het met elkaar geregeld: eerst karten en daarna uit eten. Leendert werkt op een bouwbedrijf en de jongens onderling hebben het fijn met elkaar. Echte maten, dus.

Zondag zou Leendert bij zijn vriendin, Thea, zijn. Ze zijn altijd de ene week bij ons en de andere week bij haar thuis op zondag.

Midden in de nacht van zaterdag op zondag werd ik wakker van de ''ping'' van mijn mobieltje. Dat heb ik altijd op mijn nachtkastje liggen, omdat het ook mijn wekker is. Ik keek op mijn schermpje en zag, dat Leendert geappt had: Ik ben bij Thea, hoor. "Vreemd,'' dacht ik nog, ''dat hij dat schrijft. Dat was toch immers de bedoeling?" Willem was ook wakker geworden en vroeg wat er was. "O, Leendert. Dat hij bij Thea is." Ik had het vage gevoel, dat er iets was. Maar redeneerde: hij wilde zeker even appen, omdat wij verder niets hadden afgesproken over vervoer enzo. Normaal gesproken zou ik even gevraagd hebben, hoe hij het geregeld had. Maar dat was deze keer niet gebeurd. Afijn, Willem en ik dommelden snel weer in.

De volgende morgen stonden we bijtijds op. Willem ging naar beneden en ik ging liggen lezen. Even later kwam Willem met een ontdaan gezicht naar boven: "Teun, een collega van Leendert is vannacht verongelukt."

Neeeeeeeeeeeee.

Wat vreselijk is dit. Echt zo heel erg.

De jongens waren aan het eind van de avond uit elkaar gegaan. Drie jongens reden in één auto naar Ambacht. Maar op de brug tussen Dordrecht en Zwijndrecht ging het mis. Een uur nadat ze uit elkaar gegaan zijn, kregen de mannen bericht van hun baas )*: één collega (20 jaar nog maar) is overleden, een ander zwaargewond geraakt en een derde lichtgewond.

Je begrijpt dat achter deze zinnen werelden van verdriet liggen.

En oh, wat een wonder, als het dan je eigen kind (nog) niet betreft! Iets wat toch de grootste vrees van ouderharten wel is.

Het was door dit gebeuren een erg emotionele zondag. Zo'n groot, nameloos verdriet. Daar kom je niet zomaar over uitgedacht en uitgepraat.

En dan wordt het toch weer maandag. En moest Leendert aan het werk. Uiteraard was er eerst een bijeenkomst bij hem op het bedrijf. Het hele gebeuren heeft ook grote praktische gevolgen, want er zijn ineens drie timmermannen minder in het niet zo grote bedrijf. Eén van de betreffende knullen was Leendert z'n directe werkmaatje. Dus ook in die zin, zal hij er de hele dag mee geconfronteerd worden.

Iedereen is nu weer naar school en werk. Willem zelfs met appeltaart, want hij is jarig vandaag. Zo raar om dan met een feestelijke taart onder je arm de deur uit te stappen. Het voelt allemaal erg dubbel.

Mijn plicht roept. Ik ga dus maar aan de slag. Weliswaar niet met de (ouderwetse) vreugde, die ik zaterdag in mijn werk ondervond. Maar toch. Het moet maar. En het is de oude wijsheid van mijn (allang geleden overleden) oma: werken, eten en slapen. Dat is het beste voor een mens.

)* wij zeggen hier gewoon altijd nog ''baas''. Ik weet het: een hond heeft een baas enzovoorts. Maar hier is ''baas'' zeggen en ''werkgever'' bedoelen helemaal hetzelfde.

woensdag 10 januari 2018

Toeval bestaat niet!

Als hier iemand weleens het woordje ''toevallig'' gebruikt, wordt er meteen geroepen: "Toeval bestaat niet!" Wij geloven en belijden, dat God alle dingen bestuurt. En als ik zeg ''alle dingen'', dat bedoel ik dat letterlijk: er valt geen haar van ons hoofd en geen musje van het dak, zonder Zijn wil.

Die besturing van God is iets, wat we regelmatig opmerken. Iemand die niet in God gelooft zou in zo'n geval dan wellicht zeggen: "Toevallig, zeg!'' Wij zeggen dan: "Bijzonder dit, zeg!"

Gisteren maakte ik zo'n bijzonderheid mee:

Al heel lang heb ik de wens om Hebreeuws te leren. In de tijd dat ik op de Middelbare School zat, werd er op onze school facultatief Hebreeuws gegeven. Je kon dat dus buiten het gewone lesprogramma om volgen. Ik meen me te herinneren, dat dat vanaf de derde of de vierde klas kon. Ik keek ernaar uit om Hebreeuws te leren. Latijn en Grieks volgde ik al tijdens de gewone lessen. Hebreeuws leek me een mooie, maar ook een logische, aanvulling. Helaas vertrok in het jaar, dat ik Hebreeuws erbij kon nemen, de docent. Hij werd predikant. Met zijn vertrek, verdween ook de mogelijkheid voor het volgen van Hebreeuwse les. Het verlangen om Hebreeuws te leren, bleef bij me sluimeren.

In september kwam het verlangen weer boven piepen. Ik zocht op internet naar een studiemogelijkheid voor Bijbels Hebreeuws en kwam een cursus tegen, die me wel wat leek. Er hing echter best een prijskaartje aan. Daarnaast hoorde er een behoorlijke studielast bij. En tenslotte zou ik er heel regelmatig een dag voor naar school (dus uit mijn huishouding) moeten. Ik heb er lang over nagedacht en besloot het tóch (nog) niet te doen. Vooral de studielast vond ik bezwaarlijk. Ik zou mijn tijd beter aan andere dingen kunnen besteden, was mijn conclusie.

Maar...
Nu het bijzondere!

Gisteren plofte er een dikke envelop op de deurmat. Daar kwam een heel bijzonder kado uit: een lesboek Bijbels Hebreeuws!


Zomaar een kado van een bloglezeres, die al langer op haar hart had om mij dit boek kado te doen. En nú was het de tijd. Ja, dat is voor mij toch echt niet toevallig, hoor, dat ik juist nú dat boek kreeg. Dat vind ik ronduit bijzonder. De bezwaren tegen de cursus die ik op internet vond, zijn ook direct verdwenen. De studielast is net zo zwaar als je dragen kunt. Ná dit boek, kun je gewoon verder, als je dat wil. Dit is een heel fijne kennismaking, die volgens de titel van het boek zes dagen zou duren. Maar dat duurt bij mij wellicht zes weken, of misschien wel zes maanden. Maar dat geeft niet.

