(advertentie)

maandag 15 september 2008

Eenvoudig?

Vanavond was ik op een bijeenkomst van de kerk. Tijdens de lezing, die werd gegeven, werd er opgemerkt, dat we in zo'n bijzonder jachtige tijd leven. En door het jachtige leven is er geen tijd meer voor elkaar. De spreker illustreerde dit met een voorbeeld van iets wat hij zelf had meegemaakt. Hij was in gesprek geweest met enkele mannen uit Eritrea, die hier aan het werk waren. In Eritrea was en is grote armoede. Die mannen verdienden hier behoorlijk. Toch verlangden ze erg terug naar Eritrea. Ze misten de tijd en de aandacht, die de mensen daar voor elkaar hebben. Ze zeiden: "Hier is iedereen zo op zichzelf gericht".

Gaande de lezing, werd er een voorbeeld gegeven van een dagindeling van een man, die misschien honderd jaar geleden leefde. Die man stond iedere ochtend om 5 uur op, om op het land te gaan werken. Twee maaltijden werden op het land gebruikt. 's Avonds werd er warm gegeten en daarna las die man in de Bijbel of een godsdienstig boek. Om half 9 was het bedtijd. De volgende morgen begon zijn werkdag weer om 5 uur en was hij weer de hele dag bezig met zwaar lichamelijk werk. Maar tijdens dat werk, kon hij nadenken over de dingen, die hij de vorige avond gelezen had. Wat een ritme, wat een eenvoud! Wat zit ik dan met mijn zogenaamde eenvoudige leven verschrikkelijk moeilijk te doen!

Ik moest vanmorgen al om half 10 op school zijn voor een bespreking van één van de kinderen. Dat slokte een groot deel van de morgen op. En waar heb ik me verder vandaag mee bezig gehouden? Om maar wat te noemen: een lekke fietsband, een kapotte wasmachine, mailtjes beantwoorden, telefoongesprekken voeren, wassen, bedden opmaken, eten koken, kinderen verzorgen en begeleiden, noem maar op. En intussen toch wat stress, want ik wilde graag vanavond naar de bijeenkomst, waarvoor ik om 7 uur van huis moest. Toch ben ik blij, dat ik geweest ben. Even je aandacht aan wezenlijke dingen wijden.

Soms kan ik zó naar écht Eenvoudig Leven verlangen. Het is niet meer vanzelfsprekend. Als je eenvoudig wil leven, zal je daar je best voor moeten doen. Zal je steeds opnieuw keuzes moeten maken. Zal je vooral heel veel níet willen en moeten. Stof om morgen onder het werk nog eens over na te denken.

14 opmerkingen:

Anoniem zei

Wel een mooie inspiratiebron hoe die man in Eritrea leefde. Maar ben wel benieuwd naar het leven van zijn vrouw. Vrouwen hebben het toch vaak drukker en ingewikkelder om een gezin draaiende te houden.

Ik vind dat je het geweldig doet! Jullie doen zoveel leuke dingen met de kinderen en er komt zoveel warmte uit jouw weblog.

Hier vandaag ook een wat rustiger dagje. Gisteren voor mijn doen wel heel veel gedaan (woonkamer, douche, wc, keuken, ramen lappen, boodschappen, 2 wassen, stoofperen plukken, snoeien, afwassen, eten koken en twee cakes gebakken)
Heel tevreden, maar lag al om 9 uur op bed.
Vandaag komen mijn ouders de rest van de stoofperen plukken. Zij krijgen altijd het grootste gedeelte van de peren. Ik kan ze niet zo goed schillen omdat het erg zwaar is voor mijn handen. Het lage plukwerk lukt wel goed.

Groetjes, Monique

astridreinders zei

Teunie, hoe zie jij dat, echt eenvoudig leven? En vindt je dat dat kan, voor je kinderen bv., in deze tijd? Dit vraag ik niet als kritiek, dat snap je hopelijk maar uit interesse.