Ik had gisteren geen tijd om in het boek te kijken. De planning stond strak, omdat we ' s avonds naar de kerk wilden. Ook vandaag had ik een erg strakke planning. Ik was van 9 uur tot 13.00 naar het ziekenhuis en vanmiddag van 15.00 uur tot 17.30 wéér. Toch vond ik gaatjes om even in het boek te neuzen. Wat ik er nu van gezien heb, maakt me heel enthousiast. Ik denk, dat ik hier echt blij van ga zijn. Wat is taal toch iets ontroerend moois.

Ook morgen ben ik minstens een halve dag kwijt aan ziekenhuisbezoek. Maar er zit twee uur wachttijd in. Vorige keer nam ik mijn laptop mee, om in het ziekenhuis wat werk te kunnen doen. Maar eergisteren sneuvelde mijn computer. Al typend, deden ineens de ''a'' en de ''s'' het niet meer. De laptop kan nu dus niet mee, maar mijn boek wel! Zo kom ik die twee uur wachttijd vast aangenaam door :-).

Ik heb mijn laptop (chromebook) ter reparatie aangeboden. Hij is weliswaar bijna 5 jaar oud en in feite dus bejaard. Maar ik heb nooit iets aan het ding gehad en hij werkte nog helemaal naar mijn zin. Ik hoop maar, dat hij nog te repareren is. Het opsturen naar de leverancier was trouwens een fluitje van een cent. Online kon ik een retourformulier aanvragen. Dat kon ik, samen met het verzendetiket, printen. De originele doos had ik bewaard. Dat doe ik eigenlijk met alle apparaten. De originele verpakkingen bewaar ik bovenop de stalen rolluikkasten in de garage. Het is ideaal, als er een apparaat kapot is, en je kunt het zó in de verpakking steken en naar de leverancier terugbrengen of sturen. Ik bewaar aankoopbonnen trouwens ook altijd in die lege dozen. Alles zó voor het grijpen.



Als nu ook de zóveelste verdwenen fiets in ons gezin weer terecht zou komen....zou ik helemáál blij zijn. Wat is het toch altijd balen, zulke dingen!! :-(

maandag 8 januari 2018

Keukenwerk

Vandaag zou het dan de eerste gewone dag, ná de kerstvakantie moeten zijn. Zoals je vast al begrijpt: dat was hier niet echt het geval :-). Er ging zegge en schrijve één kind naar school: Henk. Nou, vooruit, dik na tienen vertrok er nog één: Koos. Verder had ik Hans ziek thuis, had Maaike vrij, zit Maria nog thuis en had Jan nog een dagje vrij. In plaats van stevig huishouden, was het nog even halfslachtig als vorige week!

Behalve het gewone was- en opruimwerk, deed ik veel keukenwerk. Dat heeft er alles mee te maken, dat ik voorraden wilde opmaken/verwerken. De achterdeur is al twee weken behoorlijk versperd door kisten appels, sinaasappels, bananen, enzovoorts. En ik verlangde vrije doorgang. Ik heb de boel eerst maar eens geïnventariseerd. Ik had een kist mandarijnen staan, die werkelijk niet te pruimen waren. Heel droog en echt vies. Met pijn in het hart heb ik de hele kist in de groene container gegooid. Er kwam een doos sinaasappels voor de dag, die ik vergeten was. Er zaten een paar schimmelexemplaren tussen, die ik eruit gevist heb. Ik heb op mijn to-do-lijstje gezet, dat ik elke dag 2 liter sinaasappelsap pers. Aan het einde van de week is dan die doos vast wel leeg en heb ik nog een krat verse perssinaasappels staan voor DV volgende week. Wat een rijkdom, nietwaar?


Er staan verder nog 5 kratten appels, die gemoest moeten worden. Op mijn to-do-lijst: elke dag een krat appels wegwerken. Dat zal lekker opruimen! Krat één heb ik vandaag onderhanden genomen en leverde 6 grote potten en een schaal moes op. Fijn!





Als ik dan eenmaal bezig ben in de keuken, ben ik moeilijk te stoppen. Ik had krachtige bouillon getrokken (van 2 schenkels). Speciaal voor zieke Hans, maar ook voor Maria, die veel soep eet. En verder is iedereen hier eigenlijk wel soep-fan. Ik haalde de laatste zak tomaten uit de vriezer en brouwde een grote pan heerlijke tomatensoep. Daar hebben we bij de lunch meteen al van gegeten. Soep bij de lunch vind ik echt een vinding. Niet alleen omdat je er zo lekker warm van wordt en opkikkert van de zouten, maar ook, omdat soep zo´n ideale manier is om van je oude brood af te komen. Lekker ´soppen´ in de soep :-).


Als laatste kookte ik ook nog even een griesmeelpudding met vruchtjes. Vruchtengriesmeel is een nieuw product in de shop en Willem wilde vanavond foto´s maken. Dus moest er pudding gekookt worden. Geen probleem!


Toen moest ik toch echt de keuken uit! Twee meiden stonden achter me te dringen :-). Maria en haar vriendin Noah wilden samen een taart gaan maken. Ze hadden op de facebookpagina van Laura´s Bakery (daar zijn ze fan van) een indrukwekkende oreotaart uitgekozen om te bakken. Het was echt een middagvullend programma. En al ging het niet helemaal van een leien dakje (ze zijn nog niet zo heel ervaren), ze hadden er veel plezier in en het resultaat mocht er wezen!


Vier lagen! Nog niet superstrak,
maar een kniesoor, die daarop let!

Een andere uitloop/nasleep van de Kerstvakantie vormt de puzzel, die op tafel ligt. Nog een paar stukjes, dan is hij af. Wat mij betreft wordt dan meteen een volgend exemplaar op tafel gelegd. Zo gezellig! Steeds is er wel iemand, die een paar stukjes past :-).


Aan het einde van de middag ben ik de pakjes bij het postkantoor gaan brengen en meteen even bij de groentenboer langs gegaan. Die belde, dat er nog één en ander voor me was. Helemaal goed, als het maar niet véél is! Want ik ben immers net zo fanatiek aan het ruimte maken! Nee, het was niet veel, verzekerde Ria me. En dat was ook zo. Een mooie portie met o.a. bloemkolen, witlof, bosuitjes, mango´s en nog zo het één en ander. Dat komt vast wel op. 

Ik reed ook nog even langs de Dirk. Willem heeft vaak last van koude voeten, als hij boven achter zijn buro zit te werken. En aangezien hij elke week één thuiswerkdag heeft, waarop hij de hele dag aan zijn buro werkt, is dat niet fijn. Ik had gezien, dat er bij de Dirk Spaanse sloffen waren voor maar 1,99. Het proberen waard. Het was flink in de bak grabbelen voor de juiste maat. Er waren nog twee dames aan het grabbelen en we maakten een gezellig praatje.

Ik zag dat de Oetker taart-pakken voor monchoutaart en kwarktaart in de aanbieding waren. Lekker foute taarten, maar oh, zo handig. Zeker voor als je een stuk of drie, vier taarten te maken hebt voor een verjaardag. Dan is het makkelijk, om in elk geval één zo´n smijt-maar-in-elkaar-taart erbij te hebben. Ik nam twee pakken voor monchoutaart en 1 voor aardbeienkwarktaart. 

Ziezo. Tijd om het avondeten klaar te maken. Wij hadden vandaag restjesdag. Een restant zuurkoolstamppot, een restant preischotel, een rest ingevroren erwten. Samen met een klein pannetje gekookte aardappels en 7 worstjes uit de hamsteraanbieding van vorige week, leverde het een smakelijke maaltijd op. O ja, ook nog die schaal appelmoes maar op tafel gezet. Die ging schoon op :-). Er stond nog vanillevla en een klein restje perzikenyoghurt. Alles verdween als sneeuw voor de zon. Fijn als zo langzamerhand het overzicht weer terug komt!


vrijdag 5 januari 2018

Tellen, tellen, tellen

Enigszins halfslachtig ben ik de afgelopen dagen weer aan het werk gegaan. Halfslachtig vanwege vakantievierende kinderen, waardoor ik niet in mijn gewone huisvrouwenflow kom. Maar goed. Ik heb dan toch mijn best gedaan om een toren van wasgoed weg te werken. Er stond woensdag een flinke berg op me te wachten.


En die berg bleek bij nader inzien slechts een selectie... Toen ik alle slaapkamers afgestruind was, kwam er minstens nog zo´n berg wasgoed voor de dag. Welkom 2018 :-)).

Ik bakte weer gewoon bruin brood. De oliebollen, appelflappen, kerstbroden en andere luxe snoeperij is op. Maar er is niets mis met een lekkere, vers gebakken bruine boterham, toch?

Ik trok een stevige kippensoep voor Hans, die al een week grieperig en snotterig is.

Ik maakte ook weer advokaat voor de shop. In de wintertijd een wekelijks terugkerend karweitje, waar ik beslist geen hekel aan heb.


En vandaag was het de dag van het balansen. Tellen, tellen, tellen dus! Trijnie kwam me een dagje helpen. Dat was super fijn. Ze noemde steeds een product van de lijst. Ik telde de voorraad daarvan. En Trijnie gaf het aantal in in de computer. Alle zakken meel, zakken zaden, zepen, flessen sap, potjes jam, bakblikken, zakken snoepjes, zakjes kruiden enzovoorts enzovoorts zijn geteld!! Het was een hele klus en het is heerlijk om achter de rug te hebben. Nu kunnen we met een schone lei aan het nieuwe jaar in de shop beginnen.

Intussen had Maria ook zin om iets te doen. Iets waar we op de familie-opruimdag niet aan toe waren gekomen. De voorraadlade onder mijn gasfornuis was één grote rommel en kon nauwelijks meer dicht. Maria heeft de la leeggehaald, alles nagelopen, halve pakjes bij elkaar gedaan enzovoorts. Nu heb ik keurig opgeruimde lade en zelfs ruimte over! Oh, wat een heerlijkheid!


Ik had (natuurlijk ;-)) nog allerlei plannetjes voor in de kerstvakantie. Maar lang niet alles is uitgevoerd. Soms helpt het om iets net even wat slimmer aan te pakken. Zo moest ik nog op stap voor schoenen voor Henk. Hij loopt op gympen. Niets mis mee, maar niet fijn als het gaat vriezen of als er sneeuw komt. Wegens gebrek aan tijd heb ik nu maar online geshopt. En er meteen schoenen voor Jan bij besteld, die eigenlijk ook best echte winterschoenen kon gebruiken. De schoenen waren al afgeprijsd, maar nu was ook het tweede paar nog eens voor de halve prijs. Zodoende heb ik nu twee paar fijne, warme, hoge schoenen voor 80 euro en het heeft me hooguit 10 minuten gekost. Kon ik dat toch mooi van mijn lijstje strepen!

Wat ook op mijn verlanglijstje stond: wol kopen om een poncho voor Maria te breien. Ik bedacht vanavond om 10 over half 9, dat dat best nog even kon. Gelukkig checkte ik de website van de wolwinkel: gesloten! Helaas. Misschien lukt het morgen nog.

Ik heb inmiddels geleerd om te kijken naar alles wat wèl gebeurd is, en niet naar alles wat nog móet. Met een groot gezin komt er zo snel iets tussen, dat een planning nooit méér is dan een verlanglijstje of een grove raming. Wat vandaag niet lukt, komt heus morgen wel. Of overmorgen. Of volgende week. Het geeft niet :-).

woensdag 3 januari 2018

50!

Gisteren was mijn 50ste verjaardag. We hadden een erg gezellige dag. Iedereen was vrij en er was geen planning. We keutelden allemaal maar wat aan :-).

Willem maakte ontbijt klaar voor op bed. Gewoon simpel havermout, zoals we dat zo graag lusten.  Met voor de feestelijkheid er een glaasje sinaasappelsap bij.

Terwijl ik een bad met heerlijke rozemarijn-badschuim nam, is Willem bloemen voor me gaan halen. Zowel ontbijt op bed als bloemen van Willem is iets uitzonderlijks en daarom extra genieten!



De post bracht een mooi kado. Wat voelt dat feestelijk, een koerier met een pakje voor jou!

We dronken koffie met restanten aan taart en koek van Nieuwjaarsdag en daarna splitste het gezin zich op. Trijnie kwam Maaike halen. Zij gingen stadten en chillen, zeiden ze. Ze hebben er vervolgens een lange middag voor uitgetrokken om een speciaal kado voor mij te kopen: mooie zwartleren handschoentjes (echte snoeppies!) en een verwennerij van Lush.