Teunie Luijk zei

Hallo Astrid,
Ik denk, dat je best wat mag afwijken van 'de norm' en daardoor je kinderen in wat minder materiële weelde grootbrengen. Maar het hoeft niet extreem te worden. Vroeger hadden de kinderen misschien 1 uitstapje in het jaar en dat was het. Heerlijk eenvoudig. En ik denk, dat de kinderen er niet minder gelukkig om waren. Maar in déze tijd, doe je je kinderen misschien zo tekort. Dus probeer ik daarin de gulden middenweg te bewandelen. Ik hoef niet iedere week met ze weg. Ik hoef ook geen dure, verre uitstapjes. Maar af en toe iets leuks met ze ondernemen, vind ik dan de gulden middenweg. Zo ga ik ook om met bijvoorbeeld voedsel. Er zijn kinderen, die een taartje of eten bij McDonals niet eens meer bijzonder vinden. Dat vind ik erg. Daarom houd ik speciaal eten voor speciale momenten. Taart of grote koeken zijn er hier alleen op zondag. Zondag is ook de dag, dat er roomboter op tafel staat. Frisdrank is er alleen op vrijdag- en zaterdagavond. Een ijsje houd ik voor in de zomervakantie enzovoorts. En kleding is ook zoiets. Ik zal daar later nog een keer over schrijven. Negentig procent van onze kleding is gekregen kleding. Iets nieuws is dus iets speciaal. Toch lopen de kinderen echt niet voor gek. Maar er is een prima middenweg tussen volgens de laatste mode of ouderwets gekleed gaan. Wat eenvoudig leven voor mij inhoudt, is niet in een paar woorden gezegd. Ik denk, dat je gaande het blog lezend er wel achter komt, hoe ik het zie. Het heeft veel te maken met aandacht voor elkaar, niet teveel luxe, zorg voor je spullen, tevreden zijn met wat je hebt. Al met al geloof ik niet, dat onze levenswijze in deze tijd niet meer kan (voor de kinderen). Ik hoop juist, dat het ze wat extra's brengt.

astridreinders zei

Zoals je het beschrijft, dat vind ik beslist niet extreem hoor! Dit is ook wat ik van je lees en zoals wj zelf ook ongeveer leven. Ik weet dat wij iets minder sober leven maar zoals jij het doet spreekt het mij erg aan. Wat ik bedoelde was het hele eenvoudige leven van die man uit Eritrea, naar aanleiding waarvan jij zegt: Zo eenvoudig, dat spreekt me wel aan. En daarvan vraag ik me wel af in hoeverre je het hier zou kunnen toepassen, hoeveel wil je nog versoberen?

marjolein zei

ontsnappen aan de jachtigheid van het dagelijks leven...dat moet een zegen zijn,ook ik probeer het, niet met de gekte mee te doen pas iets nieuws aanschaffen als het oude echt stuk is of niet meer kan niet ieder jaar je kamer opnieuw inrichten omdat het zo "hoort" en tevreden zijn met de dingen die je hebt ,het kleine waarderen , ze zeggen toch niet voor niets eenvoud is het kenmerk der waarde.En wat uitjes betreft het is net een wedstrijd wie kan verder , duurder ...de kinderen van vandaag worden overspoeld met alles en dat is echt niet goed. Jij kan heel trots op jezelf zijn dat je alles op jou manier doet want jou kinderen zullen des te meer alles waarderen wat op hun pad komt...

fijne avond

Anoniem zei

Dat denk ik ook Marjolein!
Want weet je, de dingen die ik me het dierbaarste herinner van vroeger zijn:
de boterhammen heel belegggen op zondag ipv half en dubbelklappen. Inderdaad de chips en fris op zaterdagavond. Fietsen op zondag. Daar zag je de hele week naar uit. En dat was ook voldoende als kind zijnde! Het klinkt als een ver verleden, maar zo oud ben ik nog niet (32)!
Gr,
Sandra mv4

miral zei

Hoi,Ik lees sinds 2 weken je stukjes en ik vind ze heel leuk, ik heb zelf "maar" 5 kinderen maar ik kom uit een gezin van 15 kinderen. Toch zou ik het niet kunnen om elke dag zo als jij te leven, niet als commentaar bedoelt overigens maar neem nu alleen dat brood bakken, ik koop het bij de Aldi voor €0.39 ik doe een half uur om het te halen en in de vriezer te doen, dan blijft er toch ook veel meer tijd over voor andere dingen, en dan bedoel ik niet om weer vanalles te kopen want dat kunnen wij ons helemaal niet meer perimenteren met groter wordende kinderen.
Wat ik me ook afvroeg is het volgende: wij moeten (en willen) van 1 inkomen leven dus wij hebben het echt niet slecht maar ook niet echt breed en nu de kinderen dus ouder worden willen ze dan eens dit en dan weer eens wat iemand uit hun klas heeft maar ik doe daar natuurlijk niet aan mee altijd maar toch vind ik het ergens akelig, alsof ik ze tekort doe, hoe vinden jouw kinderen dat?
Ten slotte nog bedankt voor je recept voor de bolussen, ik had ze vrijdag gemaakt en ze waren overheerlijk, zeker voor herhaling vatbaar.Groetjes.