Leendert, Hans en Henk vertrokken naar de Mediamarkt voor een rondje inspiratie opdoen. Kijken, kijken en niet kopen, dus :-).

Willem en ik gingen naar Roukens Optiek. Willem z´n ogen zijn achteruit gegaan. De laatste tijd las hij toch wel een heel speciale vertaling van de Bijbel :-)). Tijd dus voor een oogmeting en meteen een nieuwe bril. Na de meting bleek die nieuwe bril inderdaad geen overbodige luxe. Wat zal het fijn zijn, als hij straks weer normaal kan lezen, piano spelen en achter z´n beeldscherm werken zonder daar met z´n hoofd achterover (om door het leesgedeelte te kijken) achter te zitten!


Terwijl we nog bij Roukens waren, kreeg ik een appje van Maria: zijn jullie al klaar? Oma is er! Ok, ok, we komen er al aan :-). Het werd het een dagje van bijna aaneengesloten koffiemomentjes,  zo ongeveer.

´s Avonds gingen we met mijn brussen en aanhang uit eten bij van der Valk in Dordrecht. Nu we geen ouderlijk huis meer hebben (wat is dat een leegte, deze dagen :-( ), gaan we aan het begin van het nieuwe jaar met elkaar uit eten om elkaar Gelukkig Nieuwjaar te wensen. Om de beurt kiezen we een restaurant en deze keer waren wij aan de beurt om te kiezen. Van de Valk bleek een heel goede keuze. We hebben erg genoten. Heerlijk eten, prachtig opgemaakte borden, fijne stoelen, lekker warm, geen hinderlijke muziek, rustige sfeer. Ik had een ronde tafel aangevraagd, zodat we met z´n achten goed in contact waren met elkaar en elkaar ook goed konden verstaan. We hebben de hele avond gezellig gepraat. Enorm veel herinneringen op zitten halen...

Het voorgerecht van mijn broer.
Kreeft.

Ik hou het bij vegetarisch.
Geitenkaas in filodeeg.

Mijn heerlijke, aparte, nagerecht!
Olijfijs en een witte Bros

Willem ging voor de sorbet en nam er twee!
Grapje, nepnieuws!
Eén was er van mijn schoonzus :-))

Ook deze avond werd ik weer verwend. Van mijn zussen kreeg ik boeken, die op mijn verlanglijstje stonden. En van broer en schoonzus een boekenbon. Daar ben ik ook heel blij mee, want ik spaar voor twee boeken, die samen maar liefst 149 euro kosten. Dat is nog even doorsparen dus ;-).


Trijnie appte, of we na afloop nog even bij haar langskwamen. (Ze woont op een steenworp afstand van van der Valk.) Ze had nog een doos oliebollen en appelflappen enzo die niet opkwamen. Nou, daar hebben we dus nog even een piepklein ommetje voor gemaakt en daarna reden we naar huis. Het was nog lekker vroeg (voor tienen) en dus heb ik me heerlijk geïnstalleerd onder m´n wollen deken en bij de fijne leeslampjes, die we nu bij ons bed hebben, en ben in een nieuw boek begonnen te lezen.

Maar nu is het gedaan met luieren, rustig aan doen, bakjes koffie drinken en verwennerij. De plicht roept. (de wasmand hoor ik zelfs schreeuwen ;-)). Willem is weer naar z´n werk vertrokken. Kortom: aan de bak!

Maar eerst wil ik nog iedereen heel hartelijk bedanken voor alle wensen, felicitaties en lieve woorden. Ongelofelijk hoeveel facebookberichtjes, e-mailtjes, messengers, kaartjes enzovoort er kwamen en nog steeds binnenkomen. Wat een warmte! Heel bijzonder! Weet dat ik het enorm waardeer en dat alles met aandacht wordt gelezen!

maandag 1 januari 2018

2018


Alle lezers wens ik
een Voorspoedig Nieuwjaar!


De eerste dag van 2018 is alweer bijna voorbij.  Traditiegetrouw was de eerste dag van het nieuwe jaar een drukke dag voor mij. We krijgen dan Willem z´n familie over de vloer, omdat schoonmama op deze dag bij ons is om de nieuwjaarswensen in ontvangst te nemen.

Dit jaar was het een behoorlijke plannerij, omdat de zondag er vlak vòòr viel. Maar het is allemaal goed gekomen. De wekker liep ´gewoon´ om 5 uur af en eigenlijk vond ik dat niet erg. Dat is immers mijn gewone maandagochtendroutine. Om half 9 was alles kant-en-klaar, konden we ontbijten en daarna naar de nieuwjaarsdienst in de kerk, die om 10 uur begon.

Het was leuk om vanmiddag weer veel familie te ontmoeten. Het was een komen en gaan. Aan het einde van de middag zaten we als afsluiter nog met 15 man aan de erwtensoep, die ik vrijdag had gekookt. Ideaal, zo´n grote pan soep :-). 

Vanavond zat de huiskamer vol met eigen kinderen. Morgen is iedereen nog een dagje vrij. Extra gezellig, want ik hoop dan jarig te zijn. Een kroonjaar: 50. Ik doe er niets aan, maar natuurlijk is het gezellig om iedereen thuis te hebben en wat aan te rommelen. Maria en Jan willen nog een voorraadje oliebollen bakken. De bollen die ze zaterdag bakten zijn al op en het oliebollenvet zit toch nog in de frituurpan. Dan is het een kleine moeite om nog een baksel te doen. Ze doen maar, hoor :-). Zelf heb ik zegge en schrijve 1 oliebol op. Er moet nog 1,3 kilo af, voordat ik op mijn gewone gewicht zit. En dus snoep ik nog even een poosje niet. Ik heb er geen enkel probleem mee, moet ik zeggen. Het is heerlijk om nagenoeg suikerloos te eten, als je er eenmaal (weer) aan gewend bent.

Morgenavond gaan we met mijn brussen en aanhang uit eten, om elkaar Gelukkig Nieuwjaar toe te wensen. Het is nog steeds zo´n groot gemis, om geen ouderlijk huis meer te hebben, waar je elkaar kon ontmoeten. Ook voor onze kinderen is het niet leuk. De neven en nichten zien elkaar veel te weinig. Het is dat je tegenwoordig makkelijk contact houdt via bijvoorbeeld een familie-app. Maar dat blijft toch surrogaat.

2018 is niet alleen een kroonjaar voor mij, maar ik hoop ook een heus blogjubileum te vieren: 10 jaar Eenvoudig Leven Blog. Het is zo leuk, om terug te lezen. Wat is er veel gebeurd! Tien jaar terugkijken op je gezinsleven stemt weemoedig. Vanmiddag zat ik nog op te halen, hoe het was, toen we hier pas woonden en we 6 kinderen in 7 jaar hadden gekregen. Hoe speelde ik dat ooit allemaal klaar. Het kan niet anders, of ik was de hele dag aan het luiers verschonen, neusjes vegen, hapjes/papjes/de borst geven, kinderen in bed stoppen, uit bed halen, naar school brengen, van school halen. En naast die zes kleine koters, waren er ook nog 3 jonge pubers, die aandacht nodig hadden. Geen idee, hoe ik dat ooit heb gedaan :-). Dan heb ik nu eigenlijk maar een rustig leventje! Alhoewel het zorgen voor de kinderen altijd doorgaat. Alleen zijn het andere zorgen, als je kinderen groot zijn. Toentertijd was het vooral lichamelijk topsport, nu is het meer (mee)denkwerk. De ene keer heb je meer je zorgen over je ene kind, de andere keer over een ander. Ook de mooie dingen veranderen. Verheugde ik me ´vroeger´ over een eerste stapje of over een mooi schoolrapport, tegenwoordig maakt het me vooral blij, als ik (zoals ik in mijn vorige post ook schreef) liefde en eensgezindheid ervaar. Maaike, die vanavond aanbiedt, om Leendert z´n vriendin even thuis te brengen. De jongens die met elkaar herinneringen ophalen. De interesse in elkaars plannen en gezondheid. Dat.

En zo schuiven we langzaam maar zeker een plaatsje op. Nou ja...langzaam? Het gaat bloedsnel! Ik hoor het mijn ouders nog zeggen: ¨Voor je het weet, ben je oud.¨ Ik geloof dat ze gelijk hebben. Oud voel ik me zeker nog niet. Maar 50 is toch echt niet piep meer :-(.

dinsdag 26 december 2017

De zegen van saamhorigheid

Als er iets is, waar ik blij van word, dan is het toch wel, als ik merk dat er in ons gezin liefde en saamhorigheid is. Ik besef ook, dat het onbetaalbaar en zeer kostbaar is. Iets, wat je moet koesteren en voeden. Er is maar weinig voor nodig, of er is onherstelbare ruzie en verdeeldheid.

Ik kan me nog goed herinneren, dat mijn ouders dat ook altijd heel belangrijk vonden. Ze deden er ook alles aan om een goede sfeer te behouden. Ze organiseerden familiesamenkomsten rond hun verjaardagen en met Nieuwjaarsdag. En je kon ze geen groter kado geven dan ze te laten merken, dat je van hen en van elkaar hield.

Wat ben ik er blij om, dat we die lieve mensen in de laatste maanden van hun leven samen konden verzorgen. Dat voor niemand van ons daarin ook maar íets teveel was. En dan nog is het voor mijn gevoel en wat mijzelf betreft: tekort geschoten. Heus, je doet voor je ouders nooit iets teveel! Maar van wat we gedaan hebben, hoeven we nooit spijt te hebben. Het heeft hun ziekzijn en lijden nog wat verzacht. Mijn vader heeft dat ook verschillende keren uitgesproken, dat hij zoveel liefde van zijn kinderen ervoer.

Zaterdag hebben Willem en ik ons op onze beurt ook mogen verheugen in de saamhorigheid onder onze kinderen. Ze hebben met elkaar een hele dag in huis en tuin gewerkt en zo werk gedaan, waar we niet aan toe kwamen. Bijna iedereen deed mee. Alleen degenen, die zaterdag moesten werken in de (kerst)drukte op hun werk, waren uiteraard niet van de partij. Die maakten zich elders nuttig. Verder was iedereen er: kinderen, (a.s.) schoonkinderen en zelfs de kleinkinderen :-).

Er is veel werk verzet.

De mannen waren vooral buiten bezig. Naast ons huis hebben drie Prunussen gestaan. Die werden echter veel te groot en beschadigden op den duur ons huis. Na de bloei, afgelopen voorjaar, zijn ze alvast omgezaagd. Maar de stronken waren blijven staan. En juist die stronken zorgden ervoor, dat het muurtje naast ons huis scheef ging staan en ook afgebrokkeld was. Ze moesten er dus uit. Omdat het op een onmogelijk plekje was om met een graafmachientje te werken, was het puur handwerk. Het was een loodzware klus, om de stronken uit te graven en daarna het muurtje recht te krijgen. Maar het is gelukt!! Er moet nog wel iets aan dat muurtje gedaan worden, om de beschadigingen te herstellen. Maar dat is van later zorg.




De vrouwen waren binnen bezig: POETSEN met hoofdletters :-). In de douche werd elke voeg met een tandenborstel uitgeschrobt. Een monnikenwerk, maar met een prachtig resultaat.


De ramen werden gezeemd, de shop werd helemaal opgeruimd en gerestyled, de keuken gepoetst, slaapkamers opgeruimd enzovoorts, enzovoorts. Intussen heb ik me nuttig gemaakt door de opgelopen was en strijk helemaal weg te werken. Iets waar ik ook super blij mee ben, dat ik daar op deze dag zo tijd en gelegenheid voor kreeg. En verder zorgden Willem en ik uiteraard voor de catering. Je moet tenslotte goed zijn voor je harde werkers :-). ´s Middags zaten we met z´n vijftienen aan de lunch. Er was soep, er waren pannenkoeken en natuurlijk lekker zelfgebakken brood.



En ´s avonds zaten we met z´n zeventienen aan de zelfgemaakte, zaterdagse patatten. De laatste dit jaar, want komende zaterdag wordt de frituur gebruikt voor de oliebollen.

Na het eten bakte Maria nog een appeltaart en ikzelf nog een kerstbrood.