Elly zei

Mooi Teunie
ik snap die man uit Eritrea, ik mis dat ook , die tijd , dat contacten , tijd hebben voor elkaar , ik ben vaak alleen ( nee nee niet eenzaam dat is wat anders ;-) )en als ik dan alleen en zou ik graag ens samen zijn met iemand , lekker praten dingen overdenken , dat wat ik nu maat met internetvriendinnen doe , maar met mensen irl zou fijn zijn , echter in mijn omgeving hebben mensen erg weing tijd ;) en veel haast .

Anoniem zei

Mijn droom is ooit zelfvoorzienend te kunnen leven. Mag in een groep zodat je steun hebt aan elkaar. De een is beter in dit en de ander beter in dat. Niet mee hoeven doen aan de gekte.
Puur leven.
Gr,
Sandra mv4

afke's elftal zei

Tja, al die uitvindingen die het leven zgn. vereenvoudigen, maken het misschien alleen maar ingewikkelder? Zijn we niet onbewust slaaf van alle machines, communicatiemiddelen?
Zou het leven eenvoudiger worden als we gewoon alle stekkers uit de stopcontacten trekken? Kan dat nog in deze samenleving?

Teunie Luijk zei

Dag Miral, Welkom. Leuk dat je meeleest en reageert. Je schrijft, dat je weleens het vage gevoel krijgt, dat je de kinderen tekort doet, omdat je ze niet alles kan geven, waar ze om vragen. Ik heb daar lang over nagedacht. Vooral toen onze oudste 3 kinderen klein waren, hadden we geen cent te makken. Toch kijken ze absoluut niet terug op een vervelende tijd. Ik geloof niet, dat ze ooit iets gemist hebben. Ze wisten het gewoon, dat wanneer we ergens heen gingen, het altijd iets was, wat gratis was en dat ze dan niets konden kopen. Wij konden ook gerust naar een midzomermarkt of een braderie met ze gaan, met een lege portemonnee. Er bleek altijd genoeg te zijn, waar ze gratis van konden genieten: een springkussen, ballonnen die werden uitgedeeld, een proeverijtje enzovoorts. De keren, dat er wél iets was, was het feest en ze kunnen bepaalde dingen nog goed herinneren. Zo hebben Willem en ik ooit eens geld gevraagd voor onze verjaardagen. Onze ouders, broers en zussen, dachten vast, dat we ergens voor spaarden. Maar dat geld hebben we gebruikt om met de kinderen te verbrassen. Ze mochten in een zelfbedieningsrestaurant langslopen en kiezen wat ze wilden eten. Geweldig was dat. Onze oudste kinderen zijn nu 19, 18 en 17 en hebben inderdaad een periode gehad, dat er weleens dingen waren, die ze graag wilden hebben, omdat klasgenoten ze hadden. Dat was geen probleem. Vanaf dat ze een jaar of 12 waren, hebben ze altijd wel een baantje gehad. Kranten, folders, in een kas werken enzovoorts. Van het verdiende geld mochten ze altijd de helft houden, de andere helft moest naar de spaarrekening. Van wat ze mochten houden, kochten ze bijvoorbeeld een bepaald mobieltje wat ze graag wilden, of een mp3-speler.Ook moesten ze bijbetalen aan de kampweek van school, anders konden ze niet mee. 't Was nooit een probleem. Nee, ik geloof niet dat ze iets tekort komen/kwamen en ik voel heb niet het minste schuldgevoel. Kan jij misschien een concreet voorbeeld geven, van iets waardoor je dat gevoel kreeg?

En ja, dat brood bakken. Dat is toch wel een beetje een hobby van me. Economisch gezien heeft het misschien niet zoveel zin, als je het vergelijkt met het goedkope winkelbrood. Maar de voldoening die het me geeft, als ze zitten te smullen en dan zeggen, dat het net gebakjes zijn! En dan nog het voorraad-probleem. Er gaan hier 2 1/2 tot 3 zelfgebakken broden van 1200 gram stuk per dag doorheen. Dat komt neer op ruim 4 winkelbroden. Aangezien ik maar een gewone ladenvriezer heb, zou ik toch wel iedere 2 dagen naar de winkel moeten. Ik moet er niet aan denken! En zo maakt iedereen z'n eigen keuzes. Ik wil je trouwens nog wel attent maken op de Vereniging Groot Gezin (www.grootgezin.nl). Voor 20,00 euro ben je een jaar lang lid. Je kunt dan gratis lid worden van een e-mailgroep, waar juist ook dingen, die jij aankaart (doe ik m'n kinderen niet tekort?) besproken kunnen worden. Ook is er een tweemaandelijks blad met veel info en achtergrondverhalen. Er zijn kortingen bij bepaalde winkels/bedrijven. Hoe meer mensen lid worden, hoe meer we kunnen bereiken. De Vereniging heeft ook een rol gespeeld in het gratis verstrekken van schoolboeken. Van harte aanbevolen, dus ;-)