Dat waren de enige voorbereidingen, die nog nodig waren voor de kerstdagen. Boodschappen had ik allang in huis. Aan versieren doen we niet. Lekker makkelijk dus. Al die andere kerstdingen, die ´men´ belangrijk vindt en die ons worden opgedrongen door alles en iedereen om ons heen, zijn tenslotte totaal niet belangrijk. Ik heb de afgelopen dagen tenminste niets van dat al gemist. We hebben drie bijzondere kerkdiensten bijgewoond en zaten met een tafel vol kinderen en schoonmoeder in vrede te genieten van heerlijk (maar normaal) eten. Wat kun je nog meer hebben? Het is een extra grote rijkdom, in het besef, dat anderen in groot verdriet kwamen. Een oud-klasgenoot van Dirk kwam gisterenochtend om het leven. Nog maar 27 jaar jong en dan zo in één klap weggenomen.. Mijn gedachten gingen terug, naar de tijd dat ze kind was en weleens bij ons speelde. Dat ze zelfs een keer op Dirk z´n verjaardagsfeestje was. Herinneringen waarvan je niet wist, dat ze ergens nog waren, kwamen stukje bij beetje terug. Het stemt weemoedig en maakt, dat je beseft, dat dát wat je nog hebt, zo heel kostbaar is...

donderdag 21 december 2017

Vanuit het ziekenhuis

Even een logje tikken, terwijl ik zit te wachten in het ziekenhuis. Er is hier vrij wifi en ik heb mijn laptopje (chromebook) meegenomen. Wat een luxe ;-). Ik zit in een restaurant. M´n lege koffiebekertje op tafel. Om me heen er is geroezemoes en door de speakers klinken flarden achtergrondmuziek. Aan het tafeltje naast me zit een vrouw ook op haar laptop te werken. Af en toe voert ze zachtjes een telefoongesprek. Aan het tafeltje aan de andere kant zitten twee meiden gezellig aan de koffie. Het is hier wel even uit te houden. Hoewel ik het wel koud vind en met m´n jas aan zit. Maar dat kun je niet helemaal serieus nemen. Ik heb het namelijk altijd koud en pas bij 30 graden gaat mijn vest uit :-).

Na mijn vorige logje hebben we enorm veel reacties gekregen. Alle reacties zijn met aandacht gelezen en worden zeer gewaardeerd. Maar het is teveel om iedereen persoonlijk te antwoorden. Dat voelt wel een beetje ongemakkelijk, omdat veel mensen hun persoonlijke verhaal aan ons toevertrouwden. Dat voelt als kostbaar. Dat ís ook kostbaar. En het is dus níet dat het niet gewaardeerd is, als je (nu) geen persoonlijke reactie terug krijgt. Veel mensen gaven ook tips over behandelingen en ziekenhuizen/klinieken waar men goede ervaringen mee heeft. Ook deze tips worden zorgvuldig bewaard. Wie weet gaan we ze nog eens nodig hebben.

Het is een heel rare week, nu. Nadat we maandag heel veel tijd in het Sophia hadden doorgebracht, was ik gisterenmiddag zo´n beetje de hele middag met Maria in het Albert Schweitzerziekenhuis. Daar wordt haar lichamelijke conditie in de gaten gehouden door een kinderarts. En vandaag doen we nog een keer een dagje Sophia. Op dit moment is Maria bezig aan het laatste interview. Als dat afgerond is, zijn alle onderzoeken en gesprekken achter de rug en hebben we wat dat betreft even ´rust´ tot na Oud&Nieuw. Ik schrijf bewust ´rust´ tussen aanhalingstekens. Want met zo´n ziek(t)e in huis, heb je domweg geen rust meer. Dat gaat dag aan dag door. Er moet immers elke dag gegeten en gedronken worden. Maar goed. Langzaam vinden we daarin wel onze weg.

Ik merk, dat het best een grote druk op de gezinsleden legt. Alleen al vanwege het feit dat ik nu veel weg ben en als ik er wèl ben, toch wat minder aandacht voor iedereen heb. Het is even niet anders. Om mijn afwezigheid te compenseren doe wat consessies: kerstkaarten schrijven sla ik een keertje over. En de warme maaltijd is steeds zo gemakkelijk mogelijk. Eergisteren bijvoorbeeld zuurkoolstamppot. En gisteren wraps met een heerlijke vulling van tomatenprut met gehakt en bonen. Je hoeft echt niet altijd uren in de keuken te staan om een lekkere maaltijd op tafel te kunnen zetten.

Sommige dingen moeten uiteraard gewoon doorgaan. Ik was dan ook best gefrustreerd, toen mijn wasmachine het vanmorgen niet deed. Dat kan ik er echt niet bij hebben, nu! Het probleem leek simpel: hij pompte niet meer af. Ik hoorde een wat ratelend geluid tijdens het afpompen. Het klonk als een haarspeld of zoiets in de pomp. Normaal is dat geen probleem. Gewoon het water aftappen en het deksel van het pomphuis er af schroeven en de boel schoonmaken. Maar ik kreeg met geen mogelijkheid het deksel van het pomphuis eraf! Ik kon het maar een kwart slag draaien en daarna zat het muurvast. Eerst riep ik Koos erbij. Die heeft meer kracht in zijn knuisten dan ik. Maar ook hem lukte het niet. Toen heb ik een tang gepakt en geprobeerd met behulp van die tang het deksel rond te draaien. Ik zette behoorlijk veel kracht. Zoveel als ik durfde. Maar nee, geen beweging. Tenslotte heb ik mijn witgoedleverancier maar gebeld. Ik belde om 9 uur. Om 10 uur stond de monteur op de stoep. Zelf ging ik 10 over 10 de deur uit, maar Maaike en Koos waren thuis. Even over half 11 zag ik de faktuur in mijn mailbox verschijnen. Zo blij, dat het opgelost is!!! De paar tientjes, die het kostte, neem ik dan graag voor lief. Ik kan gelukkig weer verder met de was!

Het is fijn, dat het bijna vakantie is. Het is nu voor iedereen tenenloperij. Maar in de komende tijd is er in elk geval de ontspanning van even geen vroege wekkers, geen lunchpakketten, geen werkkleding wat altijd maar op tijd weer schoon in de kast moet liggen, geen huiswerk wat overhoord moet worden. Dat scheelt een hoop werk/energie/geregel.

Willem is tussen Kerst en Oud&Nieuw vrij van zijn werk en hoopt twee dagen met Jan weer een stuk Pieterpad te gaan lopen. De grote jongens zijn ook vrij van hun werk. Hans hoopt een paar dagen met een vriend naar Oostenrijk te gaan. Allemaal fijne dingen om te ontspannen.

Voor mezelf heb ik niet veel plannen. Gewoon wat in huis rondrommelen, denk ik. Er is genoeg achterstallig werk. Een deel daarvan hopen we zaterdag met z´n allen op te pakken. Dan willen we met een groepje door huis en tuin rauzen om rommel op te ruimen en ramen te zemen en de keuken te soppen en en en. Heel veel plannen en we zien wel wat er uiteindelijk van terecht komt. Wellicht lukt het ergens volgende week om samen met Maria het materiaal te kopen voor de poncho met kol, die ik voor haar wil gaan maken.

Voor de kerstdagen hoef ik me niet speciaal druk te maken. We eten een beetje uitgebreider en Willem z´n moeder hoopt 1e kerstdag bij ons te zijn. Verder geen poespas. Ik denk, dat ik vanavond nog om een paar noodzakelijke boodschappen ga. Verder heb ik mijn lijst met maandboodschappen gisteren naar de supermarkt gestuurd en die worden, als het goed is, vrijdagmiddag bezorgd. Dan heb ik in principe weer voor een hele maand alles in huis, behalve wat versproducten. Met de groentenboer heb ik afgesproken, dat ik zaterdag om 14.00 uur langskom voor restanten. Het is dus een verrassing wat er met kerst aan groenten en fruit in huis is. Helemaal goed, we (willem en ik dan toch) lusten alles. Behalve tuinbonen. Nou, die zal de groentenboer vast niet hebben :-).

maandag 18 december 2017

Over een warme deken en hoe we leven met ziekte in het gezin.

Nadat ik schreef, dat we te kampen hebben met een ziek kind in ons gezin, kregen we van alle kanten steun. Er kwamen meelevende woorden per e-mail, messenger, app, post en telefoon. Er kwamen kaartjes en zelfs kadootjes. Heel bijzonder. Het voelde echt als een warme deken! En wij kunnen weten, hoe een warme deken voelt :-)). Een paar weken geleden deed mijn zus namelijk haar nauwelijks gebruikte wollen deken van Slaappunt aan ons kado. Zij en haar man vonden die deken veel te zwaar en gingen er erg onder dromen. Nu genieten wij ervan. Wij houden juist van gewichtig ;-). Dus hebben we bovenop die slaappunt deken ook nog eens onze oude (nogal dun geworden) deken liggen en slapen nu onder een heuse dekenvracht. Heeeeerlijk! Net zo heerlijk, als die warme deken van reacties dus!

Inmiddels zijn wij een paar weken verder en weten familie en naaste omgeving van de ziekte in ons gezin af en zal ik ook op deze blog één en ander delen. Ik houd het wat summier, want ziekte is toch best privé. Het gaat om onze Maria. Zij heeft anorexia. En wat is dat een lastig verstaanbare ziekte! Heel moeilijk. Mensen die zich er nooit in verdiept hebben, denken misschien: kwestie van voedsel erin stoppen en dan is het over. Was het maar zo eenvoudig! De zaak ligt behoorlijk gecompliceerd. Niet in het laatste geval doordat er twee kanten door elkaar heen lopen: de psychische kant en de lichamelijke kant. Wie er graag iets meer van wil weten, verwijs ik naar de documentaire Emma wil leven. Deze documentaire is aangrijpend en heftig en laat alle kanten van deze akelige ziekte zien.

In de afgelopen tijd heb ik enorm met Maria moeten ´leuren´. Ik kan er geen ander woord voor bedenken. Het gaat niet goed met haar. Ze is helemaal thuis van school, doordat ze totaal geen energie meer heeft. Desondanks word je met zo´n ziekte, als je eenmaal bij de huisarts bent geweest, op een ellenlange wachtlijst voor hulp gezet. Ik heb alles geprobeerd om eerder hulp te kunnen krijgen, juist omdat ik zie, dat het hard achteruit gaat. Uiteindelijk heeft Maria´s cardioloog vorige week de zaak in een stroomversnelling gebracht. Maria was bij de cardioloog op controle vanwege de Reveal (ingebouwde monitor) die ze heeft en zij constateerde, dat Maria´s hartslag heel traag is. Een bewijs, dat er tekorten zijn, die gevaarlijk kunnen worden. Als al het vet in je lichaam op is, gaat je lichaam je spieren ´opeten´ om zo lang mogelijk de organen te sparen. Je hart is bijvoorbeeld zo´n spier...

Vandaag, binnen 1 week!, waren we (Maria, Willem en ik) op de eetstoornissenpoli van het Sophia Kinderziekenhuis. Het was zeer intensief. We hebben al dan niet gezamenlijk gesprekken gehad van 14.00 uur tot 17.30. En dat, nadat we vanmorgen al heel lang thuis bezig waren met het invullen van allerlei lijsten. Om alleen voor mezelf te spreken: ik moest 9 vragenlijsten invullen en daar was ik van 5.00 uur tot 6.45 ingespannen mee bezig. We waren alledrie compleet gevloerd, toen we dik na half 7 thuiskwamen. Er was eigenlijk een kerstvertelling in de kerk, waar we elk jaar naar toe gaan. Maar dit jaar zijn we blij, dat Maaike met Jan en Henk wilde gaan.

Donderdag wacht ons bij leven en welzijn nóg zo´n dag. Dan zijn we van 11.00 tot 16.00 in het ziekenhuis voor gesprekken met drie verschillende mensen. Intussen loopt er dan nog een aanvraag voor een (lichamelijk) onderzoek bij een kinderarts in een ander ziekenhuis. En dan kunnen we al met al op 10 januari het adviesgesprek tegemoet zien. Gelukkig gaat er intussen al wel behandeld worden, want een diëtist gaat uitrekenen wat Maria precies moet eten om niet nóg meer af te vallen. Dat mag namelijk niet, anders wordt ze opgenomen. Dat willen we natuurlijk het liefst voorkomen. Hopen en bidden, dat het gaat lukken!

Intussen heeft Maria´s ziekte een grote plaats in ons gezin. We moeten het allemaal verwerken en zo onze manier vinden om ermee om te gaan en Maria te steunen. Het is mooi om te zien hoe de gelederen zich om Maria sluiten. Alle brussen staan als een muur om haar heen om haar te beschermen en te steunen. Wat is dat fijn!