Verder denk ik niet, dat het leven, zoals ik het ten diepste zou willen leven, in onze maatschappij nog mogelijk is. Dan zou je ongeveer moeten leven als de Amish. Die kunnen dat ook alleen maar, omdat ze binnen een groep functioneren. Maar ik ben ervan overtuigd, dat het een stuk minder moet. Ik heb het dan over de overconsumptie. Als je ziet, wat de gevolgen van het op grote voet leven nu in Amerika heeft...Nog even een voorbeeldje, voordat ik aan de slag ga. Ik was een paar weken geleden op de verjaardag van een nichtje. Nichtje werd 7 en werd overladen met allerlei blingbling, wat nu zo in de mode is. Zo kreeg ze ook zo'n prinsessenjurk met -schoenen. Heel leuk en ze was er ook echt heel blij mee. Mijn moeder merkte toen op: "Dat was er vroeger toch allemaal niet". "Nee," zei m'n broer, "toen kregen we een oud gordijn." Ik vond hem schitterend. De kinderen van toen speelden nét zo fijn met dat oude gordijn en voelden zich évengoed de prinses, als de kinderen van nú met een prachtig jurkje. Nú zou een gordijn toch niet zo leuk meer zijn als een jurk. Want er zíjn jurken en 'iedereen' heeft er één. En daarover wil ik blijven nadenken. Doe ik wél mee, doe ik níet mee. Zo'n jurkje zie ik nog wel zitten. Maar veel andere dingen vind ik totaal niet nodig.

het lieveheersbeestje zei

Hier herken ik heel veel in jou verhaal. Mijn man komt nl uit Ethiopië, dat ligt onder Eritrea en hij komt ook nog uit de provincie die daar tegenaan ligt en spreekt ook dezelfde taal, heeft dezelfde cultuur e.d. We zijn er drie keer een zomer geweest, mét de kinderen en ik moet zeggen; het was afzien! Het mooie van de cultuur is dat de mensen inderdaad naar elkaar omkijken en voor elkaar zorgen. Maar, zoals mijn man zegt, het is niet meer zoals het 25 jaar geleden was, toen hij weg ging. Nu is men aardig als ze denken dat je 'rijk' bent en dat voelt niet goed. Wij gaan ook zonder sieraden, met oude kleding en slippers op reis haha! Als kadootjes nemen wij altijd tweedehandskleding mee en vooral de pakken voor mannen vallen goed in de smaak. Maar het is de familie daar nu ook wel duidelijk dat het hier bij ons ook geen vetpot is. Eigenlijk zien zij ons als 'mislukt' want waarom zijn al die anderen die naar amerika of europa gaan wel rijk? (Dat zeggen deze mensen natuurlijk tegen hen, maar die zijn het ook niet..)
Onze kinderen hebben zich er erg verveeld in het begin, maar op het laatst waren ze best wel gewend aan het spelen met de haan of steentjes gooien e.d. Het taalprobleem en het "je bijzonder voelen" was het grootste probleem. Zo hebben ze kunnen ervaren hoe het is om anders te zijn dan anderen, iets wat ze thuis niet zo vaak voelen, want ze zijn niet zo bruin en hebben recht haar. Het beviel ze niet! Het heeft ze geleerd dat je iedereen moet nemen zoals hij is. Toen onze oudste op schoolreis was naar Tsjechië, vondt ze het heel mooi en luxe, maar de rest van de kinderen was steeds aan het klagen over de jaren '60 sfeer in het hotel... Zelf had zij al de conclusie getrokken dat die reizen naar "the middle of nowhere" heel belangrijk voor haar vorming zijn geweest. Tsja.. En ik denk dat het ook zo zal gaan met het niet simpele leven dat we proberen te leiden zonder te veel materialisme.. Ik zag dat jij ook lang met de kinderstoelen hebt gedaan, die van ons heeft hier vier kinderen dienst gedaan, maar komt van een vriendin's zus en daar hebben er ook nog een stuk of tien kinderen in gezeten, ja het is een oudje. Nu staat hij op zolder, te wachten op een logeetje..
Sorry dat dit zo'n lang verhaal is geworden, geniet lekker van de kerstsfeer!

Anoniem zei

Hoi Teunie,
Een mooi stukje. Je zou er heimwee naar krijgen. Ik vraag me echter dan wel af hoeveel tijd jij te besteden hebt aan het lezen van en denken over Gods Woord met alle drukte die een eenvoudig leven met zich meebrengt.

Teunie Luijk zei

Altijd te weinig.
Teunie