Praktisch heeft het natuurlijk ook veel kanten en gevolgen. Maria is hele dagen thuis en ik wil haar niet alleen laten. Ik probeer de dag een klein beetje voor haar in te vullen. Zo heeft ze al mijn afleveringen van de kookrubriek van Terdege (4 jaargangen!) netjes uitgesneden en in een map gestopt. Af en toe bakt of kleurt ze wat. Ook heb ik samen met haar bedacht wat ze minimaal per dag eet. Ze eet totaal andere dingen dan de gewone gezinspot en ik heb soms het gevoel alsof ik een dieetkeuken run: een speciaal menu voor Maria, een aangepast eetprogramma voor Willem die wat moet afvallen (de hoge bloeddruk kwam terug), een eiwitrijk menu voor Koos die wil aankomen (om bij Defensie aangenomen te worden na zijn opleiding), en dan nog een hongerige bouwvakker, een hongerige groenvoorziener en wat ´gewone´ kostgangers te voederen. O ja. Zelf heb ik snoep uit mijn menu geschrapt, want ook ik ging uitdijen :-)). Daarnaast gaat er veel tijd zitten in bezoeken van artsen, lezen van informatie, informeren van school, familie en belangstellenden. Het is, kort gezegd, gewoon heel druk.

Toch gaat het gewone leven ook door en moet er gewerkt worden, zijn er leuke en minder leuke bezigheden, dringende en minder dringende zaken, verjaardagen, gesprekken op scholen en nog veel meer.

Van sommige gewone, dagelijkse dingen heb ik foto´s gemaakt: mijn blog-geheugen. Fijn om zo te zien, dat juist het gewone leven (wat zo bijzonder is) ook doorgaat. Een kleine selectie:

Maria kreeg voor haar verjaardag een kleurboek en krijt en kleurde deze prachtige plaat in (hier nog niet af).


Maaike haalde haar rijbewijs en er was dus taart. Maaike is de zesde in ons gezin, die haar rijbewijs haalt. Alle zes hebben ze het opgespaard van (bij)baantjes. Hier worden namelijk geen rijbewijzen verstrekt aan 18-jarigen die niet roken of anderszins hun papiertje ´verdienen´. Het is bloed, zweet en tranen om dat rijbewijs te bemachtigen ;-). Maaike was er overigens circa 1600,00 euro aan kwijt. Ik denk, dat dat redelijke gemiddeld is.



Ik probeer regelmatig overtollige dingen te lozen (o.a. via m´n marktplaatswinkeltje). Aanstaande zaterdag hebben we hier een poetsfeest. De hele halve familie komt meehelpen om eens lekker met z´n allen alles blinkend schoon te poetsen voor het Kerstfeest. Ha, ha, niet speciaal daarvoor, hoor! Het kwam gewoon zo uit. En die aanstaande poetsdag zorgt er als vanzelf voor, dat er spullen opgeruimd worden. Bij elk ´ding´ wat verdwijnt, word ik blijer.

Regelmatig boeken en andere spullen op MP
Maria´s beugel ging eruit. Altijd een historisch moment. Had ik een half jaar geleden maar liefst DRIE beugelkinderen tegelijk, nu nog maar één (Jan). Wat heeft Maria een mooi gebit gekregen. Heel fijn!


We hadden een oergenoeglijke gezinsavond/pakjesavond. Niet speciaal met Sint, maar wel met kadootjes en gedichtjes en een eenvoudig maar gezellig en lekker ´lopend buffet´.


Vanwege de schrikbarend gestegen boterprijs, heb ik mijn boterkarn weer te voorschijn gehaald. Ik heb elke week 5 liter verse, rauwe, boerenmelk. Ik schep daar de room vanaf en bewaar die in de vriezer, totdat ik genoeg heb om er boter van te karnen. Ik karnde toen ik zo´n 1300 gram room gespaard had (van 5 weken melk).


Ik had foto´s gemaakt van het proces, maar op de één of andere manier krijg ik de foto´s niet van mijn telefoon en zijn ze ook niet opgeslagen in mijn Google Foto´s. Daarom heb ik maar screenshots gemaakt van de foto´s en zal die hier delen.

Na een poosje draaien aan de zwengel
van de boterkarn, scheidt de boter zich
in vlokken van de (karne)melk.

Ik laat de inhoud van de karn in een
vergiet met neteldoek lopen.
De boter blijft op het doek liggen.

Ik laat de boter goed uitdruipen door
wat in de doek te knijpen

Er blijft een prachtige kluit boter over

De boter moet al knedend uitgespoeld worden
met koud water.

Als de boter ´schoon´ is, kneed ik er wat zout door.
Het eindproduct is een volle pot boter en een
flesje karnemelk voor tezamen
ongeveer 90 cent.
Ook waren er de bekende ritjes naar de groentenboer aan het einde van de markt. Dat levert soms verrassingen op, zoals een paar weken geleden een leuke hoeveelheid maïskolven. Daar zijn we dol op! Nadat ik de bladeren eraf gehaald had, werden de kolven een klein kwartiertje gekookt in ruim water. Na het koken was er het maïsknaagfeestje en smulde iedereen van deze gezonde snack, naar smaak met wat zout, boter en/of citroensap eroverheen gesprenkeld.


Ook was er een flinke hoeveelheid Jonagolds. Een krat of zes. Die waren gevallen. Eerst was ik van plan er een voorraad gedroogde appelschijven en een flinke voorraad appelmoes van te koken. Helaas waren de appels zó gebutst en beschadigd, dat ik ze niet gemakkelijk op mijn schilmachientje kon schillen. En met de hand, schil je je met zo´n hoeveelheid minimaal een rsi-arm. Dus verdwenen er appels met kilo´s tegelijk in mijn Weck-ontsapper om er heerlijke appelsap zonder toevoegingen van te maken. Zo lekker! Je hoeft spontaan noooooooooit meer de zooi uit de winkel :-).


Natuurlijk werd hier vorige week ook genoten van het pak sneeuw. Want behalve dat het ongemakken opleverde (vooral in het verkeer), was er ook tijd voor sneeuwpret. Hans, die de hele dag in de sneeuw had gewerkt (bomen rooien), vond het toch leuk genoeg, om ´s avonds een enorme sneeuwpop (2.30 meter) te maken. En natuurlijk waren er de sneeuwballengevechten en gewoon het simpele lopen in de knoerpende sneeuw. Heerlijk!







En zo kabbelt dus ook het gewone leventje in Huize Luijkensteijn verder. Of, nou ja, kabbelen? Het heeft de laatste tijd meer weg van een stroomversnelling. Hopelijk komen er weer rustiger tijden!